Το εφτάρι

Πολύ πριν τον Κωνσταντελια, αρκετά νωρίτερα από τον Ζαγοράκη, και ελάχιστα πιο νωρίς από τον Μπάνε, το "7" ήταν το νούμερο που ζωγραφίζαμε με μαρκαδόρο σε κάτι άσπρες φανέλες, όταν βγαίναμε στην αλάνα για μπάλα, λόγω της λατρείας σε έναν μπαλαδόρο μιας άλλης εποχής.

Ο Στέφανος Μπορμπόκης, ήταν το δικό μας πρώτο παιδικό είδωλο, η μεγάλη καψούρα της εποχής, ήταν ο λόγος που πηγαίναμε τις μέρες της καταιγίδας Κοσκωτά, να αγοράζουμε τη Μπουζέτα με μια αγωνία, κι έναν φόβο, μήπως επαληθευτεί η φημολογία που τον ήθελε να υπογραφεί κ αυτός στο παιδομάζωμα που είχε ξεκινήσει η ομάδα του δημοσίου.

Μπορεί να μην έκανε την καριέρα που άξιζε σε έναν παίκτη με το δικό του ταλέντο, αλλά ο Στέφανος Μπορμπόκης, ο Μπορμπόκαρος, το δικό μας παιδί, θα είναι για πάντα στις καρδιές όλων εμάς που ζήσαμε τις μαγικές του ντρίμπλες.

Από σήμερα, θα ζει και για πάντα στις καρδιές μας, συνεχίζοντας αυτό το ασύλληπτο σερί του καταραμένου 2026.

Συλλυπητήρια στους οικείους του, ας είναι ελαφρύ το χώμα.