Περί ταμπελών

Η πανάρχαια ανάγκη να χωρίσουμε όλους τους ανθρώπους σε κατηγορίες, ώστε να μπορούμε να διαχειριζόμαστε πιο άνετα (ή πιο τεμπέλικα) τις απόψεις τους, βρήκε το ιδανικό περιβάλλον να κάνει κουκούλια και να γεννήσει χιλιάδες αυγά, στα ΜΚΔ, τα οποία όπως οτιδήποτε, ήρθαν αργοπορημένα στη χώρα μας, αλλά μόλις ήρθαν, τους δώσαμε και κατάλαβε.

Έτσι, δεν μπορείς να γράψεις τη γνώμη σου για ένα γεγονός, χωρίς να χαρακτηριστείς οπαδός της μίας τάσης, ή πολέμιος της άλλης, ανεξάρτητα αν στο τέλος της ημέρας, αυτό που πραγματικά σε καίει (όσους έχουν δύο στάλες μυαλό τουλάχιστον), είναι να δικαιωθεί η ομάδα σου, και όχι η άποψη σου.
Τουλάχιστον έτσι μάθαμε να κάνουμε εμείς εδώ, από την πρώτη στιγμή της λειτουργίας μας, και ανεξάρτητα από τον τρόπο με τον οποίο προσπάθησαν αρκετοί να μας επιβάλουν το τι θα λέμε, και (κυρίως) τι όχι, πορευθήκαμε σταθερά όλα αυτά τα χρόνια - το ίδιο λοιπόν θα κάνουμε και τώρα.

Είναι ένα άλλο πράγμα να έχεις πίστη στην ομάδα, στον προπονητή, και τις δυνατότητες του, και εντελώς άλλο να πιστεύεις ότι όλα θα συνεχίσουν να κυλάνε ρολόι, ειδικά δε σε ένα άθλημα, και ακόμα ειδικότερα σε μια χώρα, όπου οι ισορροπίες είναι σταθερά λεπτές. Μην πάτε μακριά, τα είδαμε και πέρσι: την ώρα που έκλεινε η μεταγραφική περίοδος του καλοκαιριού και λέγαμε ότι δε βγαίνει αυτό που πάμε να παίξουμε χωρίς Μεϊτέ, υπήρχε ένα τεράστιο κύμα ανθρώπων, που φώναζε "πέρσι το πήρα χωρίς σέντερ φορ, φέτος θα το πάρω χωρίς χαφ" κ αργότερα (μετά το πάρκινγκ) "φέτος θα το πάρω χωρίς προπονητή", και η λίστα μπορεί να συνεχίζεται για ώρες.

Η πίστη και η στήριξη, με την αφέλεια και τη χαζάδα, είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα.

Εξακολουθούμε να στηρίζουμε τον προπονητή, αλλά εξακολουθούμε να δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι μπορεί να βγει η χρονιά χωρίς προσθήκες - θα πρέπει να βαλσαμωθούν Κένι και Μπάμπα, αφού η διαφορά ποιότητας με την εναλλακτική τους είναι μεγαλύτερη από όση δείχνει η περιστασιακή χρησιμοποίηση τους σε παιχνίδια χαμηλών εντάσεων.
Στις θέσεις πίσω από τα δύο βασικά στόπερ ισχύει το ίδιο, και ας μη μιλήσουμε για τη (μη) χρησιμότητα Ιβανουσετς, Τσάλοφ.
Αλλά οκ, μεσοεπιθετικά υπάρχει τεράστια ποιότητα, ακόμα και ένας από την Αγία Τριάδα ΖΤΚ να λείψει, εύκολα κουβαλάνε οι άλλοι δύο.

Που θέλουμε να καταλήξουμε?
Καλά τα "ντα ντούμλα ντα", ευχάριστα τα "πάμε για τρεμπλ", διασκεδαστικά τα "Ο Ραζβάν δεν θέλει μεταγραφές", αλλά φτάσαμε 23/1, και σε δύο εβδομάδες από τώρα, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να παίξουμε όλη τη σεζόν μέσα σε ένα δεκαήμερο.
Μην κοιμόμαστε με προσευχές κάθε βράδυ για να μην τραυματιστεί κανένας, αμαρτία είναι για αυτό που βλέπουμε ως τώρα.