Ευχαριστούμε για όλα αρχηγέ, Βαγγέλη Μαργαρίτη.

Ήταν το πρώτο καλοκαίρι των εντυπωσιακών μεταγραφών εν καιρώ εξυγίανσης.
Όχι Χαραλαμπίδη, όχι ΜακΓκραθ, όχι Κασελάκη (μέσα από τα χέρια του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού μάλιστα, όπως έλεγαν και τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης της νυφίτσας του Θερμαϊκού εκείνες τις μέρες), μέχρι και Λάζο Παπαδόπουλο ανακοίνωνε η προεδράρα - άσχετα αν μετά την πρώτη φορά, έπαψε να είναι μπαμ.

Ανάμεσα λοιπόν σε έναν πακτωλό αστέρων που, με τις ευλογίες του Δημήτρη Κοντομηνά, έστηναν την αρμάδα του Σούλη που θα χτυπούσε στα ίσια το πρωτάθλημα ξανά, έμπαινε στη ζωή μας για πρώτη φορά και το όνομα του Βαγγέλη Μαργαρίτη.

Τα αστειάκια για το επίθετο και τον συνειρμό με τον τραγουδιστή δε συγκινούν κανέναν, πράγμα που κάνει και το βιογραφικό του: μιλάμε για έναν τύπο 29 χρονών, τεσσάρι με ύψος 2,03, που δεν έχει παίξει παραπάνω από την Α2, και που ακόμα κι έτσι, πουθενά δεν ήταν αυτό που λέμε "πρώτο όνομα", σαν τον συνεπωνυμο του τραγουδιστή πχ, ωχ, νάτο, μας ξέφυγε ξανά, ήταν πειρασμός πραγματικός τα χαζοαστεία γύρω από το επίθετο του παίχτη, και κάπως έτσι ξεγελούσαμε και τους εαυτούς μας, αφού παρά το γεγονός ότι κανένας δεν είχε εικόνα, όλοι ήμασταν σίγουροι ότι όπως ήρθε, έτσι θα φύγει.

Και πως ήρθε, ε;
Στα bootcamps, λες και ήμασταν κάνας κολοσσός που φέρναμε παίχτες από όλη την Ελλάδα για να τους δοκιμάσουμε, και να κρατήσουμε αυτούς που μας κάνουν.

Οι αγωνιστικές υποχρεώσεις ξεκίνησαν, η ομάδα πήγαινε όντως τρένο για πρωτάθλημα, αφού μετρούσε μόλις μία εκτός προγράμματος ήττα (αυτή στη Δράμα) και έτρεχε ένα εντυπωσιακό σερί νικών, ο Λάζος ήταν ο σταθερός και αδιαφιλονίκητος ηγέτης, από κοντά ΜακΓκραθ, και Τσαϊρέλης, και κάπου στο βάθος, το παλικάρι αυτό, με το φτωχό βιογραφικό, την περασμένη ηλικία, και τα εκατό κιλά αρχίdia, χοντρά και τριχωτά, να καταθέτει ψυχή, και ίσως και κάτι παραπάνω, κάθε φορά που ο κόουτς Σούλης τον φώναζε να περάσει στο παιχνίδι.

Τα χρόνια πέρασαν, εκτός από κάνα δυο καλοκαίρια που έσκασαν οι νεόπλουτοι της Πάτρας με πακέτα να τον δελεάσουν, η μοναδική σταθερά στο ρόστερ παρέμενε ο Βαγγέλας, ο οποίος άρχισε να βάζει δειλά δειλά το όνομα του δίπλα σε ιερά τέρατα του συλλόγου, σε στοιχειωμένα ρεκόρ συμμετοχών, συνεχόμενων σεζόν, κλπ κλπ.

Σε ένα άθλημα που τα τελευταία χρόνια ακόμα και αυτοί που κατεβαίνουν για πρωτάθλημα, στήνουν ομάδα μιας χρήσης, με ελάχιστους παίχτες να παραμένουν στο ίδιο club για πάνω από 4-5 σεζόν, ο Βαγγέλης Μαργαρίτης καταφέρνει να γράψει 9 (εννιά) χρόνια σταθερής και αδιάλειπτης παρουσίας στο σύλλογο, γίνεται αρχηγός της ομάδας, μάλιστα φτάνει μέχρι και την Εθνική στα 36 του, μέχρι και μια ανάσα από έναν τίτλο φτάνει, αλλά τα κοράκια εκείνο το απόγευμα στα 2 Αοράκια βρίσκονται σε εντεταλμένη αποστολή να τον δώσουν στον Πιτινο.

Όλα τα ωραία βέβαια, κάποτε έχουν ένα τέλος, ο Βαγγέλης Μαργαρίτης εδώ και κάνα δεκάλεπτο δεν ανήκει στον ΠΑΟΚ, και εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να τον ευχηθούμε να είναι πάνω από όλα υγιής, και αν είναι να συνεχίσει κάπου αλλού, να είναι καλά και μακριά από τραυματισμούς.
Ακόμα και στην Α1 δηλαδή να το κάνει, κάτι μας λέει πως στα μεταξύ μας παιχνίδια θα δηλώσει τραυμάτιας.

Ευχαριστούμε για όλα αρχηγέ.