Every cloud has a silver lining

Κάθε χρόνο, περίπου τέτοια εποχή, γράφαμε το μακρυναρι μας για την ομάδα μπάσκετ, έχοντας διαμορφώσει εικόνα από τα φιλικά και τα πρώτα επίσημα.

Τις περισσότερες φορές, το κείμενο έβγαζε μια μαυρίλα, μια απαισιοδοξία, μια κραυγή για βοήθεια τέλος πάντων, αφού από το 2021-22 και μετά, το επίπεδο βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση.

Πανηγυρικά έξω δεν είναι να πεις ότι πέσαμε ποτέ, απλά σε κάθε χρονιά, κάποιες σκόρπιες συγκυριακές νίκες, ανέστρεψαν προσωρινά το κλίμα, με αποτέλεσμα τα γνωστά "Looper5 πονάς?" ή το αγαπημένο σουξέ (του 2017) "καλά πήγε αυτό" σαν σχόλιο κάτω από την επίμαχη ανάρτηση.

Φέτος, λόγω υπερβολικού φόρτου εργασίας (και ελλιπούς εικόνας της ομάδας, σε σχέση με άλλες χρονιές τουλάχιστον) το κείμενο έπαιρνε συνεχώς αναβολή, αλλά δεν πάει άλλο, ήρθε η ώρα να προσθέσουμε τη δική μας ασημαντότητα, δίπλα σε όλα αυτά τα βαρύγδουπα που έχουν ήδη γραφτεί.

Ναι, το ρόστερ είναι για τα θηρία.
Δηλαδή, υπάρχουν παίχτες που ντροπιάζουν τη λίγκα, αγωνιζόμενοι με τη φανέλα του ΠΑΟΚ, πραγματικά αν ο Φόρεστερ ας πούμε επιλέχθηκε έναντι κάποιου άλλου, αλήθεια, πολύ θα θέλαμε να ξέραμε αν αυτός ο άλλος ήταν έστω αρτιμελής.

Επίσης οι Έλληνες, ω οι Έλληνες, βρίσκονται σε ιστορικό χαμηλό, όχι μόνο σε επίπεδο, αλλά πιθανολογούμε και σε μισθοδοσία.

Με παίχτες από το πανέρι λοιπόν, και με πρόγραμμα που εύκολα σε βάζει σε περιπέτειες, η χρονιά είχε (και έχει ακόμα, ας κρατήσουμε χαμηλά τη μπάλα εδώ) όλα τα φόντα να εξελιχθεί σε δράμα άνευ προηγουμένου, και να ζήσουμε αυτό που αποφύγαμε με κάποιον μαγικό τρόπο σε αρκετές περιπτώσεις τα προηγούμενα χρόνια.

Και κάπου εδώ, απο τα χρόνια που οι άνθρωποι έμαθαν να συντάσσουν προτάσεις, και να τις τοποθετούν σε κείμενο, μεγαλύτερο των δύο παραγράφων, είναι η ώρα που έρχεται το "αλλά".

Αλλά, λοιπόν, μέσα στη μαυρίλα και το ζόφο που περιμέναμε καρτερικά, εμφανίστηκε στη ζωή μας αυτός ο μάγος, αυτός ο άγγελος με το γυαλιστερό κεφάλι, και με δουλειά 2 μηνών, παρουσιάζει ένα σύνολο αξιοπρεπέστατο, ένα σύνολο καθαρά μπασκετικό, με πλάνο, υπομονή και συνοχή.

Εννοείται ότι από τους 10 που παίζουν, οι 9 όχι απλά "δεν θα περνούσαν καν έξω από το Παλέ", όπως μας αρέσει να λέμε, αλλά οι συγκεκριμένοι δεν θα ήταν άξιοι ούτε στην τηλεόραση να τα βλέπουν τα ματσάκια , εννοείται ότι η ομάδα χρειάζεται περαιτέρω ενίσχυση και ίσως κάποιες αλλαγές, εννοείται ότι οι 2-3 καλοί (Μπαρτλει, Κρουζερ, και υπό προϋποθέσεις ο Ρέινολντς) θα χρειαστούν ανάσες, άρα και ποιοτικές βοήθειες, γιατί θα κλατάρουν, αλλά ο αέρας μυρίζει ξανά μπασκετάκι εδώ, φαίνεται να χτίζεται μια ομάδα σοβαρή, αθλητική, έτοιμη να παίξει όλα της τα παιχνίδια σε up tempo καταστάσεις, και να διεκδικήσει αυτό που της αναλογεί.

Ο κοουτς (έχει) κάνει δουλειά, αυτό που βλέπουμε μπορεί να μην είναι ο ΠΑΟΚ της δεκαετίας του 90, αλλά μας αρέσει, η ομάδα χρειάζεται τη στήριξη μας.

Πάμε ΠΑΟΚ, πάμε Παλατάκιιιιιιιιι.