Τι έγινε εκείνο το τρένο που έβλεπε;
Δεν εκτροχιάστηκε ακριβώς στο Λιανοκλάδι εδώ που τα λέμε επειδή έκανε 2 κολλητές ήττες, όπως βέβαια, δεν πήγαινε χωρίς φρένο μετά το διπλό στο Καραισκάκη.
Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση, και στο ποδόσφαιρο γενικά, και στο ποδόσφαιρο που παίζουμε ειδικότερα, η αλήθεια αργά ή γρήγορα θα εμφανιστεί.
Όχι, θαύματα δεν γίνονται.
Ούτε η Παναγιά άφησε όλες τις ασχολίες Της στην άκρη, για να ασχοληθεί με τον ΠΑΟΚ, επειδή στον πάγκο του βρίσκεται το αγαπημένο Της παιδί.
Με αυτό το παιδί, γιατί όσα χρόνια κι αν περάσουν, παιδί θα παραμείνει με αυτά που λέει ώρες ώρες, βάζουμε μπρος το τρένο, αναζητώντας το που θα κρασάρει..
Από το καλοκαίρι ακόμα, το κακό φαινότανε, αλλά ποιος νοιαζότανε. Η ομάδα, μόνο έχανε παίχτες, και δεν αποχτούσε, μέχρι που φτάσαμε στο σημείο να τρέχουμε παραμονή της προθεσμίας δηλώσεων παιχτών για το Γιουρόπα, παραμονή της λήξης των μεταγραφών κι ανήμερα της παράτασης που παίζει για τους ελεύθερους.
Ο κΆγγελος, πιστός στις αρχές του "Η Παναγιά να μας έχει καλά, και θα τους κάνουμε όλους κομμάτια", δεν ζήτησε / απαίτησε ποτέ, τίποτα, την ώρα που και οι τυφλοί έβλεπαν λειψανδρία στα εξτρέμ, θέμα στα στόπερ, έλλειψη δημιουργικού χαφ.
Με αλχημείες στην αρχή, και ψυχολογικό ντοπάρισμα, το οποίο πήγαζε από τα συνεχόμενα καλά αποτελέσματα (με όμορφο ποδόσφαιρο, μάλιστα) οι αδυναμίες μας, μακιγιαρίστηκαν σε σημείο που να μη φαίνονται.
Παραδοσιακά δε, δώσε στον ΠΑΟΚτσή πρωτιά έστω και στη δεύτερη αγωνιστική, και άστον να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου - όλα καλά, φέτος είναι η χρονιά μας, μη μιλάτε γιατί είστε αντιΠΑΟΚτσήδες, μη μιλάτε γιατί αφήστε μας να το χαρούμε τώρα που μπορούμε.
Correct me if I'm wrong, που δεν είμαι, αλλά ειδικά το τελευταίο είναι ο ορισμός της νοοτροπίας μικρής ομάδας.
Οι λογικοί τραυματισμοί ήρθαν, μαζί και κάποιοι λιγότερο λογικοί, σύντομα έσκασε και το κλατάρισμα βασικών παιχτών (κι έτσι όπως είναι δομημένη η ομάδα, αναντικατάστατων) και το λειψό ρόστερ εμφανίστηκε μπροστά μας σαν φάντης μπαστούνι.
Όχι, σήμερα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
Επίσης όχι, δεν μπορούμε ούτε το χρόνο να γυρίσουμε για να κάμναμε τότε που μπορούσαμε.
For fuck's sake όμως, έρχεται Γενάρης, και όπως όλα δείχνουν, το πλάνο που θα ακολουθηθεί θα είναι το ίδιο ακριβώς με αυτό του καλοκαιριού.
Άλλωστε, το παρεάκι έχει αποδείξει εμπράκτως, πως συνταγή που κερδίζει, δεν αλλάζει.
Το δούλεμα συνεχίζεται από τους ανθρώπους που παντρεύθηκαν τη θέση, κι από τον ίδιο τον μεγιστάνα της κακιάς ώρας, που έκλεισε τόσο χοντροκομμένα την κάνουλα το καλοκαίρι, και δεν πρόκειται να την ανοίξει ούτε τώρα, που η ομάδα βρίσκεται μπροστά στην πρόκληση της τριακονταετίας.
Κι αν συμφωνήσουμε ότι το καλοκαίρι, όλα πήγαν να γίνουν σεμνά και ταπεινά, με χαμηλούς τόνους, με μπάτζετ ξεφτίλας κτλ, κι αν ακόμα πούμε ότι από τις 4 μεταγραφές που έγιναν, οι 3 είναι εκ του αποτελέσματος πετυχημένες, σήμερα δεν υπάρχει δικαιολογία.
