Όταν λέμε υπομονή;

Όλα φτάνουν στην ώρα τους για εκείνους που ξέρουν να περιμένουν.

 Honoré de Balzac.

Υπάρχουν στιγμές, που περνάει από το μυαλό μας, πως αυτό που λέμε καμιά φορά χάριν αστεϊσμού στις μεταξύ μας συζητήσεις (ο ΠΑΟΚ είναι η μεγαλύτερη ομάδα στον πλανήτη) δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα.
Λέγαμε και τις προάλλες, πως το ποδόσφαιρο, αν και καμιά φορά μέσα στο ίδιο το παιγνίδι δείχνει εξαιρετικά άδικο, εν τούτοις έχει την τάση να αποδίδει δικαιοσύνη, έστω και εν καιρώ.

Τουτέστιν, δουλεύεις κύριε; Θα ανταμοιφθείς. Ίσως όχι σήμερα, πολύ πιθανό ούτε καν αύριο, αλλά σε 1 χρόνο, σε ενάμιση, σε δύο, θα πάρεις πίσω όλα αυτά τα οποία στερήθηκες, τον καιρό που είχες το κεφάλι κάτω, και έχτιζες.

Συμβαίνει παντού, συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες, αν δεν είσαι ο Αμπράμοβιτς, και δεν έχεις τα φράγκα να αγοράσεις την καλύτερη ομάδα που θα μπορούσες να έχεις, θα πρέπει να οπλιστείς με την υπομονή, να τη χτίσεις ο ίδιος.
Το έκανε κάποτε η Γιουνάιτεντ, το έκανε σχετικά πρόσφατα η Γιούβε, το έκανε (με την άνεση βέβαια των τρομαχτικών εσόδων της, αλλά και του background των καλύτερων τμημάτων υποδομής στον κόσμο, αυτή τη στιγμή) η Μπάρσα.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που χαρακτήρισε αυτά τα πρότζεκτς, ήταν η υπομονή. Η πίστη και η αφοσίωση ναι, η προσμονή για ένα καλύτερο αύριο σίγουρα, αλλά αναμφισβήτητα η υπομονή.



Ο ΠΑΟΚ βέβαια, είναι μια τελείως διαφορετική ιστορία.
Με την περίπτωση του στρατηγού με το καφέ δερμάτινο να μοιάζει πια ως η εξαίρεση, ο κανόνας θέλει κάθε καινούρια αρχή, να συνοδεύεται από ένα απαράλλαχτο τέλος.

Ο Μπόλονι ήταν ιδιόρρυθμος, ο Στέφενς τουρίστας, ο κΆγγελος, ΟΚ, ήταν ο κΆγγελος, βρίσκομαστε στον 6ο Νοέμβριο από την απομάκρυνση του στρατηγού με το καφέ δερμάτινο, και ο παρονομαστής είναι ο ίδιος, ίδιος όπως ήταν και στην αφετηρία του πλάνου: Όνειρα χίλια, χτίζουμε ομάδα, φέτος θα στηρίξουμε, αρχή είναι ακόμα, μπερδεύει πολύ την ομάδα ο μεσιέ, παίρνει χαρτάκι, είναι μιζαδόρος, άντε να ούμε από δω να ούμε.

Το πιο ποδοσφαιρικό πρότζεκτ που στήθηκε ποτέ στην Τούμπα, έχει πλέον εκτός των άλλων, να αντιμετωπίσει και την πίεση των αποτελεσμάτων, και αυτή των αγράμματων δημοσιοσχετιστών που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, και αυτή του κόσμου που επηρεάζεται ξεκάθαρα από τους προηγούμενους.
Το πιο ποδοσφαιρικό πρότζεκτ που στήθηκε στην Τούμπα, αντιμετωπίζεται σαν όλα ίσα κι όμοια, με το πρότζεκτ η Παναγιά να μας έχει καλά, με το όλα είναι φθηνό μάρκετινγκ, με το τον διώξανε από τη Σάλκε και ήρθε εδώ να μας το παίξει ιστορίας.
Το πιο ποδοσφαιρικό πρότζεκτ που στήθηκε στην Τούμπα, είναι ένα δοκάρι κι έξω, από την οριστική του ακύρωση - και αν θέλαμε μια φορά μα διαψευστούμε σε όσα κατά καιρούς έχουμε επισημάνει, εδώ θέλουμε εκατό.

Η εποχή Σάντος, μοιάζει ανάλογα μακρινή με την εποχή του χαλκού, σε σημείο που να αναρωτιέσαι που ήταν όλοι αυτοί την τριετία '07-'10.
ΟΚ, φωνές υπήρχαν και τότε, γκρίνια σε μεγάλο βαθμό, μουρμούρα για τα ντέρμπι συνεχής, αλλά το κλίμα δεν ήταν ίδιο. Όποιος απέχει από το γήπεδο, και παρακολουθεί τον ΠΑΟΚ από τα ίντερνετς, ίσως και δεν μπορεί να καταλάβει απόλυτα τι εννοούμε.

Υπήρχε πάνω ακόμα και από την ίδια τη γκρίνια, μια αύρα νικητή, ένα κλίμα και μια διάθεση σε όσους βρισκόντουσαν στο γήπεδο, πως η ομάδα είναι εδώ, είναι δική σου και δική μου, εκφράζει εμάς που ήμασταν εκεί, και αυτούς που ήταν στην άλλη άκρη της γης.
Έπαιζε αμυντικά, αλλά ήταν κομμάτι δικό μας, μας εξέφραζε, μας πάθιαζε, ζούσαμε για την Κυριακή.

