Περί αυτάρκειας

Η αυτάρκεια, είχε χτυπήσει την πόρτα μας, κι εμείς, πάντα αγαθοί σε κάτι τέτοια, της ανοίξαμε, και την κάναμε να νιώσει σαν το σπίτι της.
Κοινώς, ο,τι θέλετε παιδιά, ακόμα κι αν θέλετε να ψωνίζουμε από το πανέρι, εμείς θα ψωνίζουμε από τις προσφορές του πανεριού, μόνο μη φύγετε, και γίνουμε Ηρακλής.

Και πάνω που άρχισε να μας συστήνεται η περίφημη ευπάθεια τραυματισμών (αλλά και το work ethic) του Νέλσονα του Ολιβέιρα, και να σκεφτόμαστε ότι παίζει να βγάλουμε τη χρονιά χωρίς καν φορ, ήταν μια μεταγραφή πανερίσια, πιο πανερίσια δηλαδή δε γινόταν, η οποία μας έκανε να σακουλευτούμε το που θα πήγαινε η δουλειά τα επόμενα χρόνια: ελεύθεροι, με αστείο βιογραφικό, εξαιρετικά χαμηλή χρηματιστηριακή αξία, μια μεταγραφή που οι κυβερνητικοί χαρακτηρίζουν "έξυπνες κινήσεις", και οι υπόλοιποι τις λέμε "μεταγραφή Αστέρα Τρίπολης. Με την κακή την έννοια".

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο τύπος ήταν μάλλον κι η τελευταία επιλογή του Ζοζέ του Μπότου, για τον οποίο τα είπαμε στο προηγούμενο ποστ για τον Κοτάρσκι, και για αυτόν ακριβώς το λόγο (επειδή δηλαδή ήταν του Σατανά του Μπότο, που έπρεπε να φαγωθεί εκείνη την περίοδο), δεν πήρε και το boost που θα έπαιρνε από τον Ριζοσπάστη και τον 902, αν ήταν πχ μια επιλογή με την Παντελή έλλειψη διαφάνειας.

Όταν τον αντικρίσαμε δε, έκλαψε η μάνα του Πασχαλάκη.
Εντάξει, είμαστε διαχρονικά ανεκτικοί στην κανγκουριά, αλλά ρε τύπε, είσαι σίγουρος ότι δεν είσαι ο Tus?

Σε αυτό το σουρεαλιστικό σετ απ, εννοείται ότι ο Μπράντον κάνει ντεμπούτο με γκολ. Εννοείται ότι κουβαλάει επιθετικά όσο λείπει (και λείπει συχνά), ο Ολιβέιρα, και εννοείται ότι (καθόσον βλαχοΠΑΟΚ αγάπη μου), κάποιες σποραδικές καλές εμφανίσεις, κάνουν τους αγαπημένους μας μυρωδόπουλους της πέντε έξι και των σχολίων, να φαντάζονται ότι ο παίχτης είναι η φυσική συνέχεια του Κουν Αγουέρο, και καλά πόσο μλκς είναι εκεί στα ξένα που είχαν τέτοιον παιχταρα μέσα στα πόδια τους, και τον χάσανε.
Και πόσο μάγκες εμείς που τον πήραμε.

Το ότι ο Ολιβέιρα όμως εκείνη τη χρονιά κάτι θα κόλλησε από τον Ελ Καντουρί, αφού τραυματίζονταν και στο πλύσιμο δοντιών, μας έκανε να δούμε πολύ Μπράντον, και οκ, η αλήθεια δεν μπορεί να κρύβεται για πολύ καιρό:
Ο Μπράντον Τόμας ήταν ένα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ, και εξαιρετικά σπάνιο στον πλανήτη ΠΑΟΚ, value for money, ένα φορ που ήρθε με ένα συμβόλαιο που ο Μπατατούδης θα ντρεπόταν να προσφέρει, και που έκανε ένα σωρό πράγματα μέσα στο γήπεδο - άλλα καλά, άλλα λιγότερο καλά, αλλά ffs ήταν ο Μπράντον Τόμας.
Ο ορισμός του αναπληρωματικού φορ.
Και αν έχεις απαιτήσεις τρία χρόνια σερί, από το αναπληρωματικό σου φορ, να μπαίνει μέσα για να καθαρίζει τη μπουγάδα, σημαίνει ότι επί τρία σερί χρόνια, κάτι κάνεις λάθος στις επιλογές των βασικών.

Δεν έχει πολύ νόημα να εξετάσουμε τα πεπραγμένα της περσινής everything goes wrong σεζόν, αλλά σε αυτή που προηγήθηκε, αυτή του ΕΠΙΚΟΤΕΡΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΘΛΗΜΑΤΩΝ, ο Μπράντον ήταν συγκλονιστικός.
Όσο τα θυμόμαστε στα μυαλά μας, μας έρχεται να γράψουμε κάτι σε "παρέδωσε σεμινάρια για το πως παίζεται η θέση", το οποίο κατά πάσα πιθανότητα, είναι μέγιστη υπερβολή.
Μπορεί όμως και να μην είναι.

Είτε έτσι, είτε αλλιώς, μέσα από την καρδιά μας, ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ, σε αυτήν την απίστευτη τυπάρα, σε αυτόν τον κάνγκουρα, που (κι αυτό δεν είναι επ ουδενί υπερβολή) κατέθετε και την ψυχή του, κάθε φορά που βρισκόταν στο χόρτο.

Αντίο ωραίε τύπε.
Αν μάθεις και μπάλα εκεί που θα πας, εμείς εδώ θα είμαστε 😂

Το πιθανότερο είναι όμως να μην.
Πάλι εδώ θα μαστε.
Να ψάχνουμε φορ.