Vieirinha Week...

Vieirinha Week...

Πολλά τα αφιερώματα για τον αρχηγό. Ο κάθε ένας στην μεριά του, γράφει αυτά που νιώθει, αυτά που έζησε κτλ. Πολλά μπορεί να μοιάζουν η αλήθεια είναι.

Για το πως ήρθε, πως έφυγε, πως γύρισε, τι πέτυχε. Πάνω κάτω γνωστά.
Εγώ από την μεριά μου θα προσπαθήσω να το γράψω λίγο διαφορετικά.

Θα μιλήσω για την λέξη "αρχηγός"... Ή "leader".
Αρχηγοί η αλήθεια είναι πως υπάρχουν χιλιάδες. Και αρχηγός από αρχηγό διαφέρουν. Η μεγάλη διαφορά υπάρχει ανάμεσα στις λέξεις "αρχηγός" και "leader".

To να φορέσεις ένα περιβραχιόνιο και να σαι αρχηγός σε μία ομάδα μπορεί να σημαίνει πολλά, μπορεί και τίποτα. Αρχηγός στον ΠΑΟΚ έκανε και ο Τάκης από την Πολίχνη. Έκανε και ο Τζιόλης. Έκανε και ο Κατσουράνης. Σε όλους αυτούς ήταν απλά ένας τίτλος. Τίποτα περισσότερο.

Ο "Leader" όμως είναι αυτός που έχει τον σεβασμό από όλους. Από τον κόσμο, τους συμπαίχτες, τους αντιπάλους. Leader είναι αυτός που όταν η ομάδα δεν τραβάει θα βγει αυτός μπροστά και θα τραβήξει και όλους τους υπόλοιπους.
Για μένα, "Leader" ήταν ο Πάολο Μαλντίνι στην Μίλαν. Ήταν ο Τόττι στην Ρόμα. Ο Πουγιόλ στην Μπάρσα. Ο Ζανέττι στην Ίντερ. Ο Ντελ Πιερο στην Γιουβέντους. Που άσχετα το τι έγινε, για το αν την τιμώρησαν δίκαια ή άδικα, όταν έπεσε στην Serie B, και όλοι πηδούσαν από το καράβι που βούλιαξε, αυτός έμεινε εκεί.

Ο δικός μας Μαλντίνι λοιπόν, ο δικός μας Ζανέττι, ο δικός μας Leader είναι ο Βιειρίνια.
Αυτός που κράτησε την υπόσχεση του ότι θα γυρίσει για τους τίτλους. Αυτός που από την πρώτη του χρονιά μετά την επιστροφή του πήγε να πραγματοποιήσει αυτή την υπόσχεση του, αλλά δυστυχώς κάποιοι σε δικαστικές αίθουσες έδωσαν την εντολή θα δωθεί εκείνο το πρωτάθλημα κάπου αλλού.

Και μέσα σε όλη εκείνη την μουρλαμάρα, την τρέλα, την παράνοια που μας προκάλεσε εκείνος ο κλεμμένος τίτλος. Την ώρα που που το μυαλό μας, η ψυχή μας, η καρδιά μας,δεν ήξερε πως να το αντιμετωπίσει όλο αυτό, ο Βιερίνια σαν πραγματικός Leader, σε έναν τελικό όπου παιζόταν πολλά περισσότερα από μία νίκη ή έναν τίτλο, σε έναν τελικό όπου παιζόταν η ψυχική και η πνευματική μας υγεία, την ώρα που Μπίσε, Πρίγιο, Κάμπος έχαναν το ένα μετά το άλλο σε ματς που βάση ευκαιριών και εικόνας ομάδων έπρεπε να γράφει σκορ - ρεκόρ, πήρε όλον τον ΠΑΟΚ στις πλάτες του και μας έκανε να νιώσουμε τι θα πει ονειρική εκσπερμάτωση, τι θα πει ξέσπασμα, τι θα πει ανακούφιση, τι θα πει ικανοποίηση.

