Καθηγητής της αλητείας

Ένεκα της ημέρας (4/10), είπαμε να μη γράψουμε τίποτα χθες, στη μνήμη των παιδιών.
Βέβαια, όσο περνούσε η ώρα, τα κείμενα αγιοποίησης του εκλιπόντα καθηγητή της αλητείας, αυξάνονταν και πληθύνονταν, και το τσάλεντζ του να κρατηθούμε σιωπηλοί ,γινόταν όλο και πιο απαιτητικό.
Τελικά τα καταφέραμε, η μέρα πέρασε, αλλά αυτή είναι η γνώμη μας για τον Γιάννη Ιωαννίδη:

Στη χώρα που το αποτέλεσμα είναι Θεός, και τα μέσα για να φτάσεις σε αυτό δεν απασχόλησαν ποτέ κανέναν, δημιουργήθηκαν οι ιδανικές συνθήκες για την εκτόξευση της φήμης του Ξανθού.
Έστησε αυτοκρατορίες παντού, οι οποίες διήρκησαν όσο βρισκόταν αυτός επικεφαλής, αφού οι βάσεις και η κληρονομιά που θα άφηνε, δεν αποτέλεσαν ποτέ προτεραιότητα.

Νίκη με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο, με πειραγμενες μπασκέτες, με δηλητηριασμένα νερά, με συγκεκριμένο τιμ διαιτητών που (του) έπαιζε όλα τα μεγάλα και κρίσιμα παιχνίδια στην Ελλάδα, και φυσικά εμφατικές αποτυχίες εκτός συνόρων - σε μια εποχή που οι Ελληνικές ομάδες ξεκινούσαν από θέση φαβορί για κατάκτηση της κούπας, οι δικές του είχαν ταβάνι τον τελικό και τίποτα παραπάνω.
Ήταν το σύστημα το ίδιο, το ίδιο σύστημα που απέτυχε με κρότο βέβαια, αλλά αυτό δεν αλλάζει πως ο τύπος ήταν η προσωποποίηση του lifestyle των 90's: επιτυχία no matter what, λεφτά από πίσω, Κόκκαλης, γκλαμουριές, χλιδή, καρακιτσαριό.

Σε αυτό το κρεσέντο αγιοποίησης που ξετυλίγεται το τελευταίο 24ωρο, δεν έχει βγεί κανένας να μιλήσει για τις μεθόδους του, για τις συμπεριφορές του στους αντισταρ (και τους λιγότερο δημοφιλείς) στις ομάδες που προπόνησε, για τις κορώνες ή τις Χριστοπαναγίες που εκστόμιζε σε ταιμ άουτ και συνεντεύξεις τύπου, για τις κατάρες που έριχνε σε όποιον τολμούσε να τον πάει κόντρα.

Στη χώρα που αν η υποκρισία ήταν φράουλες, θα πίναμε γρανίτες για μια ζωή, έχουμε βαφτίσει γραφικό τον Λουτσέσκου, και θα θάψουμε με τιμές αρχηγού κράτους τον Γιάννη Ιωαννίδη, και συνεχίστε εσείς να μιλάτε για μακεδονομάχους που θέλουν να χωρίσουν την Ελλάδα στα δύο.