Περί υποκρισίας

Λίγο το ετήσιο πατροπαράδοτο κλαρίνο στο εξοχικό, λίγο το πλούσιο μιντιακό υλικό που ξεχύθηκε σαν εμετός αυτές τις μέρες, κάποιες προτεραιότητες που είχαμε θέσει πήγαν λίγο στην άκρη, αλλά έφτασε η ώρα να τις πιάσουμε στα χέρια μας.

Όπως πολλάκις έχουμε γράψει και ξαναγράψει εδώ, κανένας δολοφόνος δεν είναι αδερφός μας, επειδή τυχαίνει να υποστηρίζουμε την ίδια ομάδα.
Θα το ξαναγράψουμε καθώς τα ανάλαφρα βιντεάκια του σταθμού μας, έφεραν πολύ άσχετο κόσμο στη σελίδα, και επειδή το πιθανότερο είναι όλοι αυτοί να μην έχουν την παραμικρή ιδέα για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούμε και πορευόμαστε τα 11 αυτά χρόνια που είμαστε ον αιρ.

Κατεβάσαμε στόρια με αηδία και αγανάκτηση την ημέρα της δολοφονίας του Άλκη, ανεβήκαμε ξανά για ελάχιστα δευτερόλεπτα την ημέρα της ρεβάνς με τη Μιντιλαντ με αφορμή το ντροπιαστικό πανί "αδέλφια κρατάτε γερά", και είτε σα συντακτική ομάδα όλοι μαζί, είτε σαν μεμονωμένα άτομα ο καθένας ξεχωριστά, έχουμε κάποιες αξίες και κάποια πιστεύω τα οποία είναι καλώς ή κακώς αδιαπραγματευτα.

Όλο αυτό το χρονικό διάστημα, επιδοθήκαμε σε μια πολύ σκληρή αυτοκριτική, στα όρια του αυτομαστιγώματος για το οπαδικό μας γίγνεσθαι, και παρακολουθούσαμε σιωπηλοί την κοινή γνώμη να εξισώνει κάθε οπαδό του ΠΑΟΚ, με δολοφόνους.

Παράλληλα, σε ένα ονειρικό σύμπαν, οι οπαδοί του συμπολίτη ο ένας μετά τον άλλον φορούσαν με περισσή προθυμία τα αγιοστέφανα, τα οποία, με ακόμα περισσότερη, τους αποδίδονταν από τα μίντια.

Οι συντελεστές της εξίσωσης πλέον δεν έδειχναν απλά "οπαδός του ΠΑΟΚ"= δολοφόνος, αλλά και "οπαδός του Άρη" = Άγιος Άνθρωπος - κι αυτό εντελώς φειδωλά.

Συνεχίζουμε να αφήνουμε στην άκρη όλο αυτό το λουμπεναριό που έχει παρεισφρήσει για τα καλά στα οπαδικά όλων των ομάδων, και συνεχίζουμε σαν αφελείς ρομαντικοί να πιστεύουμε ότι καμία τέτοια δολοφονική πράξη, είτε βρει στόχο, είτε όχι, έχει την παραμικρή σχέση με οπαδικά κριτήρια.
Συνεχίζουμε σα Λούπερ να αποδίδουμε όλες αυτές τις εγκληματικές ενέργειες στη σαπίλα της κοινωνίας που παρακολουθεί ατάραχη παιδεραστές, γυναικοκτονίες, δολοφονίες δημοσιογράφων εν ψυχρώ, και όλα αυτά τα παρελκόμενα ενός system που έχει completely failed.

Συνεχίζουμε όμως, και το λέμε και θα το ξαναπούμε, να μη θεωρούμε κανένα δολοφόνο αδερφό μας, είτε αυτός είναι με τη βούλα, είτε εν δυνάμει, απλώς επειδή έτυχε από ένα παιχνίδι της μοίρας καθαρά, να υποστηρίζουμε την ίδια ομάδα.

Εμείς την αυτοκριτική μας την έχουμε κάνει.
Καιρός να την κάνουν κι οι υπόλοιποι.