Memory lane

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος, ο άμεσος συνεργάτης και συνοδοιπόρος μας, έχει την τάση να ανακαλεί μνήμες και καταστάσεις από το παρελθόν, σε συνθήκες που τα πράγματα είτε δεν πάνε καλά, είτε περιβάλλονται από ασήκωτο άγχος και στρες, με σκοπό να μας δώσει κουράγιο και δύναμη, για να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση που βιώνουμε τη δεδομένη χρονική στιγμή.

Σίγουρα θα έχετε πιάσει τον εαυτό σας να προσπαθείτε να θυμηθείτε πως βγήκατε από ένα εργασιακό πχ αδιέξοδο παλαιότερα, όταν βρίσκεστε σε ένα αντίστοιχο στο παρόν, θα αναθαρρείτε κάθε φορά που αισθάνεστε ότι ο χωρισμός ας πούμε που βιώνετε τώρα, ήταν ακριβώς ίδιος με έναν ανάλογο πριν 10 χρόνια (αλλά τελικά ζήσατε), θα στέκεστε ξανά στα πόδια σας τη στιγμή που νιώθετε τη γη να χάνεται κάτω από αυτά, φέρνοντας στο μυαλό σας ξανά και ξανά παρόμοιες καταστάσεις από στιγμές που νιώθατε ότι δεν θα τα καταφέρετε, αλλά τελικά κόντρα σε όλους και όλα, βγήκατε ζωντανοί, δυνατοί, πιο ώριμοι, και μην τα πολυλογούμε, μια καλύτερη βερσιόν του εαυτού σας.

Το αυτό, συμβαίνει και στον αθλητισμό.
Πόσες φορές δεν έχουμε πιάσει τους εαυτούς μας, στο x παιχνίδι με τα Γιάννενα στην Τούμπα, που έχει κολλήσει στο 0-0 στο 70', να σκεφτόμαστε παλαιότερα παιχνίδια, που σκοράραμε στα χασομέρια, για να συνεχίσουμε να ελπίζουμε ως το τέλος;

Το προχτεσινο παιχνίδι της ομάδας μπάσκετ, είναι ένα παιχνίδι γεμάτο τέτοια παραδείγματα, ένα ποτ πουρί παιχνιδιών που φέρναμε στο μυαλό μας για να αντέξουμε ως το τέλος, ένα ολόκληρο ράφι από βιντεοκασέτες της δεκαετίας του '90, αλλά και κάτι εντελώς καινούριο, που θα αποτελέσει τον νέο μας μπούσουλα για τα επόμενα χρόνια, μαζί.

Το ξεκίνημα, είναι καρμπόν ένα αδιάφορο παιχνίδι ομίλων, του εντελώς άπειρου τότε ΠΑΟΚ, στη Μαδρίτη, στα τέλη της δεκαετίας του '80.
Μπήκαμε με φόρα, τα βάζαμε όλα, εκμεταλλευτήκαμε το σοκ των γηπεδούχων (απο την προ εικοσιτετραώρων απώλεια του Φερνάντο Μάρτιν), φτιάξαμε μια διαφορά άνω των 10 πόντων, και 2-3 ανάποδα σφυρίγματα, η απειρία μας, και το ότι σε κάποια φάση αυτά που έμπαιναν, σταμάτησαν να μπαίνουν, έκαναν το +15, -15.

Μας κάνει;
Όχι.
Ήταν ένα παιχνίδι ομίλων, δεν έγινε και κάτι τρομερό, χάσαμε αλλά αποκομίσαμε εμπειρίες, κλπ κλπ.

Η εξέλιξη του παιχνιδιού, θύμισε αρκετά τον πέμπτο τελικό του 1994, στο Ειρήνης και Φιλίας.
Τα κοράκια άφηναν ατιμώρητο το ξύλο των γηπεδούχων σε όλο το ματς, ο Ολυμπιακός ξέφυγε ακόμα και με 15 πόντους, εξαπολύουμε επική ανατροπή, και φέρνουμε το παιχνίδι στην τελευταία κατοχή, όπου όλοι (ακόμα κι αυτοί που δεν τα έζησαν irl) θυμούνται τι έγινε.

Αυτό μας κάνει;
Ούτε.
Μιλάμε για μια απροκάλυπτη σφαγή, ένα κλεμμένο πρωτάθλημα - ορισμός του "κλεμμένο πρωτάθλημα", μιλάμε και για μια ομάδα που είχε στη βασική της πεντάδα τέσσερις παίκτες, που εύκολα τους συγκαταλέγεις στους κορυφαίους στις θέσεις τους εκείνη την εποχή, σε όλη την Ευρώπη: Μπάνε, Μπέρι, Σάβιτς, Κόρφα

Σε κάποιους άλλους, όλη η φάση, φέρνει αρκετά στο μυαλό τον τελικό της Βιτόρια.
Η ομάδα θα προηγηθεί ακόμα και με διαφορές άνω των 12 πόντων, παρόλα αυτά οι γκρι αποφασίζουν ότι ένας Ραμόν Ρίβας (εντάξει, δεν ήταν τυχαίος παίκτης, αλλά σίγουρα δεν ήταν κι αυτό που είδαμε εκείνο το βράδυ) θα ντυθεί prime Σαμπόνις για ένα ματς, θα τον στείλουν να εκτελέσει 17 βολές, την ώρα που οι ψηλοί του ΠΑΟΚ όλοι μαζί βάρεσαν 2 (δύο), βασικά την ώρα που όλος ο ΠΑΟΚ είχε 18 βολές (έναντι 38 των Βάσκων), το παιχνίδι αναπόφευκτα θα γυρίσει, η ομάδα μας θα χάσει, και ο Μπάνε με δάκρυα στα μάτια θα δηλώσει ότι αυτός μάλλον ήταν ο τελευταίος Ευρωπαϊκός τελικός του, με τη φανέλα του ΠΑΟΚ.

