Paoktales #29 Λούκας Τέιλορ



Υπάρχει μια πεποίθηση βαθιά ριζωμένη στον μέσο Έλληνα φίλαθλο, που την κουβαλάμε από τα χρόνια που αγοράζαμε μετοχές της Ιντερσατ, χωρίς καν να ξέρουμε τι θα τις κάνουμε, ότι αν είσαι Βραζιλιάνος, μπάλα ξέρεις, έτσι, από κατασκευής, όπως ο Ιταλός ξέρει να βράζει μακαρόνια και ο Φινλανδός να μη σου μιλάει στο ασανσέρ.

Δεν ξέρουμε ποιος ανέλαβε να το ελέγξει επιστημονικά, και μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ, κάποια στιγμή όμως, κάπου στα γραφεία, πάρθηκε η απόφαση να γίνει το πείραμα με όλους τους κανόνες της τέχνης: δείγμα ένας Βραζιλιάνος, συνθήκες ελεγχόμενες, θέση δεξί μπακ, και ερώτημα ένα και απλό, αν ξέρουν τελικά όλοι οι Βραζιλιάνοι μπάλα.


Δεν ξέρουν.


Διαβάζετε το paoktales, κι αυτός είναι ο Λούκας Τέιλορ.


Εσείς πείτε ότι δεν ξεγελαστήκατε με αυτό το στυλ, και δεν τον περάσατε για ποδοσφαιριστή



Βρισκόμαστε στο καλοκαίρι του 2021, το Euro παίζεται με έναν χρόνο καθυστέρηση και τον αριθμό της προηγούμενης χρονιάς στον τίτλο (αν κάτι μας έμαθε η πανδημία, είναι ότι ο χρόνος είναι μια κοινωνική σύμβαση), εμείς βγαίνουμε από τις καραντίνες με τη μάσκα κατεβασμένη στο σαγόνι και το πιστοποιητικό στο κινητό, ο ΠΑΟΚ του Παύλου του Γροθιά, έχει μόλις σηκώσει το Κύπελλο με 2-1 στον τελικό επί του Ολυμπιακού, και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, επέστρεψε και ο Στρατηγός, αυτός με το σκουφί, ο ορθόδοξος, οπότε το κλίμα είναι από εκείνα τα καλά, που σε κάνουν να πιστεύεις ότι όποιος κι αν έρθει, θα πιαστεί από το τρένο που ήδη τρέχει και θα τον πάει κι αυτόν μέχρι τον τερματικό σταθμό.

29 Ιουνίου, την ίδια μέρα που η Αγγλία έστελνε σπίτι της τη Γερμανία στο Γουέμπλεϊ, η ΠΑΕ ανακοινώνει την πρώτη μεταγραφή της νέας σεζόν: Βραζιλιάνος, δεξί μπακ, ελεύθερος από τη Ντνίπρο, συμβόλαιο τρία συν ένα, και για να μη μείνει καμία απολύτως αμφιβολία για το τι ακριβώς φέρνουμε στην πόλη, το ίδιο το επίσημο σάιτ σημειώνει, με περισσή αυτοπεποίθηση, ότι η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται, αφού τότε ήταν ο Λέο Μάτος, και σήμερα ο Λούκας Τέιλορ.

(Ναι, το έγραψαν. Όχι, δεν το βάλαμε εμείς για να γελάσουμε, ψάξτε το. Βέβαια, επειδή εκεί στην παε πουλούσαν πάγο σε Εσκιμώους way before it was even a thing, ο Λέο ο Μάτος, ήρθε όντως από τη Ντνίπρο. Ο Λούκας ο Τέιλορ, από μία Ντνίπρο-1. Παπάντζα μέχρι κι εκεί. Σαν να λέμε ότι φέραμε τον Μπάιρον Καστίγιο, από τη Μπαρτσελόνα. Αλλά να μην αναφέρουμε πουθενά ότι μιλάμε για τη Μπαρτσελόνα ΣΚ, της ποδοσφαιρομάνας του Γκουαγιακίλ).


Όσοι μας διαβάζετε από παλιά, ξέρετε ότι με τα βραζιλιάνικα δεξιά μπακ έχουμε μια ιδιαίτερη, σχεδόν οικογενειακή σχέση, από τα χρόνια του Ίντιο και του φιδιού σωτέ (ή πανέ, όπως το ζητήσει ο πελάτης, δε χαλούσε χατίρια ο παιχταράς) μέχρι αυτά του Αραούχο Έτο, και του μπουκαλιού στο σορτσάκι, οπότε κάπου μέσα μας ένα καμπανάκι χτύπησε, αλλά το πνίξαμε γρήγορα, γιατί το βιογραφικό, όσο να πεις, είχε μια Παλμέιρας πάνω πάνω, και η Παλμέιρας δεν είναι και η Πόρτο Αλεγκρένσε.

Ε, ας το ξεσκονίσουμε λίγο το βιογραφικό.

