Ακολουθεί unpopular post:

Ακολουθεί unpopular post:

Το ξέρεις πάρα πολύ καλά ότι σε αγαπάμε σα δικό μας άνθρωπο.
Είσαι οικογένεια, είσαι ο κουλ θείος που θα σκάσει στο οικογενειακό τραπέζι, με τον υπεργαμάτο αξιακό κώδικα, που δε δέχεται μεν μύγα στο σπαθί του, αλλά ξέρουμε παράλληλα ότι δεν πάει και πολύ καλά στα μυαλά του, και είναι έτοιμος να χωθεί στην πρώτη μαλακία.

Είσαι δικό μας παιδί, και σαν τέτοιο (και λίγο παραπάνω επειδή είδαμε από την πρώτη στιγμή, σαν παίχτης ακόμα, εκείνο το παλιακό παοκτσήδικο μέσα σου) πάντα ήμασταν λίγο ελαστικοί μαζί σου. Correction: Μεροληπτικοί ήμασταν, αφού ήμασταν με το μέρος σου ακόμα κι όταν είχες άδικο, γιατί είσαι οικογένεια, κι όπως λέει κι ο Μάικλ Κορλεόνε στον Τομ Χεϊγκεν "σε μια διαμάχη ενός μέλους της οικογένειας, με έναν ξένο, δε θα κάτσω να ψάξω ποιος έχει δίκιο".

Και σαν μέλος της οικογένειας, θα γράψουμε (με πόνο ψυχής, να μην κρυβόμαστε) ότι ρε συ Παύλο!
Δείξε κάτι ρε συ.

Δηλαδή οκ, δεν είναι δική σου η ομάδα, δεν έχεις το ρόστερ των προκατόχων σου, η (ανύπαρκτη) διοίκηση είναι ανύπαρκτη, αλλά ρε!

Δείξε κάτι!

Πιστεύαμε ότι ακόμα και με τη μηδαμινή σου εμπειρία από πάγκους, ότι θα τους μετεδιδες τουλάχιστον τη φλόγα σου, το πάθος σου, θα τους έδειχνες εκείνο το μάτι που γυαλίζει, και θα τη βλέπανε κι οι πριμαντόνες μας λίγο αλλιώς.

Έχουν περάσει 5 μήνες, και δε βλέπουμε την παραμικρή βελτίωση - ίσα ίσα, η ομάδα μπήκε σήμερα σε ένα ντέρμπι, λες και την κατέβασε ο Ρολφ Φρίνγκερ: πάθος μηδέν, εντάσεις μηδέν, συγκέντρωση μηδέν, νοοτροπία λούζερ.

Σε μια χρονιά γεμάτη αναποδιές και παραξενιές, και με την (ανύπαρκτη) διοίκηση να είναι και εξαφανισμένη, εκτός από ανύπαρκτη, λίγα πράγματα έχουν μείνει να θυμίζουν ΠΑΟΚ εκεί μέσα.

Ας μη χάσουμε κι αυτό.