Τελικός κυπέλλου 2022

Τελικός κυπέλλου 2022

Δύσκολη η φετινή χρονιά, λίγο τα απόνερα των εγκλεισμών, κάτι η πορεία roller coaster του ΠΑΟΚ, είχαν μαζευτεί πολλά και ο τελικός ήταν μίας πρώτης τάξεως ευκαιρία να ξεχαρμανιάσουμε.

Δεν ήταν εκδρομή κανονική, άλλωστε πόσο μακρυά είναι το ΟΑΚΑ από την Ομόνοια, μερικές στάσεις του ηλεκτρικού. Το διαχρονικό πλέον ραντεβού είχε δοθεί για τη μία το μεσημέρι, στο πεζοδρόμιο του σφραγισμένου από την αστυνομία ΠΣΦ. Γνώριμα πρόσωπα, πολλά από αυτά που βλέπεις μόνο στο γήπεδο, όλα με την προσμονή ζωγραφισμένη πάνω τους.

Λίγο μετά τις 14:30, μια χούφτα ασπρόμαυρων ανταρτών έκανε παρέλαση μέσα στη φωλιά του "εχθρού" για να καταλήξει στον σταθμό Λαρίσης, εκεί όπου οι άνδρες των ΜΑΤ - όπως τους λένε και στις ειδήσεις - θα άρχιζαν τις προκλήσεις. Οι μητέρες μας θα είχαν την τιμητική τους, θα ενημέρωναν με περίσσιο σθένος για το που βρισκόμαστε γεωγραφικά και γενικότερα θα μας κοιτούσαν με ένα βλέμμα το οποίο ίσως και να έκρυβε και κάποιο υποβόσκον συμπλέγματα ετών.

Στα αστικά το κλίμα ήταν κάτι παραπάνω από όμορφο, παρέες που είχαν να σμίξουν χρόνια είχαν βρεθεί εκ νέου και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα προσπαθούσαν να μοιραστούν τα νέα της ζωής τους. Εκεί, μία μορφή αγέρωχη, με δύο σκουλαρίκια στο αυτί μας προετοίμαζε για αυτό που έμελλε να συμβεί, "Μάγκες, μην απαντάτε, σκεφτείτε ότι αυτός παίρνει μεροκάματο για να δέρνει κόσμο, αναλογιστείτε τι κόμπλεξ έχει που μας βλέπει χαρούμενους. Μην ξεχνάτε, το σημαντικό είναι όσοι πάμε στο γήπεδο, τόσοι να γυρίσουμε. Είμαστε όλοι υπεύθυνοι για τον άλλον".

Έτσι, μετά από αρκετές ώρες, φτάσαμε στο πρώην καταραμένο γήπεδο που πλέον έχει μετατρέπει σε ένα μέρος χαρούμενων αναμνήσεων. Φτάνοντας στις θύρες και αφού έχουμε περάσει τον έλεγχο, επιλέγουμε τη θύρα 11 για να παρακολουθήσουμε άλλο ένα ραντεβού του ΠΑΟΚ με την ιστορία.

Θα έχετε ακούσει για αυτούς τους 50 με 100 που αμαύρωσαν την εικόνα του τελικού. Πιθανώς θα να σας έχουν πείσει ότι φορούσαν ασπρόμαυρα, όμως, εμάς που ήμασταν παρόντες, επιτρέψτε μας να έχουμε διαφορετική άποψη. Στον αριθμό που λέτε δεν κάνουν λάθος, κάπου τόσοι ήταν αλλά φορούσαν χακί και κρατούσαν ασπίδες.

Θα διαβάσετε ότι σπάσαμε τα πλεξιγκλάς, δε θα σας πουν όμως ότι αυτοί ήταν που το έσπασαν πρώτοι και μάλιστα, ένα τεράστιο κομμάτι του έφυγε στις σκάλες με κίνδυνο να κόψει τα πόδια όσων βρισκόταν εκεί. Επίσης, για είναι σίγουροι, την ώρα που χορεύαμε αυτόν τον ζωής-ή-θανάτου χορό, μας πέταξαν και δακρυγόνα, για να σιγουρέψουν το έγκλημα.

Εκεί σκέφτηκα αυτό το "όσοι πήγαμε, τόσο θα γυρίσουμε" και με χαρά διαπίστωσα ότι όλοι γύρω σκέφτηκαν το ίδιο πράγμα. Ο ένας σήκωνε τον άλλον, όποιος μπορούσε να δει μέσα από το συνονθύλευμα δακρυγόνων και χημικών οδηγούσε τους άλλους που είχαν τυφλωθεί μακρυά από το μέρος όπου ο ένας κρότος διαδεχόταν τον άλλον. Όταν έπεφτε η "σκόνη", επιστρέφαμε εκεί. Μπορεί οι φωνές να είχαν κλείσει από την καταστολή, όμως, το πνεύμα δεν είχε νικηθεί. Και όταν ξανάρχιζαν το "πείραμα", εμείς πάλι επιστρέφαμε, κουρασμένοι, καταπονημένοι, αλλά εν τέλει, στη θέση μας. Ξανά και ξανά, αλύγιστοι.

Τελείωσε ο τελικός και το κύπελλο είχε ανατεθεί στον Παναθηναϊκό. Όμως, παρότι ο τίτλος δεν έχει έρθει, όσοι πήγαμε, τόσοι γυρίσαμε (εκτός από 17). Αυτός ο ΠΑΟΚ, ο δικός μας ΠΑΟΚ, δεν χάνει ποτέ. Ίσως υποχωρεί κάποιες φορές αλλά πάντα στο τέλος επιστρέφει και θα επιστρέφει.

Υγ: Λευτεριά και στους 17 αδερφούς που συνελήφθησαν την ώρα που προσπαθούσαν να πάρουν ανάσα.