..and love, love will tear us apart. Again.

When routine bites hard,
And ambitions are low,
And resentment rides high,
But emotions won't grow,
And we're changing our ways, taking different roads.


Αθήνα, 13 Απριλίου 1993.

Ποτέ ξανά, η σιωπή δεν έκανε τόσο πολύ θόρυβο, σκεπάζοντας και τη δυνατότερη κραυγή που επιχείρησε να βγει προς τα εξώ.

Ο Ραγκάτσι ευστοχεί, ο Πρέλεβιτς όχι, η μεγαλύτερη μετακίνηση ευτυχίας στην ιστορία, γράφτηκε στο χιόνι.

Ιστορία, δεν γράφτηκε εκείνη τη μέρα, ή έστω δεν γράφτηκε με τον τρόπο που θα θέλαμε εμείς να γραφτεί.

Η καλύτερη, πληρέστερη, θεαματικότερη πεντάδα που κατέβηκε σε Ευρωπαϊκό γήπεδο να παίξει μπάσκετ, δεν πήρε τον τίτλο του Πρωταθλητή Ευρώπης που της αναλογούσε, μάλιστα επειδή λίγα λεπτά μετά την κρυάδα της Μπενετόν, άπαντες συμφωνούσαμε πως "ούτε το (σίγουρο) επερχόμενο πρωτάθλημα, δεν μπορεί να χρυσώσει το χάπι της αποτυχίας" χάσαμε κι αυτό, λίγες μέρες μετά.

Κατάρρευση. Τραγωδία. Δράμα.

Καταστάσεις πρωτόγνωρες ακόμα και για μας, τους οπαδούς μιας ομάδας που της είχε γίνει δεύτερη φύση η ψυχρολουσία.

Then love, love will tear us apart again.
Love, love will tear us apart again.

Tριέστε, 20 Μαρτίου 1994

Το απόλυτο μπάσκετ, το τέλειο σαραντάλεπτο, η κορυφαία μπασκετική παράσταση που έδωσε ποτέ Ευρωπαϊκός σύλλογος,, φέρουν την υπογραφή μας.

Είναι η ομάδα του Μπάνε και του Τζόνυ, του Τρουθ και του Ζόκι, του Μπουντούρη και του Γαλακτερού, του Τσέκου του αληταρά.
Είναι ο δικός μας ΠΑΟΚ, ο πιο ΠΑΟΚ, ΠΑΟΚ που κατέβηκε ποτέ να αγωνιστεί σε παρκέ, που δεν συμβιβάστηκε σε καμία στιγμή στη διαδρομή μιας ολόκληρης σεζόν, με την ιδέα της ήττας ή του αποκλεισμού.

Ο θρίαμβος στην πρωτεύουσα του Φρίουλι, έρχεται να δικαιώσει την προφητεία του Μπάνε, ένα χρόνο πριν, εν μέσω ξαγρυπνίας του νεκρού: Του χρόνου θα πάρουμε το Κόρατς, και όλοι θα ξεχάσουν αυτά τα παιγνίδια..


Why is the bedroom so cold?
You've turned away on your side.
Is my timing that flawed?

Ναντ, 17 Μαρτίου 1992

Η επιστροφή από το -15 του ημιχρόνου, δεν γίνεται κάθε μέρα, και πολύ περισσότερο, δεν γίνεται απέναντι σε έναν αντίπαλο του πεταματού, αλλά κόντρα στη Βασίλισσα της Ευρώπης.
Το 41-26, ναι μοιάζει βουνό. Αλλά ο χαρακτήρας που τότε ξεκίνησε να χτίζει αυτή η ομάδα, επιτρέπει όνειρα για ορειβασία.

Ο φυσικός της ηγέτης, μαζεύει μόνος του τη διαφορά.
Και τη φέρνει στο -3, 37" πριν το φινάλε.

Κατοχή σε μας. Μια ολόκληρη επίθεση 30" για μας, μια των 7" για αυτούς.
Η μπάλα στη δική μας επίθεση, αλλάζει χέρια μόνο όταν ο Παπαχρόνης, τη δίνει στο Μπάνε. Ο δε Μπάνε, θα την κρατήσει ως το τέλος, για να τη στείλει στο διχτάκι.

Ιστορία, θα γραφτεί ξανά.
Από αυτήν όμως που μόνο εμείς μπορούμε και γεννάμε οπαδούς.

Our respect runs so dry.
Yet there's still this appeal
That we've kept through our lives.

Αθήνα, 22 Απριλίου 1992

Η ώρα της επιβράβευσης για τους κόπους ενός τρελού, και καμπόσων ημίτρελων, έφτασε.
Ο ΠΑΟΚ Πρωταθλητής Ελλάδας, το λες και γεμίζει το στόμα σου, ο ΠΑΟΚ Πρωταθλητής Ελλάδας, επιτέλους, μετά από λάθος πάσες, σύνδρομα κατωτερότητας, και μερικές φορές που απλά ο αντίπαλός ήταν καλύτερος.

Ο ΠΑΟΚ Πρωταθλητής Ελλάδας, για πρώτη φορά μετά το 1959, και τελευταία (στα χαρτιά τουλάχιστον) ως σήμερα.

But love, love will tear us apart again.

Love, love will tear us apart again.

Γενεύη, 26 Μαρτίου 1991

Αφού οι κόπου χρόνων και χρόνων, αδυνατούν να επιβραβευθούν στο Ελληνικό Πρωτάθλημα, είναι μια Ευρωπαϊκή διοργάνωση που θα βγάλει για πρώτη φορά εκατοντάδες χιλιάδες ΠΑΟΚτσήδες στους δρόμους όλης της χώρας.
Από την Αλεξανδρούπολη, ως τα Χανιά, και από τη Νεάπολη, ως την Ομόνοια, ΠΑΟΚτσάκια με κασκόλ, χωρίς κινητά, χωρίς Facebook, χωρίς συνεννόηση, γεμίζουν δρόμους, στενά και πλατείες, για να πανηγυρίσουν την πρώτη Ευρωπαϊκή κούπα που έρχεται στην Ελλάδα, μετά τον τελικό των δυνατών φλας, της ΑΕΚ με τη Σλάβια Πράγας, το 1968.

Το Πατινουάρ ντε Βερνέ γεμίζει από νωρίς από 6-7 χιλιάδες διψασμένους για διάκριση ΠΑΟΚτσήδες, και ακόμα και τη στιγμή που οι Ισπανοί προηγήθηκαν με 7 πόντους διαφορά, η αίσθηση είναι πως αυτός ο τελικός δεν χάνεται με τίποτα.

Στην επιστροφή, πάνω από είκοσι χιλιάδες λαού, πλημμυρίζουν το αεροδρόμιο, λίγο πριν η ομάδα υποστεί κάποια από τα μεγαλύτερα τραλαλά της δεκαετίας, ζει ανέμελη τις πιο ένδοξες ως τότε στιγμές της.


You cry out in your sleep,
All my failings exposed.
And there's a taste in my mouth,
As desperation takes hold.

Just that something so good just can't function no more.

Και τα 5" του Σάβιτς σε ένα πρωτάθλημα που μας άξιζε και δικαιούμασταν περισσότερο ίσως από οποιοδήποτε άλλο τίτλο που σηκώσαμε, ο τελικός της Βιτόρια, τα φαιναλ φορ κυπέλλου σε Λαμία και ΣΕΦ, το τρίποντο του Πέτζα, αυτό του Μπαλογιάννη, ο δεύτερος προκριματικός με τη Χάποελ στο Παλέ, το καθένα από μόνο του, και όλα μαζί ξεχωριστά, μικρές και μεγάλες ιστορίες, κεφάλαια και ραψωδίες στο Έπος του μπασκετικού ΠΑΟΚ της δεκαετίας του '90.

Μιας δεκαετίας, που ενώ όλα γύρω μας κατέρρεαν, βρεθήκαμε μαζικά στο Παλέ, ταξιδέψαμε με συνέπεια σε κάθε γωνιά της Ευρώπης, και μένοντας συσπειρωμένοι και ζωντανοί, γύρω από τη μεγάλη ιδέα του ΠΑΟΚ, ζήσαμε τις μεγαλύτερες στιγμές της οπαδικής μας ιστορίας, καμαρώνοντας για την ομάδα μας, την ομαδάρα μας, την καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη!

Ποδόσφαιρο δεν υπήρχε ούτε στο χάρτη, ο κάθε πικραμένος ερχόταν στην Τούμπα και μας έπαιρνε αποτέλεσμα, και μέσα στα χρόνια σφυρηλατήθηκε μια σχέση αγάπης και σεβασμού ανάμεσα στην ομάδα και το λαό της.

Μια σχέση από αυτές που βλέπεις, και όχι ζηλεύεις που δεν έχεις, αλλά χαίρεσαι και παρακαλάς να αποκτήσεις κάποτε κι εσύ: Η ομάδα ήταν εκεί όταν το ποδόσφαιρο μίκραινε όλο και πιο πολύ, εμείς ήμασταν εκεί όταν ο Φασούλας μοίραζε πασούλες και τίτλους - στους αντίπαλους.

Τα χρόνια όμως πέρασαν, το ποδόσφαιρο ξαναπήρε τα πάνω του (τρόπον τινά) ο κόσμος άρχισε να αραιώνει όλο και περισσότερο από το μπάσκετ, ο όρος άρχισε να ξαναγίνεται μπασκετάκι, λαμόγια στις διοικήσεις άρχισαν να ρημάζουν το σωματείο, παίχτες να ξεπουλιούνται, ομάδες να στήνονται με παίχτες που στο άκουσμα των ονομάτων τους, δεν ξες αν θες να γελάσεις ή να κλάψεις.

Εδώ και λίγα χρόνια, ο Μπάνε, ο δικός μας Μπάνε, ο άνθρωπος που μας έκανε να πηγαίνουμε την άλλη μέρα στο σχολείο 5 πόντους ψηλότεροι από περηφάνια, αυτός που τρυπούσε όλο του το κορμί με ενέσεις, για να παίξει όχι σε τελικούς, αλλά σε αγώνες ομίλων, ανέλαβε να βγάλει το κάρο από τη λάσπη που το έστειλαν ο ένας μετά τον άλλο, όλοι οι προκατόχοι του.
Χωρίς τις μεγάλες χορηγίες, χωρίς ΟΠΑΠ, χωρίς επενδυτή, χωρίς το τεράστιο τηλεοπτικό.

Με το μόνο πιθανό και διαθέσιμο όπλο, να είμαστε εμείς.
Εσύ, κι εγώ, το εισιτήριο διαρκείας μας, το μενομωμένο, η στήριξη με την παρουσία μας στο γήπεδο.

Σύμφωνοι, η ομάδα που έστησαν φέτος, έχει θέματα σοβαρά. Ακόμα πιο σύμφωνοι, αυτό του Σούλη με τους ίδιους και τους ίδιους αρχίζει να κουράζει. Σύμφωνοι όσο δεν πάει, κάποια στιγμή θα έπρεπε να δούμε και λίγο θέαμα.

Μαζί με όσα μας χάρισε όμως στη δεκαετία του '90, ξεχνάμε και κάτι επίσης πολύ σημαντικό: Ποτέ δεν μας έταξε κάτι από τα παραπάνω. Ποτέ δεν υποσχέθηκε πράγματα που δεν μπορεί να πραγματοποιήσει. Ποτέ δεν άφησε το μπάτζετ από τα πενιχρά έσοδα που διαχειρίζεται να ξεφύγει έστω και μια πιθαμή.
Και συνεχίζει να μειώνει το χρέος, κατεβάζοντας μια (τουλάχιστον) αξιοπρεπέσταστη ομάδα, με μπάτζετ 300 περίπου χιλιάδων, με παίχτες των οποίων η αξία είναι πολύ μεγαλύτερη, και παίζουν για αυτά που παίζουν, απλά και μόνο επειδή παίζουν για τον Μπάνε. Και τον ΠΑΟΚ.

Μικροί όταν ήμασταν, στριμωχνόμασταν μετά τα παιγνίδια, απλά και μόνο για να τον δούμε από κοντά, να του φωνάξουμε "Ω, Μπάνε, Μπάνε" να φωτογραφηθούμε, να πάρουμε ένα αυτόγραφο.

Σήμερα άμα θα τον πετύχουμε στο δρόμο, πιθανότατα θα αλλάξουμε πεζοδρόμιο. Από ντροπή.

Γιατί αυτός που "στριμώχνεται" απλά για να μας δει, είναι ο Μπάνε.
Κι εμείς δεν είμαστε εκεί.

But love, love will tear us apart again.
Love, love will tear us apart again.
Love, love will tear us apart again.
Love, love will tear us apart again.