Σεβασμός μόνο.

Έπρεπε να ανατρέξεις πολλά χρόνια πίσω για να βρεις χειρότερη χρονιά από αυτή του 2007-08.

Κακό ρόστερ, κακές επιλογές, κι ένας προπονητής - δάσκαλος που προσπαθούσε να πείσει ότι δε γίνεται να έχεις σαρδέλες για φαγητό, κι εσύ να λες ότι είναι αστακοί.

Το καλοκαίρι έπρεπε να αλλάξουν όλα.
Και άλλαξαν.
Κάθε εβδομάδα εσκαγε και μια μεταγραφή από το πάνω ράφι, Λατίνοι ακουρευτοι και αχτενιστοι, Σέρβοι με ατσαλάκωτη φράντζα, Βόσνιοι φονιάδες, τα υλικά της συνταγής έδειχναν τόσο υποσχόμενα, που μετρούσες τις μέρες που θα αρχίσει το καινούριο πρωτάθλημα.

Κοντά σε όλους αυτούς, ένα κοντόχοντρο πιτσιρίκι από την Πορτογαλία, παιδί της Πόρτο λέγανε, τη μιλούσε τη μπάλα λέγανε, ο μπάρμπας που στο καφενείο θέλει να εντυπωσιάσει (λέγοντας το απροσδόκητο) φώναζε ότι "αυτός θα είναι η καλύτερη μεταγραφή για φέτος".
Με τα πενιχρά μέσα της εποχής, και με ίντερνετ σερνόμενο, μαθαίνεις ότι το πιτσιρίκι αυτό, έσπειρε σε ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα νέων, μόλις πριν λίγα χρόνια.

Δεν είναι έτοιμος ακόμα, δεν έχει κάνει καν προετοιμασία, αλλά το βλέπεις και στα φιλικά ότι τη μπάλα τη μιλάει.

Πριν καλά καλά πιάσουμε πέμπτη αγωνιστική, σε ένα εντός με τον συμπολίτη, ο Βιτόλο θα του δώσει τα πόδια στο χέρι.
Έξι μήνες έξω - ακόμα δεν τον είδαμε ρε πουστη μου!

Ο καιρός περνούσε, ο πιτσιρικάς έκανε φίλους και παρέες εδώ, άρχισε να σκάει σε συνδέσμους, το μικρόβιο άρχισε να ποτίζει τα ζωτικά του όργανα.

Με τον τραυματισμό σύμμαχο (πως τα φέρνει καμιά φορά η πουτανα η ζωή) το καλοκαίρι του 09 ο ΠΑΟΚ τον αγοράζει από την Πόρτο, η οποία ούσα σίγουρη ότι ο μικρός δε θα ξαναπαίξει μπάλα της προκοπής, τον αφήνει ελαφρά τη καρδία να φύγει.

Στο πρωτάθλημα που δε θα ξεχάσουμε ποτέ, μπαίνει σα δαιμονισμένος.
Μετά το οικτρό ξεκίνημα της ομάδας (της οποίας βέβαια φρόντισαν να της ακυρώσουν γκολ σε κάθε έδρα) πατάει το πόδι του στο γκάζι, και δεν το αφήνει ποτέ.
Ο μικρός Πορτογάλος μάγος, ηγείται μιας ασύλληπτης (για εκτός Αθηνών ομάδα) πορείας, και φέρνει τον σύλλογο μια ανάσα από το πρωτάθλημα.
Στο ρεσιτάλ του Σπάθα, ο μικρός Πορτογάλος μάγος δεν αντέχει, σπάει, λυγίζει - όσοι τον ζουν από κοντά συγκρίνουν την αντίδραση του με εκείνη του Μπάνε στη Ναντ.