Σήμερα, αυτό ακόμα το ψάχνουμε.

ΟΚ, το ψάχνουμε γιατί εκτός του Μπερμπάτοφ, και οριακά 3-4 ακόμα, οι παίχτες (σαν μονάδες) δεν είναι αυτό που θα θέλαμε να είναι (ή πιο απλά, δεν είναι Γκαρσία, Βιερίνια, Μουσλίμοβιτς και Κοντρέρας) αλλά κυρίως το ψάχνουμε γιατί έχουμε φορτώσει με τρομερά μεγάλες ευθύνες, πολλά νέα παιδιά, που (όταν και αν ολοκληρωθεί το πρότζεκτ) θα σηκώσουν τον ΠΑΟΚ πάνω τους, στα επόμενα χρόνια.
Σήμερα, απλά δεν είναι έτοιμοι να το κάνουν στη διάρκεια που θα θέλαμε.

Το γράψαμε και μετά το παιγνίδι με τον Ολυμπιακό, θα το γράφαμε (αν μας άφηναν οι επαγγελματικές μας υποχρεώσεις) και μετά από αυτό με τον Παναθηναϊκό, στομάχι να χουμε, και αυτός θα είναι ο ΠΑΟΚ για φέτος. Βραδιές Μπρόντμπι, και βραδιές Λοκομοτίβα στο Ζάγκρεμπ, έτσι και αλλιώς, ταλέντο υπάρχει άφθονο, πως να έχεις πραγματικές απαιτήσεις όμως από κάποια παιδάκια που η μεγαλύτερη ομάδα στην προ ΠΑΟΚ καριέρα τους, ήταν η Νυρεμβέργη, η Τρέντσιν και η Σπαρτάκ Τρνάβας;

Η πιο σιχαμένη φάρα που εμφανίστηκε ποτέ στο Βορρά, ίσως μάλιστα, η πιο σιχαμένη φουρνιά αυτής της φάρας, έχει ξεκινήσει εδώ και μέρες έναν ανένδοτο απέναντι στον προπονητή της ομάδας, ανένδοτος ο οποίος μέρα με τη μέρα, εκδηλώνεται και πιο φανερά, αυτός μάλιστα με τον πιο ύπουλο ρόλο από όλους αυτούς, καταγράφει ήδη την πρώτη του νίκη απέναντι στο σχεδιασμό της ομάδας, με την καθιέρωση του λίγου (και σαν τερματοφύλακα, αλλά και σαν ανθρώπου) Γλύκου στα γκολπόστ της ομάδας.
Αυτό που φοβόμαστε μάλιστα, είναι πως το "Γλύκος - βασικός", είναι απλά και μόνο η αρχή, και πως αυτές οι παλινωδίες του προπονητή αναφορικά με τη διάταξη της ομάδας, δεν έχουν να κάνουν μόνο με το υλικό που είχε στα χέρια του στα 2 τελευταία παιγνίδια, αλλά και με κάτι πιο βαθύ, το οποίο αληθινά, ντρεπόμαστε ακόμα και να αναφέρουμε.

Είτε έτσι, είτε αλλιώς, το κλίμα κατά του Τούντορ, έχει αρχίσει να βαραίνει επικίνδυνα, φυσικά αφού βαραίνει κατά του Τούντορ, βαραίνει κατ επέκτασιν και κατά του Άρνεσεν, ανυπόγραφα δημοσιεύματα έχουν αρχίζει να κατακλύζουν γραπτό και ηλεκτρονικό τύπο τις τελευταίες ώρες, και αυτά που μένει να αποδειχτούν είναι: α) κατά πόσο υπάρχει ακόμα στοιχειώδης ποδοσφαιρική λογική εκεί στην παέ (ώστε να γράψουν όλον αυτόν τον συρφετό στ' αρχίδια τους, και να προχωρήσουν) και β) πόσο μαλάκες είναι όλοι εκείνοι ανά τον κόσμο, που δίνουν και 2 και 3 χρόνια στους εκάστοτε προπονητές τους, ώστε οι ομάδες τους να αρχίσουν να αποδίδουν.

Εκτός αν είναι πράγματι τόσο μαλάκες και στη Γιούβε, και στη Γιουνάιτεντ, και δεν ξέρω κι εγώ που αλλού, και μόνο εδώ, μόνο εμείς κατέχουμε την πραγματική αλήθεια, και θέλουμε ό,τι είναι να δούμε, να το δούμε από τον πρώτο χρόνο, ει δυνατόν και μήνα, και αν δεν μας κάνει, μπούλο.

Και μετά, ξανά από την αρχή.
Και ξανά υπομονή.

Η οποία θα κρατήσει περίπου 3 μήνες.

ΥΓ Ούτε για αστείο ο Τάσος Κάκος στον ΠΑΟΚ.
Έχουμε ζήσει ντροπές και ντροπές, τρυπήματα και τρυπήματα, πάνω που απαλλαγήκαμε από Νάνους, Μίζες και ΓουΧούδες, όχι πάλι ξένους με την μενταλιτέ μας ρε.
Λίγη τσίπα ρε.