Η φράση, "σφυρίζει ο Μπαρμπαλάν, Εκτελεί ο Βιερίνια κι η μπάλα στα δίχτυα", είναι η αρχή του τι θα ακολουθούσε μετά...

Η συνέχεια θα ρθει στο επόμενο πρωτάθλημα, όπου ακόμα και σε ματς που βρωμούσαν γκέλα, και όταν όλοι κολλούσαν, ήξερες και ένιωθες ότι με κάποιο τρόπο ο Βιερίνια θα ήταν εκεί, θα φώναζε παρών, και θα έπαιρνε όλους από το χέρι να τους δείξει τι σημαίνει να είσαι Leader και να παίρνεις την ομάδα στις πλάτες σου. Δεν θα αναλύσω κι εγώ το ματς στην Τρίπολη, στο Αγρίνιο, με τον Ολυμπιακό. Ακόμα και σε εκείνο τον ημιτελικό με τον Πανιώνιο. Με τα γνωστά τους καραγκιοζιλίκια και με ότι είχε συμβεί σε εκείνο το ματς, θέλει πολλά μα πάρα πολλά κιλά αρχίδια για να πάρεις την μπάλα στο 120 και να την στείλεις με τόση δύναμη στο γάμα κι έτσι να στείλεις την ομάδα σε ακόμα έναν τελικό.
Τόσα και τόσα ματς για να μιλήσεις για τον Βιειρίνια.

Το ματς στη Γάνδη, που την ώρα που του κάνουν ράμματα τον βρίζει ένα γήπεδο, και με ματωμένο κεφάλι και φανέλα, γύρισε στην κερκίδα και τους είπε τώρα θα δείτε, και κουβάλησε τους πάντες στην πρόκριση...
Σε μια χρονιά τελείως χαμένη, ήταν εκεί και κουβάλησε τους συμπαίχτες του σε έναν ακόμα τελικό και ένα ακόμα κύπελλο απέναντι στον Ολυμπιακό...

Πάντα λέγαμε θέλουμε έναν παίχτη ηγέτη, που να εκφράζει την ψυχή και την καρδιά του κόσμου μέσα στο γήπεδο. Αυτό είναι ο Βιερινία.. Ο λαός του ΠΑΟΚ, μέσα στο γήπεδο, σε ένα σώμα. Αυτός που νιώθει τον παλμό την ψυχή και την καρδιά, αυτού που αφήνει τα λαρύγγια του στην κερκίδα, για τα 4 γράμματα...
Παίχτης και χαρακτήρας κόσμημα στην σαπίλα αυτού του πρωταθλήματος. Που δεν προκάλεσε ποτέ, ούτε συμπαίχτες, ούτε τον κόσμο, ούτε αντιπάλους... Ούτε ακόμα κι όταν κάποιοι πανηγύριζαν έναν κλεμμένο, υπήρχε ένας καραγκιόζης που φώναζε τιναφτορε, τιναφτορε. Ακόμα και εκείνον, τον έκανε με την συμπεριφορά του να ζητήσει συγγνώμη...

Αν ποτέ σας ρωτήσει κάποιος, τι είναι αρχηγός, δείξτε τον τον Βιειρίνια...
Αν ποτέ σας ρωτήσει κάποιος, τι είναι Leader, δείξτε του τον Βιειρίνια
Σε ευχαριστώ Αντρε.
Σε ευχαριστώ για όσα πρόσφερες...
Σε ευχαριστώ για όσα έκανες...
Σε ευχαριστώ που με έκανες να ανατριχιάσω. Να δακρύσω, να κλάψω.
Σε ευχαριστώ που με έβγαλες στους δρόμους...
Σε ευχαριστώ που με έκανες να θυμηθώ και να νιώσω το τι είναι ο ΠΑΟΚ...
Σε ευχαριστώ που όλα όσα νιώθει η ψυχή μου, το μυαλό και η καρδιά μου, τα έβλεπα όλα στο πρόσωπο σου...
Σε ευχαριστώ που με έκανες να ανατριχιάζω και να γεμίζω από περηφάνια...

#looper5_vieirinha_week
#AntonisLoop