Ω Μπάνε Μπάνε

Δεν υπάρχει ΠΑΟΚτσης στα 40something (more or less) που να μην έχει μεγαλώσει με ιστορίες του Κούδα από τον πατέρα του.

Ξανά, και ξανά, και ξανά μανά, σε μια εποχή που δεν υπήρχε ίντερνετ, και το αρχειακό υλικό ήταν είδος πολυτελείας, η (ποτισμένη με την ανάλογη δόση υπερβολής) γαλούχηση, ήταν αρκετή ώστε να πλάσουμε την εικόνα του Σούπερμαν με τα ασπρόμαυρα, στα αθώα παιδικά μυαλά μας.

Όσοι δεν είχαν αρχίσει να αμφισβητούν τα λεγόμενα του μπαμπά, ονειρευόταν με προσμονή το δικό τους Κούδα, τον Κούδα της γενιάς τους, που θα δώσει υλικό για τις δικές τους ιστορίες στα επόμενα ΠΑΟΚτσακια.

Με το ποδόσφαιρο να ζει τα σκληρά πέτρινα χρόνια, και το μπάσκετ να μπαίνει σε κάθε τηλεόραση, αυτοί οι 40κάτιδες του σήμερα, έπαψαν να πιστεύουν στη Δευτέρα Παρουσία του Μεσσία - ο βασιλιάς των σπορ μας είχε απογοητεύσει, και ο διψασμένος για τίτλους και διακρίσεις λαός, είχε μετακομίσει στο κέντρο της πόλης, και το Παλέ, στηρίζοντας τις προσπάθειες ενός τρελού και παλαβού προέδρου, ενός μπερδεμένου οπορτουνιστή, και ενός κοντοπίθαρου ελληνοαμερικάνου που σουτάρει τρίποντα με το ένα χέρι.

Και κάπου εκεί ανάμεσα σε αυτούς και κάτι λαχεία Αμερικάνους, ένα ασουλούπωτο παιδάκι, που στράβωνε πόδια και χέρια όταν σηκώνονταν για σουτ, που έτρεχε σαν τρελός στον αιφνιδιασμό, που έκλεβε σεσημασμένα μπάλες (σταθερά πρώτος στα κλεψίματα στα πρώτα του χρόνια στην Ελλάδα) , και που άρχισε να μας δείχνει τις δικές του τις μπάλες με το καλημέρα.

Στην πορεία, το παιδάκι αυτό μεγάλωσε, έγινε άντρας, μεγαλώσαμε κι εμείς μαζί του, και μας μεγάλωσε και σαν ομάδα.
Μας πήρε από το χεράκι, μας πήγε σε τελικούς, τους περισσότερους εκ των οποίων τους έπαιξε και τους κέρδισε μόνος του, πλακωθηκε με το κατεστημένο, τρύπησε ενέσεις το κορμί του για να μη χάσει παιχνίδι , μας χάρισε τα πιο όμορφα παιδικόεφηβικά χρόνια που θα μπορούσαμε να έχουμε.

Η σχέση μας πέρασε από χίλια κύματα, δοκιμάστηκε, τον διώξαμε, τον ξαναφέραμε, τον κάναμε προπονητή, τον κάναμε τιμ μάνατζερ, τον κάναμε πρόεδρο, και, έστω κι αργά, ζήσαμε και το κρέμασμα της τεράστιας φανέλας με το 7.
Αυτή που στο τιραντάκι της σκούπιζε τον ιδρώτα του, πριν εκτελέσει τις βολές, αυτή που έβλεπες να βγαίνει από τα σκριν και να σηκώνεται για τρίποντο με κάποιον αντίπαλο κρεμασμένο πάνω του, αυτή που την είδες σε όλη της την τραγική μεν, μεγαλοπρέπεια δε, να κείτεται στο παρκέ του Μπολιέ της Ναντ, κλαίγοντας για ένα χαμένο τελικό, που μόλις είχε γυρίσει μόνος του.

Κούδα μπορεί να μην είδαμε, είδαμε όμως ο,τι κοντινότερο σε αυτό, και στα δικά μας τα μάτια ήταν και καλύτερο.
Γιατί ο δικός μας Κούδας, που δε μεγάλωσε και δε μεγαλούργησε στο Διοικητήριο, ήρθε από μια διαλυμένη χώρα , ένιωσε ΠΑΟΚ στο πετσί του σε προχωρημένη ηλικία, έγινε αναπόσπαστο κομμάτι αυτού, και μας έκανε σε κάποια φάση της ζωής μας περήφανους που υποστηρίζουμε την κορυφαία ομάδα στην Ευρώπη.
Αυτό ήταν ο ΠΑΟΚ επί των ημερών του.
Και αυτό λέμε σήμερα στα παιδιά μας.

Χρόνια πολλά μεγάλε Μπάνε.
Ευχαριστούμε για όλα.

Στα σχόλια λινκ από το βίντεο που φτιάξαμε με τον PAOK Basketball Retro , για τον μεγαλύτερο αθλητή που είδαν ποτέ τα δικά μας ματάκια στο σύλλογο.