No more excuses

Σα σελίδα είχαμε πάντα μια τάση να στεκόμαστε αλληλέγγυοι δίπλα σε ανθρώπους που δεν παίρνουν αυτά που αξίζουν και δικαιούνται.
Μην αναφέρουμε παραδείγματα, το ποστ θα είναι μεγάλο και κουραστικό, ας μην το κάνουμε και δυσανάγνωστο.

Ο Θανάσης Χατζόπουλος μας κέρδισε από την πρώτη στιγμή. Κουβαλάει την τρέλα τη δική μας, το παλεύει σαν τρελός, ζει και αναπνέει για να φέρει την ομάδα ξανά στο δρόμο των επιτυχιών.
Ούτε αυτό χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση, συμφωνούμε αν όχι όλοι, σίγουρα οι περισσότεροι, και πάμε παρακάτω.

Η επιλογή να παραδοθεί εν λευκώ η δημιουργία της ομάδας σε έναν άνθρωπο, αν και δε μας βρίσκει απόλυτα συμφωνους για πολλούς λόγους, εν τούτοις με βάση την περσινή χρονιά, μας κάνει να μην είμαστε τουλάχιστον εκ προοιμίου αρνητικοί: ο κοουτς Λυκογιάννης, έκλεισε τη σεζόν με θετικό πρόσημο, έδειξε να ταιριάζουν τα χνώτα του με τα δικά μας, και ανέλαβε να στήσει τον νέο ΠΑΟΚ, ο οποίος έστω για αρχή θα είχε στόχο να πάει ένα βήμα πιο πάνω από πέρσι.

Τα (να το θέσουμε κομψά) λάθη του καλοκαιριού, πήγαν να διορθωθούν με νέα λάθη, και το τρένο άρχισε να εκτροχιάζεται στο Λιανοκλάδι από εξαιρετικά νωρίς, όμως λίγο οι αναποδιες, λίγο οι ατυχίες, λίγο οι τραυματισμοί, μας έκαναν ξανά να μην είμαστε τόσο αρνητικοί σε αυτή την προσπάθεια. Βλέπετε, δικαιολογίες υπήρχαν καθόλη τη χρονιά, και τις περισσότερες φορές είχαν μια κάποια βάση.

Έπρεπε να φτάσουμε στο σήμερα, για να καταλάβουμε ότι δικαιολογίες θα υπάρχουν πάντα. Δε θα σταματήσουν να εμφανίζονται, και μπορούμε αν θέλουμε, να πείσουμε τους εαυτούς μας, ότι όλα βαίνουν καλώς, και απλά η ομάδα είναι άτυχη.
Η μία ανάγνωση είναι αυτή, και πραγματικά, δεν απέχει και τόσο πολύ από την πραγματικότητα.

Η άλλη ανάγνωση όμως, η πιο σκληρή, αλλά και τελικά αυτή που θα έπρεπε να μας προβληματίσει λίγο παραπάνω, είναι ότι κάποια στιγμή, παρά τα προβλήματα και τις δικαιολογίες, έρχεται η ώρα να κάνεις την υπέρβαση.
Να κάνεις αυτό που δεν περιμένει κανείς από εσένα, να διεκδικήσει αυτό που αξίζεις και δικαιούσαι, και να το πάρεις.
Να υπενθυμίσεις σε όσους το έχουν ξεχάσει, ότι ανήκεις στον ΠΑΟΚ, ότι φοράς μια από τις πιο βαριές φανέλες της Ευρώπης, και ότι at the end of the day, καλές και οι δικαιολογίες, αλλά δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια ευκαιρία να μην παλέψεις μέχρι τέλους.

Δεν ξέρουμε ποιος, δεν ξέρουμε πως, δεν ξέρουμε ποιοι, αλλά κοιτάξτε να βρείτε έναν τρόπο να το γυρίσετε.

Τα "δεν πειράζει" και τα φιλικά πατ πατ στην πλάτη, μόνο σε μικραίνουν.