ΠΑΟΚ - Παναθηναϊκός 1-2
Οι εξυπνάκηδες του fb, του ίντερνετ γενικότερα, αλλά και του real life, θα έχουν βγάλει το πόρισμα, πριν μπουν καν στον κόπο να διαβάσουν το κείμενο: Τόσο καιρό που η ομάδα κέρδιζε, τουμπεκιστάν στο λούπερ, και στην πρώτη στραβή, βγήκαμε παγανιά για κράξιμο.
Το ξέρεις ότι δεν είναι έτσι, όσο καλά το ξέρεις ότι τους γράφουμε στα αρχίδια μας.
Βασικά, το σημερινό, είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να γράψουμε "σας τα λέγαμε εδώ και καιρό", αλλά ούτε αυτό θα κάνουμε.
Τα σημερινά, τα ξέραμε, τα βλέπαμε, τα λέγαμε, όπως ακριβώς και κάθε νοήμων ΠΑΟΚτσής τα ήξερε, τα έβλεπε, και τα έλεγε. Καλό το γεμάτο γήπεδο, καλή η εκπληκτική ατμόσφαιρα, ακόμα καλύτερο το έπος της Τοσκάνης, αλλά δυστυχώς στο σύγχρονο ποδόσφαιρο (που λέμε ότι παίζουμε) αυτά δεν παίζουν μπάλα. Και ακόμα πιο δυστυχώς, τέτοιο, σύγχρονο ποδόσφαιρο, παίζει και ο σημερινός μας αντίπαλος. Και το παίζει κι αυτός γρήγορα, ίσως πιο γρήγορα από μας. Βλέπεις, στο ποδόσφαιρο, σύγχρονο, ξεπερασμένο, μεταμοντέρνο, παίζει κι ο αντίπαλος. Έχει μεγάλη σημασία σε τι κατάσταση βρίσκεται κι αυτός, είτε είσαι, είτε δεν είσαι καλά. Κι εμείς καλά δεν είμαστε.
Δεν θα πλατιάσουμε με το κοντό ρόστερ, ούτε με τον κοντό του ρόστερ. Αυτοί είμαστε, αυτούς έχουμε, τόσο αποφάσισε ο μεγιστάνας με το σκαρπίνι ότι θα ξοδέψει το καλοκαίρι που μας πέρασε. Μάλιστα, υπογράφοντας τον συγκεκριμένο προπονητή, ήξερε ότι θα χρειαστούν πολύ λίγα, για να κατεβάσει μια αξιοπρεπέστατη ομάδα. Και οβερόλ, αυτό ακριβώς είμαστε: Μια αξιοπρεπέστατη ομάδα, που αποδίδει πολύ πάνω από αυτό που περιμένει ο μέσος φίλαθλος, σύμφωνα με το μπάτζετ και το ρόστερ της. Το οποίο, αριθμεί 4, 5 βαριά βαριά, ποιοτικούς ποδοσφαιριστές, κι από τους οποίους οι 2 δεν ήταν σήμερα ούτε στην αποστολή.
Δεν έχουμε σκοπό ούτε να μακρυγορησούμε με τα λάθη του σοφολογιώτατου, όσον αφορά τη διαχείριση αυτού του, ούτως ή άλλως, λειψού ρόστερ. Ναι, κι εγώ στον Εργοτέλη, με τον Ρατς θα ξεκινούσα. Ναι, κι εγώ στη Φλωρεντία, θα το χτυπούσα το παιγνίδι.
