Back to work

Στον απόηχο ενός ατελείωτου "ντα ντούμλα ντούμλα ντα", που έπαιζε σε λούπα ξανά και ξανά σε ολόκληρη τη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία, οι διοικούντες την ομάδα μπάσκετ, σήκωναν τα μανίκια για άλλη μια μέρα στη δουλειά.
Η δική τους η δουλειά δεν τελείωνε, και προφανώς δεν θα τελειώσει μέχρι να σβηστεί και το τελευταίο ευρώ που χρωστάμε, και παρέμενε δύσκολη, απαιτητική , ίσως ακόμα και καταθλιπτική - god damnit, έμοιαζε και μοιάζει περισσότερο με δουλειά γραφείου, παρά με το dream job που έχουμε όλοι στο μυαλό μας, όταν σκεφτόμαστε "πόστο στην ΚΑΕ ΠΑΟΚ".

Το τασκ αυτή τη φορά, δεν αφορούσε μόνο την εύρεση παικτών που θα στελεχώσουν την επόμενη μέρα, αλλά και τον προπονητή που θα ηγηθεί της προσπάθειας. Εξυγίανση και ανταγωνιστική ομάδα, σπάνια πάνε μαζί, θα μπορούσε υπό κάποιες πολύ ειδικές συνθήκες το ένα να παρασύρει το άλλο, φτιάχνοντας ας πούμε μια ομάδα η οποία θα κερδίζει, παίζοντας και ωραίο μπάσκετ, με παίκτες και προπονητή που θα έχουν εξαιρετικά χαμηλά συμβόλαια, αλλά αν και το κείμενο μας αφορά κυρίως την κατάσταση του καλοκαιριού, δεν υπήρχε θέση για όνειρα θερινής νυκτός.

Τα ονόματα που διέρρεαν, δεν προκαλούσαν και καμιά θύελλα ενθουσιασμού: ο Σεγούρα του μονίμως άχρωμου, άοσμου και άγευστου ωσάν ριζογκοφρέτα Κολοσσού, ο Νταμίρ Μουλαομέροβιτς, ο οποίος ίσως έφερνε μια κάποια συσπείρωση σαν όνομα (σε αυτήν εδώ τη γωνιά του διαδικτύου, ο Μούλα συγκαταλέγεται στο Top 3 των πλέι μεικερ της ομάδας, όλωνε των εποχώνε- αλλά αυτά θα τα δείτε κι εσείς σε ένα tier list που ετοιμάζουμε) όμως από προπονητική λίγα πράγματα, και ένας Ιταλός που είχε, εκ πρώτης όψεως, το καλύτερο βιογραφικό από τους υπόλοιπους.

Κι όμως, δεν αναφερόμαστε στον Δον Μάξιμο, αλλά στον Μάρκο Ραμοντίνο, μία περίπτωση που μας απασχόλησε περίπου μία εβδομάδα, πριν χαθεί κι αυτή οριστικά.

Εν τέλει, λίγο πριν βγει και η δεύτερη εβδομάδα του Ιουνίου, ο ΠΑΟΚ ανακοινώνει τον Μάσιμο Κανσελιέρι, όνομα που οι βαθιά μυημένοι στη μασονία της σπυριάρας, θυμόμαστε από τη θητεία του στο πλευρό του Γιάσμιν Ρέπεσα στην Ολυμπία Μιλάνο, και κάποιοι ακόμα πιο geeks, από τη θητεία του για δύο χρόνια ως πρώτος προπονητής της Λιμόζ. Μαζί με τον κόουτς, αρχίζουν και οι πρώτες ανακοινώσεις παικτών, και εκεί όλοι εμείς (οι άρρωστα μπασκετικοί επαναλαμβάνουμε), σηκώνουμε τα χέρια ψηλά. Όσοι δεν τα έχουμε να κρύβουμε τα πρόσωπα μας.

