Oh captain, my captain.

Oh captain, my captain.

Δεν θα πρωτοτυπήσω. Το looper πάντα είναι κάθετο. Η προσωπολατρεία είναι ο ΠΑΟΚ μας. Είτε λατρεύεις τον Μανάβη, είτε λατρεύεις τον Μπάνε, είτε λατρεύεις τον Πάμπλο. Υπάρχουν κι άλλοι. Η ιστορία μας πάντα είχε ένα πρόσωπο δίπλα. Είτε οπαδικά, είτε αγωνιστικά.

Το ποδόσφαιρο έψαχνε απεγνωσμένα έναν ηγέτη. Ο Ζαγοράκης ήταν το πρόσωπο που όλοι πίστευαν και έρχεται εκείνη η περίεργη μέρα μέσα στη ζέστη που πάμε στη πρώτη. Ξανά.

Εκεί που βλέπουμε τα πρόσωπα, έχουμε αναλύσει κάθε σενάριο για το πώς θα πάρουμε το πρωτάθλημα και ψάχνουμε νέους ηγέτες. Και βλέπεις να τρέχει ένα κοντόχοντρο παιδάκι με χαίτη, σαν να βγήκε από κάπου δυτικά και έκανε ντου να τρέξει με τους παίκτες.

Σκουντάω τον διπλανό μου: "Άλεξ, αυτός είναι. Κοντός, χοντρός, με χαίτη, το βρήκαμε το πουλέν."

Και ξέρεις φίλε, το έλεγα αλλά δεν ήξερα τι ιστορία ξεκινάει. Ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής της σύγχρονης ιστορίας μας είχε πατήσει χορτάρι.

Το τι έγινε με τον Αντρέ αργότερα το ξέρετε όλοι. Έμεινε επειδή έπρεπε να μείνει, ήταν το πεπρωμένο. Τι κι αν αυτό σήμαινε ότι θα του διαλύσει το πόδι ο Βιτόλο. Ο Αντρέ έγινε ο δικός μας Αντρέ και το παιδάκι, έγινε παικταράς.Και ο παικταράς είχε αρχίσει να γίνεται ηγέτης.

Μέχρι που έφυγε. Και εκεί η ιστορία γνωστή. Κλάμα, φίλημα φανέλας, "θα ξανάρθω". Το είχαμε ξανακούσει. Όταν ο Αντρέ κατέκτησε την κορυφή της Ευρώπης, κατέκτησε τη Γερμανία, ξέραμε ότι δεν θα είναι ποτέ εύκολο. Και η ιστορία εδώ συνήθως τελειώνει ως εξής:

"Μεγάλη πρόταση από Ολυμπιακό σε Βιεϊρίνια, ο Πορτογάλος πιάνει λιμάνι."

Όμως τώρα υπήρχε plot twist. Ο Αντρέ μας, αμόλυντος από κάθε τι που έχει ακουμπήσει το ΠΟΚ, γυρνάει σπίτι του.

Και γυρνάει για να είναι μέλος των πιο ιστορικών ασπρόμαυρων στιγμών στην ιστορία. Η τρέλα με το κλεμμένο, το δάχτυλο στον Ιβάν, τα αίματα στο Βέλγιο, το "τι βάζει ο Βιεϊρίνια" στο Αγρίνιο και πόσα ακόμα. Άραγε μπορεί κανείς να σταματήσει να μετράει;

Η μεγαλύτερη όμως στιγμή του Αντρέ στον ΠΑΟΚ για μένα ήταν όταν ο ΠΑΟΚ κατέρρεε. Κατέρρεε γιατί τον έκλεβαν, κατέρρεε γιατί του έδιωχναν τον μεγαλομέτοχο, κατέρρεε γιατί σε κάθε γωνιά της Ελλάδας κάποιος άσχετος ή σχετικός του κούναγε το δάχτυλο. Και μέσα σε όλα αυτά... ο Αντρέ ήταν εκεί. Παρών. Πάλι.

Αλήθεια, θυμάστε; Ο κόσμος ήταν έτοιμος να καταρρεύσει και είχε μείνει ένα πράγμα να τον ωθήσει να συνεχίσει. Να τον κρατήσει. Στον τελικό που ο ΠΑΟΚ έπαιζε την ψυχική του κατάσταση, ο ΠΑΟΚ μπήκε να βάλει 4. Ο ΠΑΟΚ μας όμως άρχισε να ζαλίζεται. Και την ιστορία την ξέρουμε. Ναντ, Αθήνα, Μόναχο, Αγιαξ. Πόσες φορές το έχουμε δει; Ψηλά το κεφάλι, χαμένες ευκαιρίες, νικητής ο λαός.

Plot twist 2: Ο Αντρέ παίρνει φόρα, την στέλνει στο πλεκτό, διαλύει τις πινακίδες και μέσα σε μια στιγμή σφραγίζει ένα κύπελλο που δεν ήταν απλά ένα κύπελλο. Ήταν η ψυχική μας υγεία, ήταν ο λόγος να γεμίσει η ψυχή όλων για το επόμενο νταμπλ. Ήταν ο λόγος που υπάρχει η τελευταία οκταετία.

Ευχαριστούμε αρχηγέ. Βάλε κοστούμι και ξεκίνα το τρίτο plot twist.

Oh captain, my captain.

Από Daat Loop

#looper5_vieirinha_week