Η ομάδα νοσεί, σε 4 δε θέσεις (των 2 κεντρικών αμυντικών - ποδοσφαιριστής Βίτορ, απλά δεν υπάρχει- και των 2 εξτρέμ) το πρόβλημα βγάζει μάτι. Παρόλα αυτά, δεν υπάρχει η παραμικρή αισιοδοξία πως θα γίνουν αυτά που πρέπει, ώστε να παρουσιαστούμε ενισχυμένοι στο δεύτερο μισό του πρωταθλήματος, για να διεκδικήσουμε τον τίτλο, με τις όποιες πιθανότητες μας αναλογούν.
Σήμερα, παρά το +4, αυτές δεν είναι με το μέρος μας.
Και δεν είναι γιατί η ομάδα έχει κλατάρει.
Με τον Τζιόλη, for the love of God, να αποτελεί τον παίχτη βαρόμετρο αυτής της ομάδας, και τους υπολοίπους να εμφανίζουν από το Δεκέμβριο σημάδια εξόντωσης, τα μηνύματα για τη συνέχεια μόνο αισιόδοξα δεν μπορεί να είναι.
Δεν θα αναλύσουμε ούτε την ποιότητα της προετοιμασίας, καθώς δεν είμαστε και ειδικοί, ούτε το φορμάρισμα της ομάδας πολύ νωρίς - το διάστημα Σεπτεμβρίου / Οκτωβρίου.
Δεν μπορούμε να είμαστε αντικειμενικοί σε τέτοιου είδους αμπελοφιλοσοφίες, καθώς εκτός του ότι δεν είναι το στυλ μας, με τους απανωτούς τραυματισμούς δεν μας αφήνουν και περιθώρια για σωστή κριτική.
Ναι, το Σεπτέμβριο πετούσαμε φωτιές. Επίσης δεν είχε τραυματιστεί ακόμα ο Ρατς. Ούτε ο Μακ.
Ούτε είχε γράψει ήδη 22 παιγνίδια ο Τζιόλης, οπότε εκ των πραγμάτων, κριτική δεν μπορεί να γίνει. Σε κανέναν.
Θα μπορούσαμε να γράφουμε με τις ώρες για τον Τεθλιμμένο Λυράρη της Πολίχνης, αλλά το μελό δεν είναι το φόρτε μας. Μας κούρασε, σας κούρασε, το κουράσαμε κι εμείς, όσο δεν σκάει η Παναγιά σε κάνα όραμα στον Σοφολογιώτατο να τον πει ότι ο κοντός είναι πούστης και πρεζάκιας, αυτό το σενάριο θα βλέπουμε σε κάθε παιγνίδι του ΠΑΟΚ.
Επίσης, θα μπορούσαμε να χτυπήσουμε τα εύκολα θύματα, Μαντούρο και Μάρτενς, μόνο που δεν ήμασταν εμείς που φωνάζαμε για τις νέες εσωτερικές μεταγραφές της ομάδας, το καλοκαίρι που μας πέρασε, κι ότι φέτος θα βλέπαμε τον αληθινό Μάρτενς, και τον αληθινό Μαντούρο, γιατί πέρσι για Μαντούρο είχαμε ένα κέρινο ομοίωμα από τη Μαντάμ, και εδώ που τα λέμε έτρεχε και πιο πολύ εκείνο.
Αυτοί είναι, εμείς τους φέραμε, εμείς τους πληρώσαμε, κι εμείς τους κρατήσαμε μπας και αναστηθούν. Δυστυχώς, οι πεθαμένοι δεν κλάνουν, οπότε σκάσε και πλήρωνε, ή πλήρωσε για να τους ξεφορτωθείς.
In conclusion, η εικόνα της ομάδας ως τώρα, θυμίζει σε πολλά αυτή της ομάδας μπάσκετ: Κόσμος δεν πολυπατάει στο γήπεδο (εκτός των ντέρμπι) παρά την εξαιρετική πορεία so far, φράγκα για προσθήκες δεν υπάρχουν, οπότε τη βγάζουμε με προσευχές, παίζουν οι ίδιοι και οι ίδιοι μέχρι να κλατάρουν, και αυτοί που παρακολουθούν την ομάδα είτε από κοντά, είτε από απόσταση, δικαιολογούν κάθε στραβή, αφού αυτή είναι η ομάδα, τα παιδιά τραβάνε όλο το κουπί όλη τη χρονιά, που να παλέψεις με τους άλλους που έχουν μεγαλύτερα μπάτζετ, και πάει κλαίγοντας.
Και αυτός ο συμβιβασμός της ήττας, υποσυνείδητα, στο μυαλό όλο και περισσότερων ΠΑΟΚτσήδων, είναι μεγαλύτερη ήττα κι από αυτή της Ξάνθης, κι από αυτή της Γκινγκάν, κι από αυτή της Λοκομοτίβ.
Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση, και στο ποδόσφαιρο γενικά, και στο ποδόσφαιρο που παίζουμε ειδικότερα, η αλήθεια αργά ή γρήγορα θα εμφανιστεί.
Όχι, θαύματα δεν γίνονται.
Ούτε η Παναγιά άφησε όλες τις ασχολίες Της στην άκρη, για να ασχοληθεί με τον ΠΑΟΚ, επειδή στον πάγκο του βρίσκεται το αγαπημένο Της παιδί.
Με αυτό το παιδί, γιατί όσα χρόνια κι αν περάσουν, παιδί θα παραμείνει με αυτά που λέει ώρες ώρες, βάζουμε μπρος το τρένο, αναζητώντας το που θα κρασάρει..
Από το καλοκαίρι ακόμα, το κακό φαινότανε, αλλά ποιος νοιαζότανε. Η ομάδα, μόνο έχανε παίχτες, και δεν αποχτούσε, μέχρι που φτάσαμε στο σημείο να τρέχουμε παραμονή της προθεσμίας δηλώσεων παιχτών για το Γιουρόπα, παραμονή της λήξης των μεταγραφών κι ανήμερα της παράτασης που παίζει για τους ελεύθερους.
Ο κΆγγελος, πιστός στις αρχές του "Η Παναγιά να μας έχει καλά, και θα τους κάνουμε όλους κομμάτια", δεν ζήτησε / απαίτησε ποτέ, τίποτα, την ώρα που και οι τυφλοί έβλεπαν λειψανδρία στα εξτρέμ, θέμα στα στόπερ, έλλειψη δημιουργικού χαφ.
Με αλχημείες στην αρχή, και ψυχολογικό ντοπάρισμα, το οποίο πήγαζε από τα συνεχόμενα καλά αποτελέσματα (με όμορφο ποδόσφαιρο, μάλιστα) οι αδυναμίες μας, μακιγιαρίστηκαν σε σημείο που να μη φαίνονται.
Παραδοσιακά δε, δώσε στον ΠΑΟΚτσή πρωτιά έστω και στη δεύτερη αγωνιστική, και άστον να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου - όλα καλά, φέτος είναι η χρονιά μας, μη μιλάτε γιατί είστε αντιΠΑΟΚτσήδες, μη μιλάτε γιατί αφήστε μας να το χαρούμε τώρα που μπορούμε.
Correct me if I'm wrong, που δεν είμαι, αλλά ειδικά το τελευταίο είναι ο ορισμός της νοοτροπίας μικρής ομάδας.
Οι λογικοί τραυματισμοί ήρθαν, μαζί και κάποιοι λιγότερο λογικοί, σύντομα έσκασε και το κλατάρισμα βασικών παιχτών (κι έτσι όπως είναι δομημένη η ομάδα, αναντικατάστατων) και το λειψό ρόστερ εμφανίστηκε μπροστά μας σαν φάντης μπαστούνι.
Όχι, σήμερα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
Επίσης όχι, δεν μπορούμε ούτε το χρόνο να γυρίσουμε για να κάμναμε τότε που μπορούσαμε.
For fuck's sake όμως, έρχεται Γενάρης, και όπως όλα δείχνουν, το πλάνο που θα ακολουθηθεί θα είναι το ίδιο ακριβώς με αυτό του καλοκαιριού.
Άλλωστε, το παρεάκι έχει αποδείξει εμπράκτως, πως συνταγή που κερδίζει, δεν αλλάζει.
Το δούλεμα συνεχίζεται από τους ανθρώπους που παντρεύθηκαν τη θέση, κι από τον ίδιο τον μεγιστάνα της κακιάς ώρας, που έκλεισε τόσο χοντροκομμένα την κάνουλα το καλοκαίρι, και δεν πρόκειται να την ανοίξει ούτε τώρα, που η ομάδα βρίσκεται μπροστά στην πρόκληση της τριακονταετίας.
Κι αν συμφωνήσουμε ότι το καλοκαίρι, όλα πήγαν να γίνουν σεμνά και ταπεινά, με χαμηλούς τόνους, με μπάτζετ ξεφτίλας κτλ, κι αν ακόμα πούμε ότι από τις 4 μεταγραφές που έγιναν, οι 3 είναι εκ του αποτελέσματος πετυχημένες, σήμερα δεν υπάρχει δικαιολογία.
