O άνθρωπος που χόρευε στο χιόνι (αλλά τραυματιζόταν στο χορτάρι)

Κάπου σε ένα κωλοχώρι της Σουηδίας, ο ΠΑΟΚ τα έχει βρει μπαστούνια από μια ομάδα επιπέδου Β' Εθνικής.

Έχει κερδίσει βέβαια με 3-1 στο πρώτο ματς, και έτσι επικρατεί ένα γενικότερο ψωλαρμένισμα, σε έναν οργανισμό που ούτως ή άλλως δε φημίζεται για τη σοβαρότητα του.

Την ώρα του ματς δε, η ΠΑΕ σε άλλη μια παγκόσμια πρωτοτυπία, ανακοινώνει μεταγραφή, και λίγο μετά δέχεται δύο γκολ από έναν παίχτη με επίθετο που συναντάς στα τοπικά του νόμου Σερρών.
Τώρα, πόσο καλά να πάει όλο αυτό;

Η αλήθεια είναι ότι ο ΠΑΟΚ της εποχής του Ελ Καντουρί (αλλά βέβαια και του Μάτος, του Πρίγιοβιτς, του Βαρέλα και του Κρέσπο, και του Βιεϊρινια και του Μπισεσβαρ) μέτρησε δύο συνεχόμενα νταμπλ.
Μέτρησε άλλο ένα κύπελλο, και στο λυκόφως της παρουσίας των τελευταίων εναπομειναντων της παρέας, μέτρησε μια πρόκριση στους 8 Ευρωπαϊκής διοργάνωσης, και δύο ακόμα παρουσίες σε τελικούς.

Αλήθεια είναι κι αυτό, όπως αλήθεια είναι και το ότι ο ήρωας του σημερινού αποχαιρετισμού, εκτός του δεύτερου πρωταθλήματος, δεν είχε συμμετοχή σε κανέναν άλλο τίτλο.
Ήταν απών από τρεις νικηφόρους τελικούς, παρών σε δύο ηττημένους, απών από τη ρεβάνς με τη Μαρσέιγ (με τρόπο Ελκαντουρίστικο, με τραυματισμό από εκείνους που μόνο αυτός πάθαινε και που σε κάνει να θες να γελάσεις, να κλάψεις, και να ουρλιάξεις ταυτόχρονα) και ήταν απών από το κουμπί που γύρισε η ομάδα της σεζόν 17-18, καθώς με τον τραυματισμό του (και την καθιέρωση του Πέλκα στη θέση του) πήγαμε τρένο χωρίς φρένο, μέχρι να συναντήσουμε τους δύο απατεώνες που ο ένας έφυγε πρίν παίξει, κι ο άλλος κλειδώθηκε στα αποδυτήρια.

Δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχει γραφτεί για τον συγκεκριμένο ποδοσφαιριστή, η παροιμιώδης ευπάθεια του στους τραυματισμούς άνοιξε για όσους ασχολούνται με τα του ΠΑΟΚ νέους λεκτικούς, ου μην και λογοτεχνικούς, ορίζοντες, πραγματικά μην αναζητήσετε την πρωτοτυπία ούτε στο συγκεκριμένο κείμενο - όλα όσα σκεφτόμαστε/ νιώθουμε/ φανταζόμαστε, έχουν αναφερθεί, και μάλιστα πολλάκις:
Ναι, αν δεν ήταν σακάτης, θα έμενε στην Ιταλία, ναι η ποιότητα του δε συγκρίνεται με κανέναν άλλον στην Ελλάδα και στη θέση, ναι όταν είναι καλά δεν τους βλέπει καν, αλλά κάπου ώπα.

Η κούραση που επήλθε τα τελευταία δύο ειδικά χρόνια, ήταν κι αυτή άνευ προηγουμένου, και από ένα κοινό που χαρακτηρίζεται έτσι κι αλλιώς από την σκληρή στάση του απέναντι σε παίχτες που αδυνατούν (για όποιον λόγο) να προσφέρουν, η χλεύη και η απαξίωση ήταν τα πιο light που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει.
Στην πραγματικότητα, ο Ελ Καντουρί στιγματίστηκε σα βαρίδιο που δεν αφήνει την ομάδα να πετύχει, τον μεγαλομέτοχο να επενδύσει, τα νέα παιδιά να παίξουν, και τον προπονητή να επιλέξει με καθαρό μυαλό την ενδεκάδα.

Σπάζοντας το κεφάλι μας να βρούμε κάτι καλό να γράψουμε για την παρουσία του στο σύλλογο, θα επικεντρωθούμε σε κάποια εξαιρετικά παιχνίδια τη χρονιά του δεύτερου νταμπλ, and that's pretty much it.

Με την αποχώρηση του Ομάρ, η ομάδα χάνει τον αποκλειστικό αποδιοπομπαίο τράγο των τελευταίων χρόνων, και ενώ θέλουμε μέσα από την καρδιά μας να τον ευχηθούμε τα καλύτερα σε οτιδήποτε κι αν ασχοληθεί τα επόμενα χρόνια, δεν μπορούμε παρά να παρακαλάμε, όσο σκατόψυχο κι αν φαίνεται αυτό, να σταματήσει άμεσα το ποδόσφαιρο, γιατί αν πάει σε ομάδα και δεν τραυματιστεί ποτέ ξανά μέχρι να κλείσει την καριέρα του, θα μας πέσουν κι αυτά τα ελάχιστα που έχουν απομείνει.

Επειδή όμως είμαστε άνθρωποι πάνω από όλα, και εμείς δεν επιθυμούμε το κακό ούτε του εχθρού μας, αντίο Ομάρ.
Ευχαριστούμε για τις (όποιες) αναμνήσεις, και να σε έχει ο Αλλάχ καλά.