Καλοκαίρι 2020

Το καλοκαίρι του 2020, έχει ένα εκατομμύριο λόγους να ασχολούνται μαζί του οι ιστορικοί του μέλλοντος, μέχρι να αποτρελαθούν τελείως, και να γίνουν τικτόκερς.
Ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα τρεντάρει τότε.

Σε έναν πλανήτη που προσπαθούσε να μαζέψει τα κομμάτια του, ώστε να σταθεί ξανά στα πόδια του, τα αθλητικά ήταν το τελευταίο που μπορούσε να μας απασχολήσει - αλλά αφού ζήσαμε, κάπως έπρεπε να επαναφέρουμε και την κανονικότητα μας.

Και αυτή, φυσικά στον πλανήτη ΠΑΟΚ, έχει να κάνει με σήριαλ ανανεώσεων παικτών που ήταν κάτι παραπάνω από απλοί ποδοσφαιριστές (τότε ήταν ο Βιεϊρίνια πχ), με αποδεσμεύσεις εξίσου κομβικών προσωπικοτήτων (πρόχειρα μας έρχεται στο μυαλό ο Μαουρίσιο), και επειδή κατά καιρούς η ομάδα χορεύει στο ρυθμό που δίνει ο εκάστοτε τεχνικός διευθυντής (όταν τέλος πάντων έχουμε από αυτό), τα κλασικά μεταγραφικά series, που κρατάνε καιρό, κάνουν κοιλιά, και σε κάποια φάση μέχρι και το ίδιο το Νέτφλιξ λέει "Ε όχι ρε φίλε. Ως εδώ και μη παρέκει!
Ως εδώ και μη παρέκει!!"
(* η εικόνα παγώνει
* τίτλοι τέλους από "Ρετιρέ" παίζουν στο μπακγκράου).

Σε ένα από αυτά, όχι αυτό με το Κροατικό μυδράλιο, ούτε το άλλο με τον Αυστριακό ντεκαπαζιάρη, σε αυτό με τη χαμηλότερη τηλεθέαση πάντως, ο Στέφαν Σβαμπ, είναι το όνομα που μας πασάρει το "Σας γλενταει ο Ρέμπε" team, και με τη μια ψάχνουμε να δούμε αν αυτός ο τύπος από το ασπρόμαυρο Saalfelden , έχει έστω μια πιθανότητα να χωρέσει στα παπούτσια του ΥπερΥπολογιστή Μαουρίσιο.

Το βιογραφικό του, μιεεεεεεεχ, το σουλουπι του ακόμα πιο μιεεεεεχ - όσοι έχουν κάνει σεζόν σε περιοχές που έχουν Αυστριακούς, έχουν κάνει τη σύνδεση με τα βλαχάκια που πηγαίνουν δεξί χέρι, δεξί πόδι, έτοιμοι να πατήσουν αόρατα σταφύλια, ή να σαλαγήσουν τα ζα.

Πρώτη γνωριμία; Μια άρρωστη κάθετη με το εξωτερικό, που γίνεται ασίστ και γκολ, στα παιχνίδια ειδικών συνθηκών/ ντεμέκ προκριματικών του Τσου Λου εκείνης της χρονιάς.

Είπαμε όμως, το καλοκαίρι εκείνο, από όπου και να το πιάσεις άκρη δεν θα βγάλεις, και για τις περισσότερες ομάδες ίσχυε το "όποιος γελούσε τον Αύγουστο, έκλαιγε τον Οκτώβριο", αλλά ειδικά στη δική μας, "όποιος έκλαιγε τον Οκτώβριο, χαμογελούσε λίγο τον Μάιο", και ο ΠΑΟΚ του Παύλου του Γκαρσία, ενός ακόμη χαφ που είτε έτσι αλλιώς, έμπαινε και θα μπαίνει σε GOAT λίστες, κατακτά το κύπελλο, με αντίπαλο τον Ολυμπιακό.

Λίγες μέρες μετά, ο Στέφανος ο Σβαμπ, θα ζήσει μια ακόμα αλλαγή προπονητή, τη δεύτερη μέσα σε λιγότερο από δέκα μήνες, με τον Ραζβάν Λουτσέσκου να γίνεται ο τρίτος που θα γνωρίσει σε αυτό το χρονικό διάστημα.

