Πατρική κληρονομιά

Δεν έχουμε γνωρίσει άνθρωπο, που να είναι φυσιολογικός (σαν κι εμάς), και να έχει διαλέξει ομάδα σε ηλικία μεγαλύτερη των δέκα.
Άντε, επειδή κάποιοι αργούν να τα πάρουν με τη μία, τα έντεκα το πολύ.

Σε όλα τα προηγούμενα χρόνια μιας ζωής γεμάτης μαμ και νάνι, υπάρχει ένας ανισόρροπος (σαν κι εμάς) πατέρας, που πασχίζει να κάνει το καμάρι του να πει "ΠΑΟΚ", οριακά μετά το "μαμά".

Ε αυτό σε μας που μπαίναμε σε αυτή την ηλικία λίγο πριν εκπνεύσουν τα 80'ς, άρχισε να γίνεται το πρώτο πράγμα που μας φαινόταν ακατανόητο. Δεν είναι μόνο που η ομάδα δεν δείχνει και πολύ σόι, είναι και ότι αυτή η περίφημη κερκίδα για την οποία τουλάχιστον είχαμε να καμαρώνουμε, άρχισε να αδειάζει όλο και περισσότερο, ένεκα της κόντρας (αρχικά), και της αποχής (αρκετά αργότερα στην ιστορία μας) των οργανωμένων, με τον συχωρεμένο Θωμά Βουλινό.

Παράλληλα, αυτός ο κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται στο κέντρο της πόλης, γεμίζοντας ένα άλλο γήπεδο, φωνάζοντας σε ένα άλλο άθλημα.

Οι Τρίτες μας άρχισαν να αποκτάνε νόημα, εμείς χαζεύαμε εκστασιασμένοι την τηλεόραση, ή στηνόμασταν με τις ώρες στην είσοδο του Παλέ για ένα αυτόγραφο από τον Ελληνοαμερικάνο κοντό, τον άλλον τον Ελληνοαμερικάνο με τα μούσκουλα, τον ολόδικο μας Μάτζικ, κι έναν ασουλούπωτο, αξύριστο, κι αχτένιστο Γιούγκο, για τον οποίο δεν είχαμε ιδέα ακόμα πόσο σημαντικό ρόλο θα έπαιζε στις ζωές μας.
Κάπου στο πλάνο, κι ο πατέρας μας, με το ύφος του Μάικλ Σκοτ που βραβεύεται χωρίς να ξέρει καν τον λόγο, να φουσκώνει από υπερηφάνια για τον μικρόβιο που μας κόλλησε.
Ο άνθρωπος με τον Κούδα και τον Σαράφη μεγάλωσε, στις τάπες φώναζε "έμμεσο", που να τον περνούσε από το μυαλό ότι θα έπαιρνε τέτοια τροπή το πράγμα.

Τα χρόνια κυλούσαν, η εφηβεία μας είναι γεμάτη αναμνήσεις από ευρωπαϊκούς τελικούς και τίτλους, υπήρξε μία περίοδος που μπορούσαμε να λέμε ότι έχουμε την καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη, και φυσικά επειδή είσαι ΠΑΟΚ, μόλις η ομάδα μπήκε στο ολοκαίνουριο, ολόδικό της γήπεδο, μπήκε και σε μία εξωφρενικά μεγάλη περίοδο πέτρινων χρόνων.

Έχοντας γκριζάρει πλέον τα μαλλιά μας, σε όσους έχουν απομείνει ακόμα δηλαδή, και έχοντας περάσει σε μία εποχή όπου κυριαρχεί ο μηδενισμός, τα σόσιαλ μίντια, κι ο μηδενισμός μέσα από τα σόσιαλ μίντια, κάθε νίκη, κάθε διάκριση αυτού του τμήματος, είναι μία μίνι επιστροφή σε μια άλλη εποχή, σε μια εποχή που η κερκίδα έφτιαχνε συνθήματα με τα ονόματα των παικτών, που τραγουδούσαν για την ίδια την ομάδα (και όχι για οπαδικές "νίκες" σε ραντεβού για ξύλο), σε μία εποχή που καμάρωνες για το ότι "έχεις την καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη".

Η διοργάνωση μπορεί να μην έχει την αίγλη αναλόγων του παρελθόντος, αλλά σε μερικά χρόνια που θα δείχνουμε το λάβαρο στα δικα μας παιδιά, κανείς δεν θα κάθεται να εξηγεί για το Χ στην Ελβετία.

Άιντε ΠΑΟΚΑΡΑ. 🤍🖤