There's only one Taison





Το ότι είμαστε προσωπολάτρες, το ξέρετε πάρα πολύ καλά όσοι μας ακολουθείτε χρόνια.


Προφανώς και ο ΠΑΟΚ είναι πάνω από πρόσωπα, αλλά αυτό πάντα δούλευε αμφίδρομα, και κάποια πρόσωπα είναι ο ΠΑΟΚ.


Ας μην αναλωνομαστε στα ίδια και τα ίδια, ειδικά τα πιστά Λουπεροσκυλα, έχετε διαβάσει το συγκεκριμένο πρόλογο ξανά και ξανά, για Κούδα, Πρέλεβιτς, Πάμπλο Γκαρσία, Βιερίνια, κλπ κλπ.


Η περίπτωση με την οποία θα ασχοληθούμε σήμερα, είναι αρκετά ιδιαίτερη βέβαια, και δεν μοιάζει τόσο πολύ με τις άλλες.


Καταρχάς, από μόνο του το "Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής", εξηγεί πάρα πολλά, τουλάχιστον όσον αφορά το κομμάτι της μεταχείρισης. Αλλά και πάλι, ο ίδιος ο Τάι, είναι μια κατηγορία μόνος του.


Ο Τάισον, δεν είναι απλά ένας ακόμα Βραζιλιάνος, ούτε απλά ένας ακόμα ποδοσφαιριστής.


Είναι ένα παιδί, όπως είναι όλοι όσοι φοράνε ακόμα κοντά παντελονάκια και τρέχουν πίσω από μία μπάλα, με έναν εύθραυστο ψυχισμό, με τη δική του πορεία στο χώρο, και μια γενικότερη ανάγκη για ειδική διαχείριση.


Το Νοέμβριο του 19, ως παίκτης της Σαχτάρ ακόμα, σε ένα ντέρμπι με τη Ντιναμό Κιέβου, και μετά από ένα νον στοπ οχετό ρατσιστικών προς το πρόσωπο του, έκανε τη γνωστή άσεμνη χειρονομία (αν και απέναντι σε ακροδεξιά σκουπίδια, δεν ξέρουμε ότι υπάρχει κάτι που να μπορεί να θεωρηθεί άσεμνο), κλώτσησε τη μπάλα, δέχθηκε την κόκκινη του σαν άντρας, και έφυγε κλαίγοντας στα αποδυτήρια.


Είναι αυτό συγχωροχάρτι για τα φετινά του καμώματα στην ομάδα; Όχι βέβαια, αλλά μη βιάζεστε.


Ο Τάισον είναι ένα παιδί, ένα πολύ ιδιαίτερο παιδί, η διαχείριση του οποίου απαιτεί συγκεκριμένους χειρισμούς.


Μετά από πολλά χρόνια συνεργασίας με πατέρα και γιο Λουτσέσκου, από τη Σαχτάρ μέχρι τον ΠΑΟΚ, η μετάβαση στη συνεργασία με έναν συνομήλικο του, και φαινόταν και απεδείχθη, δύσκολη.


Ο Τάισον θέλει να παίζει. Πάντα. Λογικό για ποδοσφαιριστές προσωπικότητες με εγωισμό. Επίσης, δε θέλει να βγαίνει.

Κι αυτό λογικό; Κι αυτό λογικό θα πούμε. 

Δεν ανακαλύπτουμε τον τροχό ρε σεις, όλοι οι ποδοσφαιριστές έτσι είναι. Και να παίζουν θέλουν, και να μη βγαίνουν θέλουν, και ο κόσμος να τους αποθεώνει, και ο προπονητής να τους κάνει να αισθάνονται αναπόσπαστα γρανάζια της μηχανής.


Το πιο δύσκολο κομμάτι στην καριέρα ενός ποδοσφαιριστή, είναι η ηλικία που πλησιάζει την απόσυρση, και αυτό είναι ένα πρόβλημα δυσεπίλυτο, που ελάχιστοι οργανισμοί κατάφεραν να λύσουν.


