Tελικά ας μην έχει μετρήσει.

Τώρα που τελείωσε το ντέρμπι με την ξαδέρφη και αφού αντίπαλοι είπανε όσα είπανε, επιτρέψτε μας να πάρουμε και εμείς θέση.

Εδώ και δέκα ημέρες οι αρδ της κλαίουσας Μεγαλόχαρης του ελληνικού ποδοσφαίρου, στην πλειοψηφία τους στο Payroll του Θείου Κράμπι, κάτι σεκιούριτι στα πέριξ του γηπέδου και ένα-δύο ιστοριογράφοι μυθοπλάστες που τελευταία πλαστογραφούν κιόλας, αποφάσισαν να επιτεθούν στον ΠΑΟΚ.

Ο λόγος ένα Χ της σιχαμένωσης στο Ηράκλειο. Όχι το "Χ είναι αποτυχία στην Θεσσαλονίκη", όχι "θα περάσουμε αέρα απ την Τούμπα", όχι "αυτή είναι η πόλη μας" με φόντο τον Λευκό και άλλα τέτοια κίτρινα αστεία (ατελούς κρύου χιούμορ) σε συνδυασμό με μία ενορχηστρωμένη επίθεση στον σύλλογο, πως και καλά έχει ευθύνη για το χάλι της παραμάνας των προσφύγων και των προσφυγών. Κλασική μίρλα και κλάψα. Μάρθα Βούρτση.

Αλλά αυτό δεν είναι κάτι τυχαίο που τους ήρθε έτσι ξαφνικά . Δεκαετίες τώρα έτσι πορεύονται. Είναι κομμάτι του DNA. Σαν ύαινες περιμένανε να πέσει κανένα κομμάτι κρέας να επωφεληθούν είτε απ την κόντρα των δύο αιωνίων της Αθήνας είτε απ τις μάχες του ΠΑΟΚ απέναντι τους μεγάλους του κέντρου. Πάντα ύπουλα, μουλωχτά και προσχεδιασμένα με σκοπό να μην μείνουν στην αφάνεια.

Ακόμα και εποχές που ο ΠΑΟΚ αντικειμενικά δεν διεκδικούσε κάποιο τίτλο όπως τις πρώτες χρονιές Ζαγοράκη, οι αρδ της φτωχής πλην τίμιας-αιώνια αδικημένης ξαδέρφης (που εδώ που τα λέμε δεν έχουμε καμία συγγένεια ούτε είχαμε ποτέ) δεν έχαναν χρόνο να ρίχνουν λάσπη, αφού έβλεπαν ότι ο ΠΑΟΚ ανέβαζε την δυναμική του ενώ αυτοί συνέχιζαν τις ρεμούλες με άρθρα, τσατσιλίκια και απλήρωτους φόρους.

Οι ρομαντικές εποχές έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Το όρνιο θα προσπαθεί πάντα να κόψει ένα κομμάτι κρέας και πλέον δεν είμαστε σε mood φιλικού χτυπήματος στην πλάτη μας.

Όσο για τους αρδ της σιχαμένωσης, τελικά ας μην έχει μετρήσει. Λίγη σημασία έχει πλέον...