15 Ιανουαρίου 2006.

15 Ιανουαρίου 2006.

Μετά από ένα εντυπωσιακό (από όλες τις απόψεις) μεταγραφικό καλοκαίρι, η ομάδα, που δέχεται τις σφαλιάρες αγωνιστικά τη μια μετά την άλλη, έχει μπει στο αγαπημένο τριπακι της αλλαγής προπονητών, και της εσωστρέφειας.

Μετά τον Νίκο Καραγεωργίου, τη σκυτάλη παίρνει ο Γιώργος Κωστίκος, ο οποίος κι αυτός με τη σειρά του θα τη δώσει στον Ιλιε Ντουμιτρέσκου, και ξανά μανά και πίσω Γιάννη τα καράβια - αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Λίγο μετά το 60κατι, σε μια ημιάδεια Τουμπα (που μουρμουριζει για την αποκαρδιωτική πορεία και εικόνα της ομάδας) ο επαγγελματίας ποδοσφαιριστής Δ.Σ. ανοίγει το σκορ.

Η πρώτη του κίνηση, σαν καλός τσάτσος των αφεντικών, είναι να κάνει νόημα στη Θύρα 4 να σιωπήσει.

Η Θύρα 4, μετά από κάποια νανοδευτερόλεπτα (see what I did there?) που χρειάστηκε για να αντιληφθεί τι ακριβώς είναι αυτό που βλέπει, και αν όντως συμβαίνει στα αλήθεια, ή είναι κάποιο παιχνίδι του μυαλού, ξεσπάει σε αποδοκιμασίες.
Τόσο κατά του επαγγελματία ποδοσφαιριστή Δ.Σ. όσο και κατά του μεγαλομετόχου της ομάδας, Γιάννη Γούμενου.

Το υπόλοιπο γήπεδο, στο ρυθμό που μόλις έχει δώσει ο επαγγελματίας ποδοσφαιριστής Δ.Σ. αποδοκιμάζει και αυτό με τη σειρά του τη Θύρα 4, που αποδοκιμάζει τον Θλιμμένο Νάνο, που αποδοκιμάζει τη Θύρα 4.

Ο πανικός που έχει πιάσει το υπόλοιπο γήπεδο βέβαια, δεν έχει να κάνει με την έριδα Ποδοπαλαιστή - Θύρα 4, αλλά με το τι θα συμβεί αν ο τότε πρόεδρος, ναι, για τον Γούμενο μιλάμε ακόμα, απογοητευτεί από τις αντιδράσεις του κόσμου, τα παρατήσει και φύγει.

Τα μπερδεμένα που λυμαίνονται το σωματείο, αυτά τα πρεζακια που καταστρέφουν το σύλλογο, απερίσκεπτοι όπως πάντα άρχισαν να τα βάζουν με τους ρουφιάνοι του Γούμενου του Γιάννη, και ένας νέος κύκλος εσωστρέφειας ξεκινούσε, καθώς "μην ξεχνάτε που θα ήμασταν αν δεν υπήρχε ο Τζον Γου".

Τις επόμενες μέρες θα ακολουθήσουν ορισμένα εντυπωσιακά κείμενα συμπαράστασης για τον υπέροχο μεγαλομέτοχο, και κατακραυγής των μπερδεμένων.

Τίποτα από αυτά δεν είναι καινούριο βέβαια.
Τα ίδια κείμενα κυκλοφορούσαν και όταν ο λαός έκανε αποχή επί Βουλινου, τα ίδια και στα πρώτα μπάχαλα επί Μπατατούδη.
"Που θα ήμασταν χωρίς τον ..."

Μικραίνοντας τόσο πολύ το σύλλογο, είτε συνειδητά, είτε εν αγνοία τους, καθώς υπάρχουμε από το 1926, και υπήρξαμε και θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε, είτε με γεμάτη Τούμπα, είτε με άδεια, είτε με 30 εκατομμύρια μπάτζετ, είτε με 3, είτε με τίτλους, είτε χωρίς.

Αυτοί όλοι οι μεγαλομέτοχοι που θα ήταν χωρίς την ενασχόληση τους με τον ΠΑΟΚ, θα μπορούσε να είναι ένα ερώτημα, αλλά αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο.