Συν πέντε

Είναι η φύση της δουλειάς τέτοια, που κάποια παιγνίδια όχι μόνο δεν θα μπορέσω να τα δω από κοντά, αλλά δεν θα τα δω καν. Τύποι σαν κι εμένα, είναι η απάντηση στην ερώτηση "ποιος ο λόγος να υπάρχουν ακόμη ραδιόφωνα", που κι εγώ βέβαια, τα θυμάμαι όποτε παίζει ο ΠΑΟΚ, και κυρίως όποτε παίζει ο ΠΑΟΚ  και δεν μπορώ να τον δω.

Τέτοια μέρα και η σημερινή, σποράκι καφεδάκι, τσιγαράκι, και συντονισμός στο μόνο αθλητικό ραδιόφωνο της πόλης, που εκπέμπει αξιοπρεπώς στην σαν την δεν έχει.

Βασικά, δεν εκπέμπει ακριβώς, αναμεταδίδεται από μια συχνότητα, η οποία ο μόνος λόγος ύπαρξης της, είναι να αναμεταδίδει μετρόπολις, και να το κόβει όταν κάνουμε επίθεση, για να βάλει διαφήμιση τζάμπο.

Τις οποίες, αλήθεια θα θελα να ξερα ποιο άρρωστο μυαλό τις σκέφτεται. Μα την καλύτερη μου φίλη (πλέον, συν πέντε είναι αυτό) την Μαρία την Παναγία, ποιος διεστραμμένος τύπος τις δημιουργεί, και ποιος διανοητικά καθυστερημένος τις εγκρίνει;

Ξεφύγαμε.

Την τελευταία φορά που άκουσα ΠΑΟΚ από το ράδιο, το σπικάζ είχε αναλάβει ο Δημήτρης Μανούσης, όλοι ακούγαμε Ράδιο Θεσσαλονίκη κάποτε, και μαζί του, ο Νίκος Κουλιανός, όνομα το οποίο είχα ακουστά μόνο από ένα επικό σκηνικό σε μια εκπομπή του περί στοιχήματος, προ δεκαετίας λέμε τώρα, με έναν ακροατή να τον φωνάζει "Άλλαξε επάγγελμα ρε, γίνε πακετάς ρε Κουλιανέ, δεν το χεις το στοίχημα ρεεεε, έπαιξα τα λεφτά της πενταήμερης του γιου μου στην άχαστη τη Κλερμόν" ή κάτι τέτοιο.

Αυτοί περιγράφουν τα παιγνίδια της ομάδας μας στο μεγαλύτερο (?) αθλητικό ραδιοφώνο της νυφίτσας του Θερμαϊκού, αυτοί δίνουν εικόνα και φαντασία σε κάτι μαλάκες σαν κι εμένα που κάθονται και τους ακούνε όταν δεν μπορούν να κάνουν το παραμικρό καλύτερο.

Όταν βρίσκεσαι σε χώρο, ας πούμε εργασίας, που δεν έχεις κάποια οικειότητα με τους συναδέλφους σου, και τους επιβάλεις το "μάγκες, τώρα θα ακούσουμε τον ΠΑΟΚ" καλό είναι να ξες κι εσύ τι να περιμένεις. Την τελευταία φορά πχ που το έκανα, δεν ήξερα, και από το πρώτο γκολ με τη Ντιναμό Νοβοσιμπίρσκι, ακούγαμε κάτι καρνάβαλους να κάνουν τον βραζιλιάνο. Όχι τον Μιχάλη (θα φτάσω και σε αυτόν) αλλά τον x βραζιλιάνο σπίκερ που εκστασιάζεται την ώρα που σκοράρει ο x Μαλακίας

και δώστου γκοοολ (βαριέμαι να βάζω "ο" - υπολόγισε εσύ κάνα τρίλεπτο να σαι μέσα) και δώστου "γκολ γκολ γκολ γκολ γκολ" και δε συμμαζεύεται, εσείς με ξέρετε τι νούμερο είμαι, στη δουλειά μου όμως, με έχουν για πολύ σοβαρό άνθρωπο.

Σήμερα το είχα χαμηλόφωνα,

Παρολα αυτά, έχω να δηλώσω πως η περιγραφή, ήταν αξιοπρεπέστατη, δεν άκουσα πάλι τους ίδιους πυροβολημένους, αλλά έναν τύπο που Γιώργο τον ανέβαζαν, Γιώργο τον κατέβαζαν από το στούντιο. Ο Μίνος δεν ήταν, ο Ζαγόρας επίσης, δια της εις άτοπου, μάλλον ο Ζαϊρης πρέπει να ταν.

