Το Πελκάκι μας...

Θυμάσαι μια εποχή που φορούσες ο,τι πιο κοντινό σε ασπρόμαυρη φανέλα, έπαιρνες τους φίλους σου, έπαιρνες τη μπάλα, και πήγαινες να παίξεις?
Και ήθελες να είσαι ο σταρ της ομάδας, να κάνεις το εξεζητημένο, να σκοράρεις το νικητήριο γκολ, κι αν από καμιά γωνιά σε έβλεπε και το κορίτσι, ακόμα καλύτερα?

Και τις μέρες που δε μπορούσατε να μαζευτείτε όλοι, έπαιζες πασουλες με το απέναντι ντουβάρι?
Και έλεγες "μια μέρα θα παίξω στον ΠΑΟΚ"?

Ε όλο αυτό, είναι ο Πέλκας.
Καμιά φορά, το βλέπεις και λες ότι είναι ακόμα έτσι, το παιδάκι που ονειρεύεται, που παθιάζεται με την ομάδα, το παιδί εκείνο που ενώ βλέπεις ότι έχει απεριόριστες δυνατότητες, δεν τις έχει εκμεταλλευτεί ακόμα όλες.

Αλλά πάνω απ'όλα, το παιδί το δικό μας.
Με τα λάθη του, με τα πάθη του, με τις ημιτελείς του προσπάθειες, με το "χαμένο πέναλτι μεν,γκολάρα δε" όχι απλά στο ίδιο ματς, αλλά μέσα σε ένα δεκάλεπτο.

Μας έχει κάνει να τραβάμε μασχαλότριχες, μας έχει κάνει να κλαίμε από χαρά, να κλαίμε από συγκίνηση, να τον βρίζουμε σαν να μην υπάρχει αύριο, αλλά και να τον αποθεώνουμε με τιμές μεγάλου αρχηγού.

Γιατί εκτός από ολόδικό μας παιδί, ήταν και Αρχηγός, αρχηγός με Άλφα κεφαλαίο, από κείνους που θα σηκώσει την ομάδα όταν πέφτει, που θα φωνάξει στους συμπαίκτες του, στον προπονητή, στον διαιτητή, που θα τους μαζέψει όλους και θα τους πει "ολ τουγκέδερ ε?", που θα ρίξει το μπινελίκι ακόμα και στην ίδια του την ομάδα, όταν ο γάβρος σε κάνει 0-2 στην Τούμπα στο δεκάλεπτο (και θα το γυρίσει μόνος του) που θα βάλει τα κλάματα την ώρα που γίνεται αλλαγή στη φιέστα με τη Λιβαδειά, ΠΟΥ ΘΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΤΟ "ΣΑΝ ΤΟΥ ΠΑΟΚ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ" στίχο στίχο, όπως ακριβώς θα το έκανες κι εσύ.

Μακάρι να εξελίξει, εκεί στα ξένα, όσα κομμάτια του παιχνιδιού του μείνανε στάσιμα, κι όταν με το καλό βρεθεί το εμβόλιο για το FFP, εμείς πάλι εδώ θα είμαστε.

Δημητράκη, μόνο υγεία να χεις παιχταρά.
Ευχαριστούμε για όλα.