Η ομάδα νοσεί, σε 4 δε θέσεις (των 2 κεντρικών αμυντικών - ποδοσφαιριστής Βίτορ, απλά δεν υπάρχει- και των 2 εξτρέμ) το πρόβλημα βγάζει μάτι. Παρόλα αυτά, δεν υπάρχει η παραμικρή αισιοδοξία πως θα γίνουν αυτά που πρέπει, ώστε να παρουσιαστούμε ενισχυμένοι στο δεύτερο μισό του πρωταθλήματος, για να διεκδικήσουμε τον τίτλο, με τις όποιες πιθανότητες μας αναλογούν.
Σήμερα, παρά το +4, αυτές δεν είναι με το μέρος μας.
Και δεν είναι γιατί η ομάδα έχει κλατάρει.
Με τον Τζιόλη, for the love of God, να αποτελεί τον παίχτη βαρόμετρο αυτής της ομάδας, και τους υπολοίπους να εμφανίζουν από το Δεκέμβριο σημάδια εξόντωσης, τα μηνύματα για τη συνέχεια μόνο αισιόδοξα δεν μπορεί να είναι.
Δεν θα αναλύσουμε ούτε την ποιότητα της προετοιμασίας, καθώς δεν είμαστε και ειδικοί, ούτε το φορμάρισμα της ομάδας πολύ νωρίς - το διάστημα Σεπτεμβρίου / Οκτωβρίου.
Δεν μπορούμε να είμαστε αντικειμενικοί σε τέτοιου είδους αμπελοφιλοσοφίες, καθώς εκτός του ότι δεν είναι το στυλ μας, με τους απανωτούς τραυματισμούς δεν μας αφήνουν και περιθώρια για σωστή κριτική.
Ναι, το Σεπτέμβριο πετούσαμε φωτιές. Επίσης δεν είχε τραυματιστεί ακόμα ο Ρατς. Ούτε ο Μακ.
Ούτε είχε γράψει ήδη 22 παιγνίδια ο Τζιόλης, οπότε εκ των πραγμάτων, κριτική δεν μπορεί να γίνει. Σε κανέναν.
Θα μπορούσαμε να γράφουμε με τις ώρες για τον Τεθλιμμένο Λυράρη της Πολίχνης, αλλά το μελό δεν είναι το φόρτε μας. Μας κούρασε, σας κούρασε, το κουράσαμε κι εμείς, όσο δεν σκάει η Παναγιά σε κάνα όραμα στον Σοφολογιώτατο να τον πει ότι ο κοντός είναι πούστης και πρεζάκιας, αυτό το σενάριο θα βλέπουμε σε κάθε παιγνίδι του ΠΑΟΚ.
Επίσης, θα μπορούσαμε να χτυπήσουμε τα εύκολα θύματα, Μαντούρο και Μάρτενς, μόνο που δεν ήμασταν εμείς που φωνάζαμε για τις νέες εσωτερικές μεταγραφές της ομάδας, το καλοκαίρι που μας πέρασε, κι ότι φέτος θα βλέπαμε τον αληθινό Μάρτενς, και τον αληθινό Μαντούρο, γιατί πέρσι για Μαντούρο είχαμε ένα κέρινο ομοίωμα από τη Μαντάμ, και εδώ που τα λέμε έτρεχε και πιο πολύ εκείνο.
Αυτοί είναι, εμείς τους φέραμε, εμείς τους πληρώσαμε, κι εμείς τους κρατήσαμε μπας και αναστηθούν. Δυστυχώς, οι πεθαμένοι δεν κλάνουν, οπότε σκάσε και πλήρωνε, ή πλήρωσε για να τους ξεφορτωθείς.
In conclusion, η εικόνα της ομάδας ως τώρα, θυμίζει σε πολλά αυτή της ομάδας μπάσκετ: Κόσμος δεν πολυπατάει στο γήπεδο (εκτός των ντέρμπι) παρά την εξαιρετική πορεία so far, φράγκα για προσθήκες δεν υπάρχουν, οπότε τη βγάζουμε με προσευχές, παίζουν οι ίδιοι και οι ίδιοι μέχρι να κλατάρουν, και αυτοί που παρακολουθούν την ομάδα είτε από κοντά, είτε από απόσταση, δικαιολογούν κάθε στραβή, αφού αυτή είναι η ομάδα, τα παιδιά τραβάνε όλο το κουπί όλη τη χρονιά, που να παλέψεις με τους άλλους που έχουν μεγαλύτερα μπάτζετ, και πάει κλαίγοντας.
Και αυτός ο συμβιβασμός της ήττας, υποσυνείδητα, στο μυαλό όλο και περισσότερων ΠΑΟΚτσήδων, είναι μεγαλύτερη ήττα κι από αυτή της Ξάνθης, κι από αυτή της Γκινγκάν, κι από αυτή της Λοκομοτίβ.
.jpg)