Την ίδια ώρα, σε αυτό το έρμο το στούντιο, ο πρώην αποτυχημένος ΠΑΟΚάρχης, ο αντιπαθέστατος Στέλιος Γρηγοριάδης, να δίνει με το στόμφο που μόνο αυτός μπορεί, άλλη μια πρόβλεψη του στυλ "ή θα βρέξει, ή θα χιονίσει, ή καλό καιρό θα κάνει". Δηλαδή πραγματικά, μας λέτε και μας γράφετε, μας σούρνετε και μας κράζετε, αυτόν τον ξεφτίλα πως είναι δυνατόν να τον έχετε στο απυρόβλητο;

Τέλος πάντων, τελείωσε το ματσάκι έκλεισα το ράδιο, είχαμε και τον τραυματισμό του Μακ και του Ρατς, και όσο να ναι με έτρωγε να το ξανανοίξω για να ακούσω τι είχε στο μυαλό της η Παναγία αυτή τη φορά, και πως έχει σκοπό να μας το παίξει το σενάριο, για να γουστάρουμε αληθινά το Μάϊο.

Το ξανάνοιξα λοιπόν.

Κι έπεσα πάνω στο Μιχάλη Κογκολέζο, aka Βραζιλιάνο

Το επίπεδο στο δάπεδο, βασικά το επίπεδο πιο κάτω κι από το δάπεδο, μουσική υπόκρουση του Καραγκιόζη στο μπακγκράουντ, με τρέλα και κορδέλα όλη η εκπομπή, παρατραγουδόπουλα στις γραμμές, αστειάκια για το +5 (ή -5, όπως το βλέπει ο καθένας) και γενικότερα ένα κλίμα τραλαλί τραλαλό, φοξ τριαλαλί λαλό.

Για λίγο νόμισα πως είμαι στο Μαϊο.

Βασικά, νόμισα πως είμαι στο +7, και θέλει 2 αγωνιστικές.

Με λίγα λόγια, για αυτό το κομμάτι των οπαδών μας, το οποίο sad but true, είναι η συντριπτική πλειοψηφία, το πρωτάθλημα μόλις τελείωσε.

Προσοχή, δεν αναφέρω πουθενά το να μη χαίρεσαι / γουστάρεις / γκαβλώνεις, για την όλη φάση. Είμαστε μαδαφάκιν πρώτοι κι αήττητοι, τρέχουμε 7 σερί νίκες, σε κάποια παιγνίδια παίζουμε και μπαλάρα, καλύτερη επίθεση, καλύτερη άμυνα, μόνο νίκες εκτός έδρας, + 5 από τον γάβρο, + 9 από τον βάζελο, + 14 x 2 κατηγορίες από το συμπολίτη, και ειλικρινά μπορώ να βρίσκω να γράφω όλη μέρα.

Έχουμε κενά όμως.

Τα έγραψε πολύ σωστά κι ο tre, είμαστε πολύ κουρασμένοι, χάνουμε και 2 βασικά γρανάζια του έτσι κι αλλιώς λειψού μας ρόστερ εν όψει πολύ σημαντικών αναμετρήσεων.

Το θετικό της υπόθεσης, είναι πως η ομάδα δείχνει, και είναι πολύ δεμένη. Το ξέραμε πως εκεί θα το πήγαινε το πράμα ο κΆγγελος, είναι το κομμάτι που έχει καλύτερα από όλους. Για το υπερβολικό του πράγματος, τολμώ να πω πως ο κΆγγελος θα μπορούσε να έχει δυνατά αποδυτήρια ακόμα και με Τσατσουράνη μέσα, αλλά εδώ που τα λέμε, κάποιες περιπτώσεις ούτε η Παναγία δεν μπορεί να κάνει ζάφτι.

Άκουσα τα μαντάτα για Ρατς και Μακ.

Το κλεισα σε δευτερόλεπτα.

Εικάζω πως ο Κογκολέζος θα συνέχιζε απτόητος το πάρτυ του, πολύ πιθανόν, όσο περνούσε η ώρα, να βάζανε και κάνα κατσικάκι.

Δεν τους κακίζω. Οβερόλ, αυτοί είμαστε. Αυτός είναι ο μέσος ΠΑΟΚτσής. 

Αυτός που παίρνει το Βραζιλιάνο τηλέφωνο, αυτός που σκαρώνει κηδειόχαρτα για το συμπολίτη, ο κύριος Πάνος που δε χωνεύει τις λέρες της Πελοποννήσου.

Είναι κι αυτός ένα κομμάτι της μενταλιτέ μας. Μάλλον, αναπόσπαστο.

Σήμερα δεν κακίζω κανέναν, ούτε έχω χρόνο ούτε εγώ να ασχοληθώ με τον Ρατς, τον Μακ, τις μεταγραφές που δεν έγιναν, και τον μεγιστάνα της κακιάς ώρας.

Σήμερα είμαι κι εγώ ένας από αυτούς.

+5 ρε μουνιά.