Προφανώς και εκτός του Μπάρτλεϊ, δεν έχουμε ακουστά κανέναν, τα βιογραφικά των περισσότερων είναι (όσο πιο κομψά μπορεί να το θέσει κανείς) πανερίσια, από δε Έλληνες, πλην Κατσίβελη, το χάος.
Η στιγμή που θέλαμε να πιστεύουμε ότι δεν θα φτάσει ποτέ, μάλλον έφτασε, και οι πιο ψύχραιμοι, ξεσκονίζαμε τα κομπιουτεράκια μας.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθαν και τα προκριματικά στην Αττάλεια το Σεπτέμβριο, όπου πήραμε μια γεύση από τι πρόκειται να δούμε τη χρονιά. Μη λέμε μ@λ@κίες, η εικόνα της ομάδας ήταν αποκαρδιωτική, κερδίζει στο πρώτο ματς τη Ρουμανική (ffs) Οράντεα, και παρόλο που το παλεύει, χάνει στον "τελικό" από μια μέτρια Τουρκική ομάδα, την Πετκιμσπόρ (η οποία και βολοδέρνει στα χαμηλά πατώματα της Τουρκικής λίγκας).

Το πρωτάθλημα αρχίζει σε δύο εβδομάδες, και με το πρόγραμμα που έχουμε (Περιστέρι έξω, Παναθηναϊκό μέσα, Πανιώνιο έξω, ΑΕΚ μέσα, Μαρούσι έξω, Λαύριο έξω, Ολυμπιακό μέσα, Άρη έξω, Προμηθέα μέσα) ψάχνουμε να βρούμε:
α) πότε θα κάνουμε την πρώτη μας νίκη,
β) αν θα κλείσουμε τον πρώτο γύρο με πάνω από μία νίκη,
γ) αν έχει κάποιο νόημα να καταπονείται η ομάδα στα ευρωπαϊκά παιχνίδια, όταν ξεκάθαρα ο στόχος είναι η σωτηρία, και
δ) πόσοι παίκτες θα αλλαχθούν και πότε.

Αφού καταφέρατε και φτάσατε το κείμενο ως εδώ, και καταλάβατε ότι όλοι εσείς που σκεφτόσασταν τα ίδια, δεν ήσασταν μόνοι, ας κάνουμε ένα fast forward στο σήμερα, με μια μικρή στάση στα τέσσερα ζητούμενα της προηγούμενης παραγράφου, ζητούμενα τα οποία η ίδια ομάδα ξέσκισε από το καλημέρα. Πιο καλημέρα, δε γίνεται.

Η πρώτη νίκη, ήρθε την πρώτη κι όλας αγωνιστική, ο πρώτος γύρος, έκλεισε με ορισμένες εντυπωσιακές νίκες, όπως αυτή κόντρα στην ΑΕΚ, αυτή κόντρα στον Προμηθέα, αλλά κυρίως αυτή που ήρθε με τον πιο ΠΑΟΚ τρόπο, τον τρόπο που είχαμε ξεχάσει πως γίνεται, αλλά μόνο το μπασκετικό μας τμήμα προσφέρει στο φιλοθέαμον κοινό: η ομάδα παίζει ασύλληπτο μπάσκετ για 37', μετά εξαφανίζεται από το γήπεδο, προηγείται με έντεκα, 52" πριν τη λήξη, και προλαβαίνει να φάει τρία τρίποντα σε αυτό το χρονικό διάστημα, μια νίκη που σε συνδυασμό με τη συμπαθητική ως τότε πορεία στα ευρωπαϊκά, ξυπνάει κάποιες θύμησες, οι οποίες χρόνια τώρα καταπιέζονταν να βγουν προς τα έξω, και βρίσκουν τώρα εύκαιρο πεδίο να ξεσαλώσουν.
Κι όλα αυτά φυσικά, χωρίς να αντικατασταθεί κανείς.
Όλοι βρίσκουν το ρόλο τους, όλοι δένουν αρμονικά, σε ένα ιδιαίτερο και δυσνόητο παζλ, το οποίο όσο παράξενο είναι για κάποιον να το εκτιμήσει χωρίς να το δει, τόσο δυσκολοκατάβλητο για αυτούς που θα το αψηφήσουν.

Η ομάδα βρίσκεται σε έναν Ευρωπαϊκό τελικό για πρώτη φορά μετά από 29 χρόνια, το γεγονός αυτό είναι από μόνο του αφορμή για ΠΑΟΚτσηδικη παραφροσύνη ανά την υφήλιο, αλλά η δουλειά δεν έχει τελειώσει ακόμα.

Και όλοι ξέρουμε ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι εκεί μέσα, που αν δεν τελειώσει η δουλειά που ανέλαβαν, δεν θα ηρεμήσουν.

Άιντε ΠΑΟΚΑΡΑ.