Η επόμενη χρονιά φωνάζει για μεταγραφή από το ξεκίνημα: γκολ με Άγιαξ, γκολ και ασίστ με Φενέρ, γκολ με Βιγιαρεάλ,γκολ με Μπριζ και αμέτρητα βρωμοσουτα από παντού στο Ελληνικό πρωτάθλημα, με τουλάχιστον τα μισά να καταλήγουν εστία. Με τον τραυματισμό του Λίνο, και τη φυγή του Σορλέν, η μεταγραφή θα περιμένει λίγο ακόμα, και θα έρθει την επόμενη χρονιά.
Χρονιά κατά την οποία, απλά δε μπορούσες να τον κρατήσεις.
Το κλάμα στο παιχνίδι με τον Λεβαδειακό, είναι το χαιλαιτ μιας τετραετίας σχεδόν, είναι το αληθινό, μέσα από την ψυχή κλάμα, του ανθρώπου που φεύγει από το σπίτι του.
Ναι βρε αγόρι μου, αλλά και το ταλέντο σου δεν ήταν για εδώ.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, το όνομα του φιγουράρει σε κάθε μεταγραφική περίοδο, ειδικά στις αρχές που δυσκολευόταν να προσαρμοστεί εκεί στα ξένα: όχι έρχεται δανεικός, όχι τον αγοράζει ο Ιβάν, όχι πάμε για συνιδιοκτησία, εκατό σενάρια παίξανε, κι όλα είχαν έναν κοινό παρονομαστή: Φέρτε το παοκτσακι σπίτι του.

Μετά από 6 χρόνια, μια Μπουντεσλίγκα κι ένα Γιούρο, το παοκτσακι κάνει στην άκρη μάνατζερ και παρατρεχάμενους, και ολοκληρώνει σχεδόν ο ίδιος τη μετακίνηση στην ομάδα του: Ήρθα για να πάρω το πρωτάθλημα.

Και το λέει, και το κάνει πράξη.
Είτε δεξί χαφ, είτε αριστερό, είτε αριστερό μπακ, ηγείται της ομάδας που κερδίζει δύο πρωταθλήματα στο χορτάρι, βγαίνει μπροστά σε όλα τα δύσκολα, κάνει νόημα στον Ιβάν να ξανασκεφτεί μπούκες και χαζά, γίνεται βαιραλ στους χαμουτζήδες με το "τιναφτορε", γίνεται βαιραλ σε όλη τη χώρα με το γκολ από το πατρικό του στην Πορτογαλία που έβαλε στο Αγρίνιο, γίνεται βαιραλ σε όλον τον πλανήτη τη στιγμή της αλλαγής του με τη Λιβαδειά με κομμένους χιαστούς, έγινε ίνδαλμα μιας ολόκληρης γενιάς με τη γκολάρα και τον πανηγυρισμό του με τον Πέλκα στον τελικό του ΟΑΚΑ - τη στιγμή που όλοι τα χανανε, πάλι ο αρχηγός μπήκε μπροστά.

Μετά από μια ανεκδιηγητη (για όλους χρονιά) έρχεται κι η ώρα λοιπόν που το παοκτσακι θα φύγει από το σπίτι του για δεύτερη φορά.

Υπάρχει καιρός και διάθεση να αποδοθούν ευθύνες, σήμερα δεν είναι η μέρα πάντως, και τώρα δεν είναι η ώρα.

Από μας, ένα τεράστιο ευχαριστώ, κι ένα τεράστιο συγγνώμη για όλα αυτά που έχεις διαβάσει δεξιά κι αριστερά σε φβ και σαιτς- δεν είναι ΠΑΟΚ αυτοί αρχηγέ, τσιμπούκια του πορτοφολιού είναι, και το ξέρεις ότι δεν είμαστε όλοι το ίδιο.

Αντελίνο μας, παοκτσακι μας, υγεία να χεις παικταρα.
Μακάρι να είσαι γερός και δυνατός και κάποτε να ξανασυναντηθούμε από οποιαδήποτε θέση.

Σεβασμός μόνο.