Λε λε λευτεριά...

Σε αυτά τα δύο, δυόμιση χρόνια που η κοινή γνώμη ταύτισε όλους τους οπαδούς του ΠΑΟΚ με δολοφόνους, επιλέξαμε τη στάση της αυτοκριτικής αρχικά, και της σιωπής μεταγενέστερα.
Ακόμα και αν σαν οργανισμός έχουμε θρηνήσει κι εμείς τα δικά μας θύματα, από τον Αριστείδη Δημητριάδη, μέχρι τον Ευθύμιο Λιακα, τον Κώστα Ντόλια, και με πιο πρόσφατο τον Νάσο, βρεθήκαμε σε θέση άμυνας από την πρώτη στιγμή, και προσπαθούσαμε να δικαιολογήσουμε και να δικαιολογηθούμε σε κάθε κυράτσα, ότι μαντάμ, δεν είναι όλοι οι οπαδοί του ΠΑΟΚ δολοφόνοι, είναι γενικό το ζήτημα, έχουμε κι εμείς, έχουν κι οι άλλοι, αλλά το θέμα είναι καθαρά κοινωνικό, δεν έχει σχέση με οπαδισμό αυτό το μόρφωμα.

Στα χρόνια που βυθιζόμασταν στην εσωστρέφεια μας, ζήσαμε κι άλλες ευκαιρίες για ντροπή: είδαμε κάτι πανιά "λευτεριά στα αδέρφια μας", ακούσαμε κάτι εμετικά συνθήματα, όλα βούτυρο στο ψωμί της κοινής γνώμης, η οποία βλέπει στο πρόσωπο του μέσου ΠΑΟΚτση ένα αδηφάγο ορκ, και το επικοινωνεί με μεγάλη χαρά.

Την ίδια ώρα, το έργο αρχίζει να γυρίζει αντίστροφα, αφού όσο κι αν παραδέχεσαι την ύπαρξη αυτού του λούμπεν στοιχείου στις παρυφές των κερκίδων σου, σε πιάνει ένας μίνι εκνευρισμός όταν βλέπεις την παρουσίαση ανάλογων φαινομένων βιας στα μεγάλα ειδησεογραφικά μέσα:
Είναι "οπαδοί του ΠΑΟΚ", όταν γίνεται η στραβή εδώ, αλλά είναι "οπαδοί" γενικά κι αόριστα, στα (πάμπολλα) περιστατικά που λαμβάνουν χώρα κάτω από το αυλάκι.

Σα Looper5, σαν οντότητες ο καθένας από την admin team ξεχωριστά, αλλά και σαν οπαδοί (που σαν κι εμάς είστε τόσοι κι άλλοι τόσοι) δε μπήκαμε ποτέ στο τριπάκι του whataboutismού.
Δε γράψαμε ποτέ σε σχόλια "ναι ρε γκαζετα, αλλά άμα ήταν οπαδοί του ΠΑΟΚ αυτοί δε θα το γραφες;", κάτι που ΔΕΝ κάνατε και οι περισσότεροι από σας.
Είναι η λάιβ μετάδοση ενός κομματιού της κοινωνίας που σαπίζει, και δεν είμαστε σε θέση να το πανηγυρίσουμε επειδή ΔΕΝ έγινε αυτή τη φορά από χέρια ΠΑΟΚτσηδων.
Παρόλα αυτά, είδαμε αρκετούς (φίλους, γνωστούς, γηπεδικές μας παρέες) να το κάνουν, και όσο κι αν ξυνίζουμε τα μούτρα μας προσωρινά, δε μπορούμε εντούτοις να μην κατανοήσουμε την αγανάκτηση που βγάζουν, ιδίως δε όσοι μένουν μόνιμα στην Αθήνα.

Πριν λίγο καιρό, χάθηκε ακόμα ένα νέο παιδί κάτω από σχεδόν παρόμοιες συνθήκες με αυτές του Άλκη.
Συμμετοχή στη δολοφονία αυτή απ'ότι φαίνεται, έχουν οπαδοί του Παναθηναϊκού.
Το παιδί αυτό ήταν οπαδός της ΑΕΚ, της ομάδας δηλαδή της οποίας οι οπαδοί το καλοκαίρι που μας πέρασε, δολοφόνησαν εν ψυχρώ έναν συνοπαδό τους.
Στην πρώτη περίπτωση τα σχόλια και ο τσουβαλιασμός των οπαδών του Παναθηναϊκού είναι τουλάχιστον φειδωλα, στη δε δεύτερη μάλλον είχαμε ελλιπή πληροφόρηση, η δολοφονία δεν έγινε ποτέ, πιθανότατα ο Χρόνης ζει, άλλωστε δεν είδαμε και κάναν Αραούχο να σχηματίζει το "Χ" με τα χέρια του.
Σήμερα, στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, είδαμε αυτό για το οποίο σύσσωμη η κοινή γνώμη (δικαίως, θα ξαναπούμε) έπεφτε πάνω μας να μας πλακώσει:
Λευτεριά στα αδέρφια μας, με λίγα λόγια.

Εμείς την αυτοκριτική μας, την έχουμε κάνει.
Δε θεωρούμε "αδερφό" μας κανέναν τύπο που βγαίνει στους δρόμους με σκοπό να σκοτώσει κάποιον που φοράει διαφορετικά χρώματα φανέλας.
Δε θεωρούμε "αδερφό" μας κανέναν δολοφόνο, επειδή φωνάζει "ΠΑΟΚ ολε" την ίδια ώρα που το φωνάζουμε κι εμείς.
Δε θεωρούμε "αδερφό" μας κανέναν μισάνθρωπο χρυσαυγίτη, επειδή κάθισε δίπλα μας στο λεωφορείο σε κάποια εκδρομή.

Θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε να παραμείνουμε ψύχραιμοι σε αυτό το Clockwork Orange in real life που διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μας, αλλά είναι θέμα χρόνου όλο αυτό κάπου να εκραγεί με τις συνέπειες να είναι τόσο δυσάρεστες, όσο δε μπορούμε να φανταστούμε.