Εκεί ίσως που θα έπρεπε να εστιάσουμε, είναι στη διαχείριση της ήττας στο πρώτο σοβαρό παιγνίδι που δώσαμε στο Ελληνικό πρωτάθλημα, από εμάς τους ίδιους. Τους οπαδούς της ομάδας. Σε ένα post game post, ενός οποιουδήποτε παιγνιδιού, είναι κάτι παραπάνω από υπερβολή η τρίτη αναφορά στο looper, και στο κοινό του, αλλά αλήθεια, δεν βρίσκουμε άλλο τρόπο. Το βλέπουμε και στα σχόλια σας στο φβ, το διαβάζουμε και στα μηνύματα που μας στέλνετε στο ίνμποξ, είστε από τους ελάχιστους ανθρώπους σε αυτή την παρατεταμένη παραζάλη πρωταθλήματος, που βλέπετε μαζί μας τα πράγματα ως έχουν, και δεν παρασύρεστε στην κλικοθηρική πολιτική όλων των υπολοίπων, περί πρωταθλήματος, νταμπλ, τρεμπλ, ομαδάρας, υπερταχείας και ό,τι ακόμα φαιδρό λέγεται και γράφεται.
Αυτή είναι η ομάδα. Ειδικά δε με τις απουσίες (που είναι μες στο ποδόσφαιρο) βασικών παιχτών, αυτή είναι και για αυτά είναι. Δεν είναι ούτε του πεταματού, ούτε για να πάρει το πρωτάθλημα αήττητη.
Το best case scenario για φέτος, είναι η κατάληψη της δεύτερης θέσης, και μια πρόκριση στην επόμενη φάση του ουέφα. Not bad, και εδώ που τα λέμε, για μια ομάδα που έχει για βασικό τον νάνο, και για αναντικατάστατο τον Κατσικά, not bad at all.
Το worst case scenario, γιατί η σεζόν έχει ακόμα πολύ δρόμο, και εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως αν όχι ο Ατρόμαχτος, τουλάχιστον η Ζβέζντα της Τρίπολης έχει καλύτερο ρόστερ από μας, μας τοποθετεί κάπου τριτοτέταρτους,
Είναι ένα θέμα το πως θα κινηθεί ο μεγιστάνας με το εμπριμέ φουλάρι στις μεταγραφές του Γενάρη, αλλά πιστεύουμε πως το στίγμα του, μας το έδωσε το καλοκαίρι.
Από αύριο, κι ελέω διακοπής, μπαίνουμε ξανά σε μια φάση εσωστρέφειας, αγαπημένη κατάσταση για το σωματείο τα τελευταία χρόνια, και οι αντικειμενικοί και ψύχραιμοι φίλοι μας, οι ΑΡΔ θα βάλουν τα δυνατά τους για αυτό. Με το πλέον κωμικοτραγικό της υπόθεσης, να είναι το ότι επικαλούνται και τον συγκεκριμένο όρο, κάθε φορά που στήνουν ομάδα και προπονητή στο απόσπασμα.
ΥΓ Υπήρχε κάποτε ένα κοντό παιδάκι, που άνηκε στην ομάδα από πολύ μικρός, που όλοι τον αγαπούσαν, και όλοι τον έβλεπαν σα δικό τους παιδί. Για την ακρίβεια, όλοι καμαρώναμε για την πρόοδο του, όπως θα καμαρώναμε για ένα δικό μας παιδί.
Στο ραντεβού που έχει κάθε άνθρωπος (που για τον α ή β λόγο ξεφεύγει από το μέσο όρο) με την ιστορία, δεν πήγε ποτέ. Ή πήγε, και την έκανε από την πίσω πόρτα.
Τον δόθηκε η δυνατότητα να γράψει ιστορία με τη φανέλα της ομάδας που ανδρώθηκε, και να στριμώξει με τη στάση του και τον Τζον Γου, ώστε να τον ξεφορτωθούμε μια ώρα αρχύτερα.
Δεν έκανε ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
4 χρόνια μετά, με την επιστροφή του στην ομάδα, διχάζει όσο δεν δίχασε κανένας ως τώρα, έναν ολόκληρο λαό.
Σήμερα, άλλα 4 χρόνια μετά την επιστροφή του στην ομάδα της (ένας Θεός ξέρει τι) _____ του, αναγκαζόμαστε να αγωνιζόμαστε με 10 κάθε που βρίσκεται στην αρχική ενδεκάδα. God damn, βρίσκεται σχεδόν συνέχεια.
