Περί τσουβαλιάσματος

Ο Φεβρουάριος του 2022, μπήκε με τον πιο μαύρο τρόπο που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς, τόσο σε μας, όσο πολύ περισσότερο στην οικογένεια ενός παιδιού, το οποίο ξεψύχησε από μία άνανδρη επίθεση.

Τις μέρες που ακολούθησαν, παρακολουθήσαμε ντροπιασμένοι το πανελλήνιο, να μας τσουβαλιάζει όλους ως "δολοφόνους".
Το ήπιαμε το ποτήρι μέχρι τέλους.
Όπου "ΠΑΟΚτσης", δίπλα δίπλα και η λέξη "φονιάς".
Σκεφτήκαμε ότι μπορεί να είναι υπερβολή και σκληρό για την πλειοψηφία του λαού, που όπως ήταν πολύ λογικό, όχι απλά καταδίκασε την εγκληματική ενέργεια, αλλά και προσπάθησε να απομονώσει τόσο τους δράστες, όσο και το σύνδεσμο στον οποίο ανήκαν, ο οποίος για 5-10 αλήτες, σπιλώθηκε ανεπανόρθωτα, αλλά έπρεπε να το υποστούμε.

Μη λέμε τα αυτονόητα, όσοι βρίσκεστε εδώ, ξέρετε πολύ καλά το νόημα της ανάρτησης: εννοείται ότι τίποτα από όλα αυτά, δεν πρόκειται να ξαναφέρει πίσω τον Άλκη. Ένα νέο παιδί, που είχε όλη τη ζωή μπροστά του, και η οποία τερματίστηκε για τον πιο ανόητο λόγο που θα μπορούσε.

Τον πόνο της οικογένειας, της μάνας που μαθαίνει πως το παιδί της είναι νεκρό, ούτε κατά διάνοια δε μπορεί να τον προσεγγίσει ο οποιοσδήποτε πήρε θέση εκείνες τις μέρες, και έκλαψε, πόνεσε, καταδίκασε, και εξοργίστηκε, με ένα από τα χειρότερα περιστατικά που έλαβαν χώρα στην πόλη, εδώ και χρόνια.

Η εργαλειοποίηση του εγκλήματος, και ο αισχρός τρόπος με τον οποίο αυτή έγινε, ήταν αναπόφευκτο ότι θα έφερνε την απάντηση.
Την εκδίκηση - για κάποια άρρωστα μυαλά.

Αφού μεσολάβησαν αρκετές επιθέσεις, ενέδρες, ραντεβού για ξύλο, φτάσαμε εδώ που φτάσαμε χτες.

Ο Κλεομένης, ακόμα ένα νέο παιδί, υποκύπτει στα τραύματα του, και ο κύκλος αίματος συνεχίζεται.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα οποία βρίσκονται εδώ και χρόνια στον πάτο της τροφικής αλυσίδας (το ίδιο κοντά με τους ανεγκέφαλους επαγγελματίες οπαδούς), αποφασίζουν να τηρήσουν μία διαφορετική στάση: ο δολοφόνος αυτή τη φορά, είναι "δράστης". Σε κάποιες περιπτώσεις, "θύτης".

Το θύμα, συμμετείχε σε "παράνομες δραστηριότητες".
Το έγκλημα "δεν είναι οπαδικό".
Και πάλι, ακόμα και τα (ελεεινά) μίντια, να κρατούσαν διαφορετική στάση, τον πόνο της οικογένειας αυτές τις ώρες (και τις επόμενες), δεν τον απαλύνει τίποτα.
Ίσως θα βοηθούσε μια διαφορετική προσέγγιση, αλλά δεν είμαστε στη θέση της οικογένειας. Ίσως και όχι.
Ίσως τους είναι αδιάφορο το τι θα γράψουν αγράμματοι οπαδογραφοι.
Από την άλλη, ίσως και να τους εξοργίζει.

Σε μια πόλη η οποία σταθερά καλλιεργεί μίσος τα τελευταία χρόνια, με (υπ)ανθρώπους που βρίσκονται με ένα μικρόφωνο στα χέρια, και εύχονται τα χειρότερα "στους απέναντι" και "στους δίπλα", με ανοιχτά σχόλια (για το "clout ") στα σοσιαλ των μεγάλων μίντια, όπου προφίλ εύχονται "καρκίνους", "ψοφους", με ανθρώπους (?) να κάνουν λόγο για "πρεζακια" την ημέρα του δυστυχήματος της Ρουμανίας, συνεχίζουμε να οδηγούμαστε με σταθερά βήματα σε ένα μέλλον το οποίο δεν προβλέπεται καθόλου, μα καθόλου ευοίωνο.

Η ανάρτηση είχε σκοπό να κλείσει με μια ευχή (τύπου "να κλείσει εδώ αυτός ο κύκλος αίματος") η οποία όμως πια φαντάζει τόσο ουτοπική, όσο και άστοχη.
Όσο απουσιάζει η ενσυναίσθηση (από την κοινωνία γενικότερα, όχι μόνο από τις κερκίδες), αυτές οι ευχές, θα παραμένουν μόνιμα ανούσια ευχολόγια.