Προφανώς και ούτε αυτό μας κάνει.
Ήταν ένας Ευρωπαϊκός μονός τελικός στην έδρα του αντιπάλου, η ομάδα μας που έπαιξε πολύ σύγχρονο μπάσκετ καθόλη τη διάρκεια της χρονιάς, αποτελούνταν κυρίως από άπειρα πιτσιρίκια (πέραν του Αρχηγού, του Μπουντούρη, και του άφαντου, στο συγκεκριμένο παιχνίδι, Γκάρετ), ο κόουτς Λούκαϊτς, έχασε τα αυγά και τα πασχάλια στη διαχείριση του παιχνιδιού, μεταφέροντας τον εκνευρισμό από την (άθλια πάντως) διαιτησία και στους παίκτες, και μην πλατιάζουμε άλλο σχετικά με το point μας, η ομάδα έχασε.

Σίγουρα, σε πάρα πολλούς ήρθε στο μυαλό ο ημιτελικός με τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ, με το τρίποντο του Στογιάκοβιτς, αλλά η μοναδική ομοιότητα, είναι το τρίποντο σε νεκρό χρόνο.
Άντε και η νίκη.

Το προχτεσινο παιχνίδι, είναι ένας εντελώς νέος μπούσουλας, είναι το καινούριο μας αποκούμπι, είναι αυτό που θα μας πασάρει το μυαλό μας τα επόμενα χρόνια, όταν θα ψάχνουμε από κάπου να πιαστούμε.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος, αυτός ο Υπερυπολογιστής, αυτό το θαύμα αποθήκευσης γνώσης και καταστάσεων, πάλευε 2,5 ώρες απεγνωσμένα, να βρει ανάλογες περιπτώσεις με αυτές του παρελθόντος.
Και από ένα σημείο και μετά, τα παράτησε.
"Σορι αδερφέ, αλλά αυτό που βλέπουμε τώρα, δεν το έχουμε ξαναδεί. Για όσο απομένει, βγάλτα πέρα μόνος σου. Υπάρχει κίνδυνος να εκραγώ, και μετά να δω τι θα κάνεις"

Προηγούμαστε με μεγάλη διαφορά, τα κοράκια γυρίζουν το ματς, αλλά ΔΕΝ εξαφανίζεται η ομάδα από το γήπεδο.
Η οποία ομάδα, επιστρέφει με απίστευτη ψυχραιμία και προσήλωση, φέρνει το παιχνίδι στο τελευταίο σουτ, το οποίο βάζει, και πάει το παιχνίδι στην παράταση.

Μάλιστα στην παράταση, παρά την κούραση από τις περιορισμένες εναλλακτικές, παρά τη φθορά από τα φάουλ (η οποία λιγοστεύει ακόμα περισσότερο τις λύσεις), φτάνει το παιχνίδι στο +5, ενάμιση λεπτό πριν το τέλος, με κατοχή δική της.
Εκεί, αναλαμβάνουν δράση ξανά οι γκρι, δίνουν για δεύτερη φορά στο ίδιο ματς, επιθετικό φάουλ σε επαναφορά, δίνουν επανάληψη σε χαμένη δική τους βολή, με αποτέλεσμα το παιχνίδι να φτάσει ξανά στο 0, μισό λεπτό πριν τη λήξη.

Τα όσα ακολούθησαν, είναι ένα εντελώς καινούριο κεφάλαιο, στο βιβλίο του πιο πετυχημένου τμήματος στην ιστορία του συλλόγου, είναι η τοποθέτηση του Μπάρτλεϊ και του Κανσελιέρι, δίπλα στα ιερά τέρατα του παρελθόντος, η εδραίωση του προέδρου Χατζόπουλου (με τον οποίο συμφωνούμε σε πολλά, διαφωνούμε σε άλλα τόσα, αλλά θα είναι τουλάχιστον άδικο και αχάριστο να μην τον δώσουμε τα εύσημα που τον αναλογούν, για όλο αυτό που ζούμε φέτος) πλάι σε εμβληματικές μορφές του σωματείου, είναι (και είπαμε γαμωτο να μην πλατιάζουμε) το νέο παιχνίδι ορόσημο που θα φέρνουμε στο μυαλό μας τα επόμενα χρόνια, κάθε φορά που πάει κάτι να στραβώσει.

Αν και εδώ που τα λέμε, ανάλογη κατάσταση, θα κάνουμε πολλά να χρόνια να ξαναζήσουμε.
Και δεν εννοούμε προφανώς ως προς το κομμάτι της τελικής έκβασης.