Το αστείο με τον ποδοπαλαιστή ΔΣ, έχει κουράσει.
Και δε βγάζει και καθόλου γέλιο πια.
Το ξέρεις ότι δεν είναι έτσι, όσο καλά το ξέρεις ότι τους γράφουμε στα αρχίδια μας.
Βασικά, το σημερινό, είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να γράψουμε "σας τα λέγαμε εδώ και καιρό", αλλά ούτε αυτό θα κάνουμε.
Τα σημερινά, τα ξέραμε, τα βλέπαμε, τα λέγαμε, όπως ακριβώς και κάθε νοήμων ΠΑΟΚτσής τα ήξερε, τα έβλεπε, και τα έλεγε. Καλό το γεμάτο γήπεδο, καλή η εκπληκτική ατμόσφαιρα, ακόμα καλύτερο το έπος της Τοσκάνης, αλλά δυστυχώς στο σύγχρονο ποδόσφαιρο (που λέμε ότι παίζουμε) αυτά δεν παίζουν μπάλα. Και ακόμα πιο δυστυχώς, τέτοιο, σύγχρονο ποδόσφαιρο, παίζει και ο σημερινός μας αντίπαλος. Και το παίζει κι αυτός γρήγορα, ίσως πιο γρήγορα από μας. Βλέπεις, στο ποδόσφαιρο, σύγχρονο, ξεπερασμένο, μεταμοντέρνο, παίζει κι ο αντίπαλος. Έχει μεγάλη σημασία σε τι κατάσταση βρίσκεται κι αυτός, είτε είσαι, είτε δεν είσαι καλά. Κι εμείς καλά δεν είμαστε.
Δεν θα πλατιάσουμε με το κοντό ρόστερ, ούτε με τον κοντό του ρόστερ. Αυτοί είμαστε, αυτούς έχουμε, τόσο αποφάσισε ο μεγιστάνας με το σκαρπίνι ότι θα ξοδέψει το καλοκαίρι που μας πέρασε. Μάλιστα, υπογράφοντας τον συγκεκριμένο προπονητή, ήξερε ότι θα χρειαστούν πολύ λίγα, για να κατεβάσει μια αξιοπρεπέστατη ομάδα. Και οβερόλ, αυτό ακριβώς είμαστε: Μια αξιοπρεπέστατη ομάδα, που αποδίδει πολύ πάνω από αυτό που περιμένει ο μέσος φίλαθλος, σύμφωνα με το μπάτζετ και το ρόστερ της. Το οποίο, αριθμεί 4, 5 βαριά βαριά, ποιοτικούς ποδοσφαιριστές, κι από τους οποίους οι 2 δεν ήταν σήμερα ούτε στην αποστολή.
Δεν έχουμε σκοπό ούτε να μακρυγορησούμε με τα λάθη του σοφολογιώτατου, όσον αφορά τη διαχείριση αυτού του, ούτως ή άλλως, λειψού ρόστερ. Ναι, κι εγώ στον Εργοτέλη, με τον Ρατς θα ξεκινούσα. Ναι, κι εγώ στη Φλωρεντία, θα το χτυπούσα το παιγνίδι.
Εκεί ίσως που θα έπρεπε να εστιάσουμε, είναι στη διαχείριση της ήττας στο πρώτο σοβαρό παιγνίδι που δώσαμε στο Ελληνικό πρωτάθλημα, από εμάς τους ίδιους. Τους οπαδούς της ομάδας. Σε ένα post game post, ενός οποιουδήποτε παιγνιδιού, είναι κάτι παραπάνω από υπερβολή η τρίτη αναφορά στο looper, και στο κοινό του, αλλά αλήθεια, δεν βρίσκουμε άλλο τρόπο. Το βλέπουμε και στα σχόλια σας στο φβ, το διαβάζουμε και στα μηνύματα που μας στέλνετε στο ίνμποξ, είστε από τους ελάχιστους ανθρώπους σε αυτή την παρατεταμένη παραζάλη πρωταθλήματος, που βλέπετε μαζί μας τα πράγματα ως έχουν, και δεν παρασύρεστε στην κλικοθηρική πολιτική όλων των υπολοίπων, περί πρωταθλήματος, νταμπλ, τρεμπλ, ομαδάρας, υπερταχείας και ό,τι ακόμα φαιδρό λέγεται και γράφεται.