Γέννημα θρέμμα της ακαδημίας της Παλμέιρας, με την οποία πρόλαβε σε τέσσερα χρόνια να καταγράψει τρεις (3) συμμετοχές, ο Λούκας περιόδευσε τη βραζιλιάνικη επαρχία ωσάν το κύπελλο του 2001 (το οποίο είχαμε στείλει σε κάθε γωνιά της Μακεδονίας για κάθε πιθανό λόγο και αιτία, από φωτογραφίσεις στα δημαρχεία, μέχρι ατραξιόν στα τοπικά πανηγύρια), Κρισιούμα, Παρανά, Ρεντ Μπουλ Μπραζίλ (υπάρχει και τέτοια, μην ψάχνετε), Παϊσαντού, Μποταφόγκο (του Σάο Πάολο, όχι αυτή που σκεφτήκατε), Μπόα, έξι μήνες εδώ, έξι μήνες εκεί, από μια δεκαριά παιχνίδια στην καθεμιά, ώσπου τον ανακάλυψε η Ουκρανία, και συγκεκριμένα η Λβιβ, όπου έβαλε και τρία γκολ σε δεκαέξι ματς, επίδοση που τον έστειλε στην Εστορίλ, στη δεύτερη κατηγορία της Πορτογαλίας, όπου σε έξι μήνες τα μόνα επίσημα παιχνίδια που κατέγραψε, ήταν σε κάτι τουρνουά LoL, επίδοση που με τη σειρά της τον έστειλε στη Ντνίπρο-1 (όχι δεν τιμωρήθηκε η ομάδα με αφαίρεση βαθμών, είπαμε, έτσι τη λένε) και από εκεί, σε εμάς.

Μια καριέρα δηλαδή που αν τη διαβάσεις από το τέλος προς την αρχή, βγάζει πολύ περισσότερο νόημα.


Ας μην είμαστε άδικοι με το παιδί, άλλωστε η δικαιοσύνη ήταν πάντα το φόρτε αυτής της στήλης, ο Λούκας έτρεχε, έτρεχε πολύ, έτρεχε όσο δεν έτρεξαν μαζί ο Βιβιάν με τον Ρομπέρ, έτρεξε όσο θα τρέξει σε άλλες δύο ζωές ο Αλέξανδρος Τζιόλης, το πρόβλημα ήταν ότι κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει προς τα πού, ούτε εμείς, ούτε οι συμπαίκτες του, ούτε ο Στρατηγός από τον πάγκο, και υποψιαζόμαστε ούτε κι ο ίδιος.


Η συμπεριφορά του στο χορτάρι θύμιζε πάρα πολύ σκυλί στην αυλή, διαρκώς δεξιά κι αριστερά, στο μάταιο κυνήγι μιας μπάλας που δεν θα πιάσει ποτέ, χωρίς να έχει ξεκαθαρίσει στο μυαλό του γιατί ακριβώς γίνεται όλο αυτό, και κάθε φορά που η μπάλα κατέληγε στη δεξιά πλευρά, στο πεδίο δράσης του δηλαδή, ήμασταν σε επιφυλακή για το επόμενο highlight.


"Ήθελα να ξέρω, τι βρίσκουν σε αυτό το χαζοάθλημα"



Τον Νοέμβριο του '96, ο Γκρέιαμ Σούνες, προπονητής τότε της Σαουθάμπτον, σήκωσε ένα τηλέφωνο από κάποιον που συστήθηκε ως Τζορτζ Γουεά και του πρότεινε τον ξάδερφό του, έναν κάποιο Άλι Ντία, και ο Σούνες, χωρίς να τον δει ποτέ να κλωτσάει μπάλα, τον υπέγραψε, τον έβαλε αλλαγή στη θέση του τραυματία Λε Τισιέ, και τον ξανάβγαλε πριν τελειώσει το ματς, με τον ίδιο τον Λε Τισιέ να λέει αργότερα ότι ο τύπος έτρεχε στο γήπεδο σαν ελάφι σε παγοδρόμιο (Bambi on ice, για τους λάτρεις του πρωτοτύπου).

Σε εμάς τουλάχιστον δεν τηλεφώνησε κανένας Γουεά, ο Λούκας ήρθε με τα χαρτιά του στην τσέπη και με σφραγίδα από το ίδιο το επίσημο σάιτ, πράγμα που, όσο να πεις, κάνει την όλη ιστορία ακόμα χειρότερη.

Δεκαεπτά συμμετοχές στο πρωτάθλημα, μηδέν γκολ, και αν μας ζητήσετε να θυμηθούμε μία σέντρα του που βρήκε κεφάλι συμπαίκτη, θα σας ζητήσουμε κι εμείς να σοβαρευτείτε λίγο, γιατί εμείς δεν σας κάναμε έτσι.

Τον Αύγουστο του '22, με το πείραμα να θεωρείται πλέον ολοκληρωμένο και τα συμπεράσματα να έχουν εξαχθεί με πάσα βεβαιότητα, ο Λούκας φορτώθηκε δανεικός στη Σαχτάρ (τον μανατζέρ σου να χαμε ρε λέτζεντ)  που τον ήθελε για να καλύψει τη θέση του Ντόντο, και εκεί (plot twist, ή αλλιώς η ζωή είναι άδικη) πανηγύρισε και πρωτάθλημα Ουκρανίας.

Το καλοκαίρι του '23 έγινε οριστικά δικός τους, με κάποια σάιτ να γράφουν για τριακόσια χιλιάρικα, κάποια άλλα για έναν ντενεκέ λάδι, και κάποιους κακοήθεις για 50 φρι σπινάκια,  και τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου ήταν ήδη ελεύθερος, στην Πολίσια (από ταξική συνείδηση μηδέν όμως, ε?)  Ζιτόμιρ.


Η τελευταία φορά που τον συναντήσαμε στα χαρτιά, ήταν εκεί, στην Ουκρανία, να κυνηγάει ακόμα μια μπάλα.


Τον ευχόμαστε κάποια μέρα να την πιάσει.