Περί κλίκας

Το γεγονός ότι στην προηγούμενη ανάρτηση, η οποία αναφέρεται σε ένα παρεάκι το οποίο έχει αγκιστρωθεί στο σύλλογο, και κόβει και ράβει με καταστροφικά αποτελέσματα, έφερε στα σχόλια αρκετά προφίλ (δε θα γράψουμε ανθρώπους, γιατί δεν είμαστε και πολύ σίγουροι) με το ζωνάρι λυμένο, έτοιμα να κονταροχτυπηθούν, υπερασπιζόμενα τις επιλογές της κλίκας, μας οδηγεί σε πολύ χρήσιμα συμπεράσματα.
Πρώτον, υπάρχει αρκετός κόσμος που τρώει, και τρώει καλά από το παρεάκι, και δεύτερον, υπάρχει, ίσως όχι τόσο αρκετός, αλλά σίγουρα δε μιλάμε για αμελητέα ποσότητα, κόσμος ο οποίος αδιαφορεί πλήρως για την εικόνα της ομάδας, αρκεί να μη θίγονται τα τυπάκια αυτά.

Κι αν είχαμε επίθεση αγάπης στην προηγούμενη ανάρτηση, let's brace ourselves, γιατί ούτε για τη συγκεκριμένη είμαστε και πολύ αισιόδοξοι.

Δε χρειάζεται να έχεις τελειώσει διοίκηση επιχειρήσεων, για να γνωρίζεις ότι στις περισσότερες των περιπτώσεων, το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι.
Πολλώ δε μάλλον, όταν μιλάμε για μια εταιρεία (γιατί εταιρεία είναι, σαν τέτοια τη βλέπουν, και σαν τέτοια προσπαθούν, ανεπιτυχώς πάντως, να τη διοικήσουν) η οποία χαρακτηρίζεται από το ανθρωποκεντρικό της υπόθεσης.

Στα 13 χρόνια της μοναρχίας του Ηγέτη των Πιστών, ο σύλλογος δεν ζει, δεν αναπνέει, δεν πηγαίνει ούτε για κατούρημα, αν δεν δώσει το οκ ο μεγάλος.
Καλώς ή κακώς, έτσι πορεύεται, και έτσι θα συνεχίζει να πορεύεται, όσο βρίσκεται κάτω από αυτό το καθεστώς.

Το κόστος αυτού του τρόπου λειτουργίας, άλλες φορές το πληρώσαμε προσπαθώντας να κρυφτούμε για κάποιες αποφάσεις (βλ. Κούγια, Μπαλτακο παλαιότερα, μπούκα στο γήπεδο κλπ κλπ) και άλλες μας έκανε να βγούμε στους δρόμους για πανηγυρισμούς.

Κοινώς, ακόμα κι εμείς, που έχουμε στο παρελθόν εκφραστεί με πολύ σκληρά λόγια για τη διοίκηση Ιβάν Σαββίδη, δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε ότι επί των ημερών του, μαζί με τα πολλά φάουλ, έγιναν και πολλές κινήσεις προς τη σωστή κατεύθυνση.

Εντούτοις, ακόμα και οι πιο θερμοί υποστηρικτές του, δεν μπορούν να παραβλέψουν ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια εικόνα εγκατάλειψης της ομάδας, και μια προσπάθεια αυτή να συντηρηθεί με το χαμηλότερο δυνατό κόστος, κόστος το οποίο όχι απλά εκμηδενίζουν πορείες και πωλήσεις παιχτών (και αντικατάσταση τους με χαμηλότερης αξίας, να το θέσουμε κομψά), αλλά τείνει να εμφανίζει και σημάδια κέρδους.

Το γεγονός ότι πέρσι η ομάδα έφτασε να τρυπήσει το ταβάνι της, και να κατακτήσει κόντρα σε Θεούς και δαίμονες, ένα πρωτάθλημα από το πουθενά, το οποίο καλό θα είναι να μην ξεχνάμε ούτε πως ήρθε, αλλά κυρίως, ούτε το κλίμα που επικρατούσε στο ξεκίνημα της χρονιάς, αντί να αποτελέσει έναν οδηγό για όλα αυτά που, εν όψει προκριματικών Τσάμπιονς Λιγκ, δεν έπρεπε να επαναληφθούν, αποτέλεσε μπουσουλα για τα ακριβώς αντίθετα, φτάνοντας στο σημείο κάποιοι (τι "κάποιοι" δηλαδή, οι ίδιοι και οι ίδιοι) να μας κουνάνε το δάχτυλο όταν φωνάζαμε για το μεταγραφικό σχεδιασμό, και να μας ξεφουρνίζουν το ασύλληπτο "ναι, αλλά και πέρσι έτσι έγινε ο σχεδιασμός, και πήραμε πρωτάθλημα".

Στην υποτιθέμενη εποχή της τεχνολογίας και της υπερπληροφόρησης, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που πιστεύουν στα θαύματα, και μάλιστα πιστεύουν ότι αυτά θα επαναλαμβάνονται, άνθρωποι οι οποίοι εμφανίζονται σε σχόλια, δημοσιεύσεις και αναρτήσεις, ζωσμένοι με φυσεκλίκια, έτοιμοι να παλέψουν για την πολιτική της παε, και να μας βάλουν στη θεση μας, πετώντας μας το αγαπημένο "ε ρε Γούμενος που σας χρειάζεται".

Μην μακρυγορούμε, το τι έγινε ΚΑΙ αυτό το καλοκαίρι, το ξέρουμε όλοι, ακόμα και να μην το ξέραμε δηλαδή, το βλέπουμε Τετάρτη Κυριακή στο γήπεδο, με την ομάδα να έχει μείνει με 2 χαφ, και στο "παιχνίδι της χρονιάς", να έρχονται από τον πάγκο οι Σαμάτα, Σβαμπ, Τισουντάλι και Βιεϊρίνια.

Είμαστε σίγουροι ότι θα πλημμυρίσουμε με σχόλια περί αχαριστίας, είμαστε ακόμα σιγουρότεροι ότι αυτά θα πλαισιώνονται από επίσης χρήσιμα σχόλια για τον "κακό Λουτσέσκου" που δεν βάζει τον Θυμιάνη, και "έστειλε τον Τζίμα δανεικό" (αφού λαμβάνουν τη γνώμη του τόσο σοβαρά, γιατί άραγε δεν κράτησαν και τον Μεϊτέ?), αλλά δώδεκα χρόνια σε αυτό το μετερίζι, έχουμε συνηθίσει.
Αυτή είναι η γνώμη μας, και όσο κι αν επιμένετε, για μας ο ΠΑΟΚ ήταν, είναι και θα εξακολουθήσει να είναι πάνω απ'όλα, πάνω από πρόσωπα, διοικήσεις, παράγοντες, παίκτες και προπονητές.