Love affair

Η τελευταία φορά που δεθήκαμε με έναν προπονητή στο τμήμα μπάσκετ, ήταν κοντά τριάντα χρόνια πριν, με την άλλη ΤΥΠΑΡΑ που εμφανίστηκε κι εκείνος "όχι -ακριβώς-από -το- πουθενά", τον Σκοτ Σκάιλς.

Ναι, δεν αναφέρουμε τον Σούλη, γιατί ο Σούλης είναι μια εντελώς διαφορετική περίπτωση σχέσης.

Όπως ο Σκοτ δεν ήταν ουρανοκατέβατος, και έφτιαξε το όνομα του στο ΝΒΑ σε μια εποχή που οι ψηλοί κυριαρχούσαν στο παιχνίδι, κάνοντας πολλούς να πιστέψουν ότι αυτός ο τύπος θα γίνει κάποτε καλός προπονητής, αναλόγως, και ο Τρελός μας ο Ιταλός, δεν ήρθε εντελώς στην κουφή, και όπως έχουμε ξαναγράψει, εμείς οι άρρωστοι με τη μπάλα με τα εξανθήματα, κάτι είχαμε ακούσει για μια περίπτωση ανθρώπου, που ζει, μιλάει, ονειρεύεται, και αναπνέει μπάσκετ.

Αυτά βέβαια, μπορείς να τα βρεις οπουδήποτε - υπήρξαν και άλλα γκαρντ πέραν του Σκάιλς, που είχαν τα προσόντα να ακολουθήσουν καριέρα προπονητή, και προφανώς υπήρξαν, και υπάρχουν, και άλλοι τύποι σαν τον Μάσιμο, που σε μιλάνε, και παράλληλα το μυαλό τους σκέφτεται plays.

Το θέμα πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι να κολλήσουν τα χνώτα μας.
Και κόλλησαν καλά.

Κόλλησαν τόσο καλά, που ξανά, μετά από πολλά, πάρα πολλά, χρόνια, η είδηση της αποχώρησης του Ιταλού, έκανε κάτι να ραγίσει μέσα μας.

Είχαμε χρόνια, δεκαετίες ολόκληρες, να νιώσουμε έτσι για αποχώρηση, και το γεγονός ότι παρόλο που είμαστε ΠΑΟΚ (τουτέστιν ζήσαμε να δούμε τον Σκαρτάδο με ερυθρόλευκα, και τον Μπάνε με κιτρινόμαυρα), και αισθανθήκαμε ξανά αυτό το feeling, κάτι λέει από μόνο του.

However, όταν μια σχέση τελειώνει έτσι, και είναι κοινώς αποδεκτό ότι η συγκεκριμένη, πολύ όμορφη σχέση, τελείωσε με φυσιολογικό τρόπο, και όχι εν μέσω υστεριών (ΠΑΕ? Όλα καλά?), μας δίνει τόσο τη δυνατότητα να αναλογιστούμε όλες τις μεγάλες στιγμές, μέσα από μια κάποια απόσταση πλέον, όσο και το δικαίωμα να ονειρευόμαστε ότι κάποια στιγμή οι δρόμοι μας θα ανταμώσουν ξανά.

Το δε τελευταίο, κι επειδή η καριέρα του Ιταλού είμαστε σίγουροι ότι θα πηγαίνει μόνο προς τα πάνω, ελπίζουμε να συμβεί επειδή και το δικό μας το σπίτι, θα συνεχίσει την ανοδική του πορεία, και στα επόμενα χρόνια θα έχει δημιουργηθεί ένα brand, το οποίο αναπόφευκτα θα είναι ιδιαιτέρως ελκυστικό για ονόματα ωσάν του Κανσελιέρωτα.

Αλλά επειδή είναι οι πρώτες ώρες του τέλος αυτής της σχέσης, "εγώ δεν θέλω κανέναν άλλον, θέλω μόνο τον Μάσιμο!"

Εις το επανιδείν ΤΥΠΑΡΑ.
Ευχαριστούμε για όλα, μα πιο πολύ ευχαριστούμε που μας έκανες να νιώσουμε ξανά παιδιά.
Όπως τότε, που οι Ευρωπαϊκοί τελικοί ήταν ο κανόνας.