Αυτή η στάνη

Όπως κάνουμε πάντα, αφού περάσει το πρώτο κύμα, και έχουμε διαβάσει τις υπεραναλυσεις επί των υπεραναλύσεων, ας γράψουμε κι εμείς τη σαχλαμάρα μας.

Ας ξεκινήσουμε από τα απολύτως βασικά, να δούμε κι εμείς κι εσείς ότι είμαστε on the same page, αλλιώς τι νόημα έχει;
Το πρωτάθλημα λοιπόν, καλά μας παιδιά, δε χάθηκε χθες.

Το πρωτάθλημα, χάθηκε το καλοκαίρι, όταν για άλλη μια φορά τα τελευταία χρόνια, η οικογένεια θέτοντας τις δικές της προτεραιότητες, τοποθέτησε εξαιρετικά χαμηλά στη λίστα, την ουσιαστική ενίσχυση της ομάδας.

Μετά από ένα τρίμηνο γιόλο λοιπόν, ήρθε η ώρα να ξεκινήσουν οι αγωνιστικες υποχρεώσεις, απλά και μόνο για να καταλάβουμε ότι ούτε μπακ πήραμε, ούτε δεκάρι, ούτε εξτρέμ, επιβεβαιώνοντας αυτό που λέει ο θυμόσοφος λαός, ότι δηλαδή με πορδες δε βάφονται αυγά.

Η επένδυση του καλοκαιριού, που ήταν το παχυλό συμβόλαιο στον προπονητή και το επιτελείο του, δε στηρίχθηκε ούτε στο ελάχιστο, και μπορεί απλά να ελπίζουμε ότι δε θα γίνει το ίδιο και με τον Ζοζέ Μπότο, αλλά με τα πεπραγμένα της οικογένειας πάνω σε αυτού του τύπου τα ζητήματα, πολύ φοβόμαστε ότι θα μείνουμε με την ελπίδα.

Η χθεσινή εμφάνιση ήρθε να βγάλει στην επιφάνεια αρκετά θέματα, τόσο θετικά, όσο και αρνητικά, και αν πρέπει ντε και καλά να καταλήξουμε κάπου, ας τονίσουμε απλά ότι χάθηκε σπάνια ευκαιρία το καλοκαίρι να ενισχυθεί η ομάδα, και να χτυπήσει το πρωτάθλημα στην πράξη, και όχι σε χαριτωμένα βιντεάκια τηλεδιάσκεψης στο Skype.

Εν ολίγοις, όσοι περιμένουν δραματικές αλλαγές στη διαχείριση από το Σαββιδέικο, ας αλλάξουν πλευρό: αυτή η στάνη, αυτό το τυρί βγάζει, τη μια θα μας φταίνε οι Άραβες που μας πήραν τον προπονητή, την άλλη το FFP που δε μας άφησε να κάνουμε μεταγραφές, την παράλλη η μπούκα (την οποία σε λίγα χρόνια μπορεί να τη φορτώσουν σε μένα και σε σένα) και ενίοτε ο προπονητής που δε θέλει ενίσχυση.

Αυτός που έχει τον τελευταίο λόγο, και αποφασίζει για όλα, ποτέ.
Makes totally sense.