Διπλωματούχος τρελός

Κάποτε υπήρχε στην πιάτσα ένας τρελός με δίπλωμα.
Κανονικός τρελός, με κανονικό δίπλωμα.
Άλλαζε τα ραδιόφωνα σαν τα πουκάμισα (όχι τα άσπρα) καθόσον τρελός με δίπλωμα.
Στον ελεύθερο του χρόνο, σκαρωνε δίστιχα για ερπετάκια, γαβρακια και βαζελάκια, επιπέδου δευτέρας, άντε τρίτης το πολύ δημοτικού.
Τρελός είναι, ο,τι θέλει κάνει, από που να τον πιάσεις, κι από που να πιαστείς;

Μια μέρα, out of the blue, ο τρελός πήρε γραφείο!
Ω ναι, γραφείο κανονικό, υπήρξε άνθρωπος που τον αντιμετώπισε σαν κανονικό άνθρωπο - βέβαια ο άνθρωπος αυτός ήταν ανίκανος, και ψιλορήμαξε την εταιρεία που κλήθηκε να διαχειριστεί, αλλά μάλλον έφταιγε ότι χάθηκε η γκάβλα.
Ο τρελός έμεινε ξανά χωρίς δουλειά, συνέχισε να φτιάχνει τραγουδάκια και να μπαίνει στο φβ να ξεκατινιάζεται με οπαδούς - είπαμε και στην αρχή: τρελός ήταν ο άνθρωπος, και σαν τρελός, έχει το ακαταλόγιστο.

Τα χρόνια πέρασαν, ο τρελός άρχισε να σαλτάρει περισσότερο, κι εκεί που έλεγες ότι ήρθε οριστικά η ώρα να τον φορέσουν τα πουκάμισα και να τον βάλουν μέσα, βρέθηκε ξανά με γραφείο!
Ω ναι καλά μας παιδιά, ο τρελός επιβραβεύτηκε για δεύτερη φορά μέσα σε λιγότερο από δέκα χρόνια, απόρροια των σωστών γνωριμιών.

Η εταιρεία (και) με τους δικούς του χειρισμούς γίνεται ρεζίλι των σκυλιών μέρα με τη μέρα, αλλά ο τρελός κι οι φίλοι του, είναι τοτέμ αφού ο ένας ξέρει τον άλλον, ο άλλος τον παράλλο, και ο τρίτος τον μεγάλο
.
Η παρέα περνάει μια χαρά, αλλά οι εχθροί της εταιρείας είμαστε εμείς.

Του Άη Γιώργη σήμερα, κι εμείς ψάχνουμε το δράκο ακόμα στο παραμύθι.