Αυτή είναι η ομάδα. Ειδικά δε με τις απουσίες (που είναι μες στο ποδόσφαιρο) βασικών παιχτών, αυτή είναι και για αυτά είναι. Δεν είναι ούτε του πεταματού, ούτε για να πάρει το πρωτάθλημα αήττητη.
Το best case scenario για φέτος, είναι η κατάληψη της δεύτερης θέσης, και μια πρόκριση στην επόμενη φάση του ουέφα. Not bad, και εδώ που τα λέμε, για μια ομάδα που έχει για βασικό τον νάνο, και για αναντικατάστατο τον Κατσικά, not bad at all.
Το worst case scenario, γιατί η σεζόν έχει ακόμα πολύ δρόμο, και εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως αν όχι ο Ατρόμαχτος, τουλάχιστον η Ζβέζντα της Τρίπολης έχει καλύτερο ρόστερ από μας, μας τοποθετεί κάπου τριτοτέταρτους,
Είναι ένα θέμα το πως θα κινηθεί ο μεγιστάνας με το εμπριμέ φουλάρι στις μεταγραφές του Γενάρη, αλλά πιστεύουμε πως το στίγμα του, μας το έδωσε το καλοκαίρι.
Από αύριο, κι ελέω διακοπής, μπαίνουμε ξανά σε μια φάση εσωστρέφειας, αγαπημένη κατάσταση για το σωματείο τα τελευταία χρόνια, και οι αντικειμενικοί και ψύχραιμοι φίλοι μας, οι ΑΡΔ θα βάλουν τα δυνατά τους για αυτό. Με το πλέον κωμικοτραγικό της υπόθεσης, να είναι το ότι επικαλούνται και τον συγκεκριμένο όρο, κάθε φορά που στήνουν ομάδα και προπονητή στο απόσπασμα.
ΥΓ Υπήρχε κάποτε ένα κοντό παιδάκι, που άνηκε στην ομάδα από πολύ μικρός, που όλοι τον αγαπούσαν, και όλοι τον έβλεπαν σα δικό τους παιδί. Για την ακρίβεια, όλοι καμαρώναμε για την πρόοδο του, όπως θα καμαρώναμε για ένα δικό μας παιδί.
Στο ραντεβού που έχει κάθε άνθρωπος (που για τον α ή β λόγο ξεφεύγει από το μέσο όρο) με την ιστορία, δεν πήγε ποτέ. Ή πήγε, και την έκανε από την πίσω πόρτα.
Τον δόθηκε η δυνατότητα να γράψει ιστορία με τη φανέλα της ομάδας που ανδρώθηκε, και να στριμώξει με τη στάση του και τον Τζον Γου, ώστε να τον ξεφορτωθούμε μια ώρα αρχύτερα.
Δεν έκανε ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
4 χρόνια μετά, με την επιστροφή του στην ομάδα, διχάζει όσο δεν δίχασε κανένας ως τώρα, έναν ολόκληρο λαό.
Σήμερα, άλλα 4 χρόνια μετά την επιστροφή του στην ομάδα της (ένας Θεός ξέρει τι) _____ του, αναγκαζόμαστε να αγωνιζόμαστε με 10 κάθε που βρίσκεται στην αρχική ενδεκάδα. God damn, βρίσκεται σχεδόν συνέχεια.
Το αστείο με τον ποδοπαλαιστή ΔΣ, έχει κουράσει.
Και δε βγάζει και καθόλου γέλιο πια.
.jpg)