Μην πάτε μακριά, πολύ πρόσφατα στη Γιουβέντους, είδαν κι απόειδαν με τον Μπουφόν που δεν έλεγε να πάρει χαμπάρι με τίποτα ότι έφτασε η ώρα, τον άφησαν να φύγει ελεύθερος στην Παρί, αυτός πίστευε ότι έχει τουλάχιστον έναν χρόνο μπάλας ακόμα, τον άφησαν ελεύθερο να ξαναγυρίσει στη Γιούβε , εκεί συνέχισε στα 42 του να νομίζει ότι η ενδεκάδα πρέπει να ξεκινάει από αυτόν, και τελικά τον άφησαν στα 43 του να πάει στην Πάρμα, όπου έπαιξε μέχρι τα 45.


Είναι ψυχολογικό το πρόβλημα προφανώς, και είναι αρκετά καθαρό ότι γενικά οι ομάδες δεν επενδύουν ιδιαίτερα σε αυτόν τον τομέα, καθώς εκτός από την περίπτωση Μπουφόν, η οποία είναι η πιο γνωστή, καθώς είναι η πιο glamorous, υπάρχουν εκατοντάδες ανάλογες σε μικρότερες ομάδες, με λιγότερο γνωστούς παίκτες.


Το ότι οι συμπεριφορές του Τάισον προς τον προπονητή από την αρχή της σεζόν, και το λέμε εμείς, που είμαστε ξεκαθαρα με τον Τάι, και όχι και τόσο ξεκάθαρα με τον Λίσι, είναι επιεικώς απαράδεκτες, είναι αδιαπραγματευτο.


Το ότι ο οργανισμός ΠΑΟΚ, όταν ανανέωνε τη συνεργασία του με τον παίκτη, θα έπρεπε να το ξέρει και να το περιμένει, αλλά απ' ότι φαίνεται δεν είχε κάνει την παραμικρή προεργασία, είναι κι αυτό κάτι που δε χωράει αμφισβήτηση.


Το ζήτημα είναι ότι για άλλη μια φορά, βρισκόμαστε με έναν legend της ομάδας (έναν αθλητή που έβαλε τη σφραγίδα σε κάθε παιχνίδι εκείνου του επικού κι ανεπανάληπτου 4×4 της χρονιάς του πιο μαγκικου πρωταθλήματος στην ιστορία των ομαδικών αθλημάτων όλων εποχών) να δίνεται βορά στα θηρία, με ένα άδειασμα που δεν αρμόζει σε κανέναν, ούτε σε παίκτες με την ελάχιστη προσφορά στον ΠΑΟΚ - πόσο μάλλον σε αυτόν.


Έκανε πειθαρχικό παράπτωμα, βγήκε (κατευθυνόμενη) διαρροή σχετικά με αυτό, και τον στείλαμε στον ΠΑΟΚ Β.


Ενώ, και πάντα έχοντας υπόψη τη γενικότερη προσφορά του Τάισον στο κλαμπ, όλα θα μπορούσαν να λυθούν πιο αντρίκεια και πιο ανθρώπινα.


Επειδή πάνω κατω γνωρίζουμε όλοι πως θα καταλήξει αυτό, ας πούμε κι εμείς αυτό που μας καίει εδώ και λίγες μέρες:


Μεγάλε Τάισον, σε ευχαριστούμε για όλα.

Σε ευχαριστούμε για όλα όσα μας έκανες να νιώσουμε, σε ευχαριστούμε που μετά από κάθε σου γκολ, βλέπαμε έναν δικό μας άνθρωπο να υψώνει τη γροθιά του απέναντι στον ρατσισμό, σε ευχαριστούμε για το πιο μάγκικο, σε ευχαριστούμε που μας έδωσες την ευκαιρία να ζήσουμε έστω και για λίγο, αγνή βραζιλιάνικη μαγεία.


Κανένα λάθος και κανένα πειθαρχικό σου παράπτωμα, δεν σβήνει την ιστορία που έχεις ήδη γράψει στο σύλλογο.


Το πολύ πολύ, η νιου ερα να σβήσει το γκράφιτι έξω από το γήπεδο.

Αλλά μέχρι εκεί.