Ο Ρουμάνος, έχει συγκεκριμένα κολλήματα με τις θέσεις των χαφ, και ο ήρωας της ιστορίας μας, θα χάσει τη θέση του στην ενδεκάδα.
Ζούμε την εποχή του αμετακίνητου Κούρτιτς, τόσο από το βασικό σχήμα, όσο και γενικά από τους χώρους που (δεν) κινείται, και ακόμα ένα βαρύ κορμί δίπλα του, δεν θα μπορούσε να σταθεί με τίποτα.

Σεμνά και ταπεινά, ο Στέφανος ο Σβαμπ, θα αποδεχθεί το ρόλο του παγκίτη, και θαρρείς και γνωρίζοντας ότι τα ψωμιά του Κούρτιτς ήταν κομμάτι μετρημένα, θα περιμένει καρτερικά την ευκαιρία του, έστω την επόμενη χρονιά.

Η οποία επόμενη χρονιά, θα φέρει ξανά σφραγίδα τεχνικού διευθυντή, αυτή τη φορά ήταν ο Ζοζές ο Μπότος που μας πέρασε για υπανάπτυκτους, και μας κουβάλησε οικόσιτα ψιψίνια για να παλέψουν στο κέντρο.
Ο Στέφανος ο Σβάμπαρος (πια) μυρίζεται αίμα, και κάνει αισθητή την παρουσία του, αφήνοντας πίσω του οποιονδήποτε πήγε να τον φάει τη θέση. Όχι ότι η ομάδα έκανε κάτι τρομερό, αλλά μέσα στον ορυμαγδό της αυτάρκειας, ζήσαμε κάποιες πολύ όμορφες βραδιές.
Με τον Σβαμπ, μονίμως εκεί.

Παρόλα αυτά, η Ρουμανική Νυφίτσα, δεν πολυψήνεται από αυτά που παίρνει από τον Αυστριακό, και εν όψει της πιο ντα ντούμλα ντα χρονιάς στην ιστορία του συλλόγου, ζητάει ξανά χαφ!
Πολλά!

Φέρνει, δε μπορούμε να πούμε, φέρνει Μεϊτέ, φέρνει Οζντόεφ, φέρνει μέχρι και εκείνον τον ποκοπίκο τον Μάρκος Αντόνιο, όμως το στίγμα το έχει δώσει από πολύ νωρίς ο Σβάμπαρος, όταν χωρίς μεταγραφές και ενίσχυση (τι έκπληξη! Να δεις που κάτι έκτακτο θα είχε γίνει, εμείς δεν τα συνηθίζουμε αυτά), βάζει την ομάδα ομίλους.
Αυτός και ο Τσιγγάρας.

Και δεν περιορίζεται εκεί, αλλά καταθέτει ψυχή καθόλη τη διάρκεια της χρονιάς, το ξαναλέμε, της πιο τρελής χρονιάς, στην ιστορία του πιο Τρελού συλλόγου του σύμπαντος.
Βασικός ο Μεϊτέ, βασικός ο Οζντοεφ, αλλά πιο βασικός από όλους ο Στέφανος ο Σβάμπαρος - μάλιστα είναι το δικό του γκολ στο εκατοντόσο με τη Λαμία, που μας κρατάει ζωντανούς να παίξουμε τα ρέστα μας, για το ΠΙΟ ΕΠΙΚΟ 4/4 ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΟΜΑΔΑ ΣΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΑΘΛΗΜΑ.

Και σε αυτό το 4/4, ο Σβάμπαρος είναι εκεί.
Απίκο.
Αρχηγός εντός γηπέδου, αρχηγός και εκτός, με ομιλίες επικές, τη μια πιο επική από την άλλη.

Τα χαΐρια μας τα περσινά τα έχουμε αναλύσει ξανά και ξανά, και ειλικρινά, τέτοια μέρα, δεν έχει και πολύ νόημα να αναλωθούμε πάλι σε αυτά.

Εμείς από αυτό εδώ το μετερίζι, θα αποχαιρετήσουμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας, έναν πραγματικό αρχηγό, μια πολύ ισχυρή προσωπικότητα, και θα τον ευχηθούμε από καρδιάς μόνο τα καλύτερα για οτιδήποτε επιλέξει να κάνει από δω και πέρα.

Στέφανε Σβαμπ, είσαι ένας από μας και με τη βούλα, και το μόνο σίγουρο είναι ότι οι δρόμοι μας θα ξανασυναντηθούν.

Εις το επανιδείν ΓΙΓΑΝΤΑ .