ΠΑΟΚ - Παναθηναϊκός 68-71

Τελειώνει το ματς, αδειάζεις εντελώς. Περνάνε ώρες, και ώρες, και δεν ξέρεις από που να το πιάσεις.

Μέσα στο επόμενο 24ωρο (και πολύ βάζω) θα ακούσεις από κόσμο και κοσμάκη να σε λέει πως έχει να νιώσει έτσι σε παιγνίδι μπάσκετ, από τον ημιτελικό με τη Μπενετόν. Ή τον τελικό της Ναντ, τους χαμένους τελικούς με τον συμπολίτη, το '91.

Ίσως γιατί τόσα χρόνια έχουν να δουν, και να νιώσουν, παιγνίδι μπάσκετ.

Εσύ αισθάνθηκες όπως τότε που ο Γκαγκαλούδης έκανε μπρος πίσω στο κλειστό του Αμαρουσίου, τότε που ο Δέδας έκανε πλάκα στον Βασιλόπουλο στους μικρούς τελικούς με τον Ηρακλή, τότε που ο Τσαιρέλης το έχανε κάτω από το καλάθι, στα play offs με το Ρέθυμνο, το καλοκαίρι του '12.

Για σένα, πάντα το ίδιο ήταν.

Απλά χθες, σε πείραξε λίγο περισσότερο.

Το πίστεψες πως φέτος, επιτέλους, ήταν η σειρά σου. Η ώρα να σηκώσεις ένα κυπελλάκι, μετά από 16 γαμημένα χρόνια. Δεκαέξι.

Πέρασες δύσκολες στιγμές, είδες την απόλυτη απαξίωση, έζησες μεγάλα ξεφτιλίκια.

Ευρωπαϊκά παιγνίδια με 150 εισιτήρια, φλερτάρισμα με υποβιβασμό, ουρανοκατέβατους σωτήρες, περήφανες πωλήσεις δικών σου παιδιών, μέχρι και τούρτα με τον δαφνοστεφανωμένο πούστη είδες να φέρνουν στην προπόνηση, για να τιμήσουν κάποιον βοηθό προπονητή, ο οποίος θα κατέβαινε στο σιχαμένο λιμάνι. Λες και μιλάς για τον ΒΑΟ.

Έζησες την προσπάθεια αναγέννησης, από όσο κοντά έζησες κι αυτή της γέννησης. Με κοινό παρονομαστή και των δύο περιόδων, τον Μπάνε Πρέλεβιτς. Τότε σαν παίχτη, τώρα σαν πρόεδρο. Με τη δημιουργία ενός αξιοπρεπέστατου ,αρχικά, και πολύ δυνατού σήμερα, συνόλου. Με μια βάση σταθερού κορμού Ελλήνων παιχτών, με καλές επιλογές σε ξένους, με τον ίδιο προπονητή για χρόνια.

Το πίστεψες την ώρα που η κληρωτίδα σε έστειλε στον Παναθηναϊκό, το πίστευες κι όσο αναβάλλοταν το παιγνίδι ξανά και ξανά, το πίστευες ακόμα κι όταν στη θέση του Παναθηναϊκού, βρέθηκε για λίγες μέρες ο Ολυμπιακός.

Δεν έπαιξες όταν έπρεπε να παίξεις, δεν έπαιξες ούτε όταν άλλαξαν οι συσχετισμοί και ήταν να παίξεις με τον άλλον, ακόμα χειρότερα, δεν έπαιξες ποτέ, όταν ήσουν πλήρης.

Χθες, πλήρεις ήταν αυτοί.

Το πίστευες ακόμα.

Μέσα στο ματς, αναποδιά, στην αναποδιά: το βαρύ σου πυροβολικό, ο Κάρτερ άποντος σε όλο το ημίχρονο, ο Μαργαρίτης παίζει με έμπλαστρο, Τσόχλας και Κάρτερ χρεώνονται νωρίς με 3 φάουλ, Μαργαρίτης με 4, ο Χαριτόπουλος που σε κρατάει ζωντανό, τραυματίζεται και λείπει κοντά ένα δεκάλεπτο.

Δεν παίρνεις μισό σφύριγμα σε όλο το ματς, έχεις σπάσει και τα καλάθια έξω από τη γραμμή, και 2.5 λεπτά πριν το τέλος, ο αντίπαλος σου, σε πάει στο -12.

Ε, κάπου εκεί, σταματάς να το πιστεύεις.

Η ομαδάρα που έχουν στήσει αυτοί οι άνθρωποι όμως ( ο Σούλης, ο Μπάνε, κι ο Μάτζικ) δεν σταμάτησε να το πιστεύει ούτε εκεί, και κάνει την επική ανατροπή, με όλα εναντίον της. Το επιμέρους σκορ σε αυτά τα δυόμιση λεπτά, είναι 16-4, και το 52-64, γίνεται 68-68.

Στα 40" που διαρκεί το ταϊμ άουτ, περνάνε ιστορικές στιγμές από το παρελθόν στο μυαλό σου, οι οποίες παντρεύονται με εικόνες από το μέλλον: Τον Μπάνε στην Τεργέστη, τον Χαραλαμπίδη να σηκώνει την κούπα μπροστά στο αλαλάζον πλήθος, τον Σούλη να κλαίει από δάκρυα συγκίνησης, τον Μπάρλοου να κάνει το γύρο του θριάμβου, τον Βον να περιλούζει με σαμπάνια τον Ζουρνατζίδη.

16 γαμημένα χρόνια, ακόμα κι έτσι όπως κατήντησαν το άθλημα οι γαβροβάζελοι, για έναν σύλλογο του βεληνεκούς του ΠΑΟΚ, είναι πάρα πολλά.

Και τελειώνουν φέτος.

Το ταϊμ άουτ τελειώνει, οι ομάδες επανέρχονται στο παρκέ. Σκέφτεσαι ακόμα και το κλέψιμο, και το τελείωμα του ματς σε κανονικό χρόνο, από κει που όλα ήταν εναντίον σου, τώρα όλα είναι με το μέρος σου.

Ο χρόνος είναι λίγος, γίνεται η επαναφορά, ο Μπατίστα κάνει μια βόλτα με τη μπάλα στα χέρια του, τελικά τη δίνει σε κάποιον από αυτούς, σουτ - μέσα - τέλος.

Λίγο αργότερα, στο δρόμο του γυρισμού, μαθαίνεις πως αυτός ο κάποιος, ήταν ο Γιάνκοβιτς.

Εσύ, έβλεπες τον Ραγκάτσι.

Τον Γάκη.

Τον Χωλόπουλο.

Και αυτή η καρμική σχέση με το μπασκετικό σου παρελθόν, δεν θα τελειώσει ποτέ.